ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਪੀਓ ਜੋ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਯਜੁਸ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਓ, ਦਿਲ ਦੇ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਪੀਓ। ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਘਰਮਾ ਪੀਣ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ। ਦਾਤਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ। ਪੋਸ਼ਣ ਵਧੇ, ਤਾਕਤ ਵਧੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਵਧੇ, ਰਾਜਸੱਤਾ ਵਧੇ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਧਣ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਚੰਗੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ, ਰਾਜਸੱਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਪੂਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਥਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਚੇ ਬਰਹਿਸ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ। ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰੇ, ਨਮਸਕਾਰ। ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰੇ, ਨਮਸਕਾਰ। ਅਸੀਂ ਮਿੱਠੇ ਹਵਨ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਵੀਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਘਰਮਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਮਸਕਾਰ; ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਮਹਾਨ, ਯਜਮਾਨ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਚਮਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਭੇਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ। ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ—ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸੁਖ ਲਈ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਚਾਰ-ਤਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਲਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ। ਵੈਰ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤੋ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੀਏ। ਇਹ ਤਾਪ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧੇ ਤੇ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਰ ਜਾਈਏ। ਮਹਾਨ ਪੀਲ੍ਹਾ ਬਲਦ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਖਜ਼ਾਨਾ। ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੂਟੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੋਣ, ਵਧੀਆ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ; ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਅਣਮਿੱਠੇ ਹੋਣ। ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਜਗਾਈਏ; ਤੂੰ ਇੰਧਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ—ਉਹ ਚਮਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਜਿੰਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੀਣੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਹੁਨਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਪਤਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਰਬੋਤਮ ਹਿੱਸਾ ਕੱਢ ਲਿਆ ਹੈ; ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪੀਈਏ। ਤੇਰੀ ਊਰਜਾ, ਇਛਾ, ਹੁਨਰ, ਦਇਆ, ਦਇਆਮਈ ਅੱਗ-ਹਵਨ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਪੀਤਾ ਗਿਆ ਪਾਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਮਿੱਠਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ—ਮੈਂ ਉਹ ਖਾਵਾਂ। ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੱਗ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਯੂ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ। ਸ੍ਵਾਹਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਰੁਣ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਾਭੀ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੁੱਧ ਨੂੰ। ਸ੍ਵਾਹਾ ਬੋਲੀ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਾਂਸ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਾਂਸ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੱਖ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੱਖ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਕੰਨ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਕੰਨ ਨੂੰ। ਮੈਂ ਮਨ ਦੀ ਇਛਾ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਨੀਅਤ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਸੁਆਦ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ। ਸ੍ਵਾਹਾ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਅੱਗ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਵਾਯੂ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਆਦਿਤ੍ਯ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਰੁੱਤੂ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਮਰੁਤ, ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ; ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਮਿਤ੍ਰ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਵਰੁਣ, ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਇੰਦਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ। ਕ੍ਰੂਰ, ਡਰਾਉਣਾ, ਹਨੇਰਾ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਖੰਡਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰੂਰ, ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਵਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਖੇਡ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਰੁਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਸਾਧਿਆ; ਗਲ੍ਹ ਨਾਲ ਭਵ, ਪਾਸੇ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਗਰ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ, ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਸ਼ਰਵ, ਪੇਟ ਨਾਲ ਪਸ਼ੁਪਤੀ। ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਲ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਲ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਚਮੜੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਚਮੜੀ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਲਾਲੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਲਾਲੀ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਚਰਬੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਚਰਬੀ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾਸ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾਸ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਸਾਂ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਸਾਂ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੱਡੀਆਂ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੱਡੀਆਂ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੱਜਾ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੱਜਾ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਬੀਜ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਲ। ਸ੍ਵਾਹਾ ਯਤਨ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਉੱਦਮ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਉੱਠਣ ਨੂੰ; ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੁੱਧ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਚਮਕ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੁੱਖ ਨੂੰ। ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਤ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਤਾਪ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਲਈ ਹਵਨ, ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਹਵਨ, ਚੰਗਿਆਈ ਲਈ ਹਵਨ। ਯਮ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਅੰਤਕ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਹਤਿਆ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਸਤੇ ਲੋਭ ਨਾ ਕਰੋ। ਇਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੋ, ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ; ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਨੇਰੇ, ਅਸੁਰਿਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਮਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਲ ਪਿਆ। ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਲਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ ਚਲਦਾ; ਉਹ ਦੂਰ ਵੀ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਵੀ। ਉਹ ਇਸ ਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਸਾਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਵਹਿਮ ਤੇ ਦੁੱਖ ਕਿਹੜਾ? ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਦਾਗ, ਨਿਰਮਲ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਸਦੀਵ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਠੀਕ ਵੰਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਅਣਮਾਨਿਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਅਣਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ। ਇਹ ਅਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ।