ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଦୂତ୍ତ ତୀରରେ ଦାନବର ଧନୁଷ, ଉଚ୍ଚ ପତାକା ଓ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗକୁ ତୀରରେ ଆଘାତ କରି ତାଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ର ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ଧନୁଷ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ବିହୀନ ହୋଇ, ସେଇ ଦାନବ ତଳେ ତଳେ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ସିଂହର ମଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଦେବୀଙ୍କ ବାମ ହସ୍ତ ଉପରେ ମାରିଲେ। ରାଜାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଦାୟିନୀ ଦେବୀଙ୍କ ହସ୍ତ ତଳୱାରକୁ ଧରି ଏମିତି ଆଘାତ କଲେ ଯେ, ତଳୱାର ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତେବେ, ଦାନବ ରାଗରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ନେଲେ। ସେ ବଡ଼ ଦାନବ ତାଙ୍କର ତିଜୋରା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବଣ୍ଡୁକ ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଚକ୍ର ପରି ଉଜ୍ୱଳ। ଦେବୀ ତାହାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦାନବର ଅସ୍ତ୍ର ଶତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ବଡ଼ ଦାନବ ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଏହିପରେ ମହିଷାସୁରଙ୍କ ସେନାପତି ଏବଂ ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବା ଚମର ଏକ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ତିଜୋରା ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅମ୍ବିକା ତାହାକୁ ଜୋର ହୁଁକାର ଦେଇ ଭୂମିରେ ପତିତ କରି ଶକ୍ତିହୀନ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଚମର କ୍ରୋଧରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାହାକୁ ତୀରରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସିଂହ ଲାଫି ହାତୀର ମଧ୍ୟ ମାଥା ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦୁହେଁ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ହାତୀରୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଭୟଙ୍କର ଘାତ ଦେଇ ସଂଘର୍ଷ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସିଂହ ଆକାଶକୁ ଲାଫି ତୁରନ୍ତ ତଳକୁ ଆସି, ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଜା ଦେଇ ଚମରଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହିପରେ ଉଦଗ୍ର ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଥର, ବୃକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷରେ ଆଘାତ ଖାଇ ପଡ଼ିଲେ। କରାଳା ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ଦାନ୍ତ, ମୁଷ୍ଟି ଓ ହସ୍ତ ଆଘାତରେ ନିପାତିତ ହେଲେ। ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଧତକୁ ଗଦା ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ବସ୍କଳାକୁ ମୁସଳରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ତାମ୍ର ଓ ଅନ୍ଧକକୁ ତୀରରେ ନିପାତ କଲେ। ପରମେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଉଗ୍ରାସ୍ୟ, ଉଗ୍ରବୀର୍ୟ ଓ ମହାହନୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୀରରେ ହତ କଲେ, ତିନି ଆଖିଥିବା ତ୍ରିନେତ୍ରକୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ବିଦାଳଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ତଳୱାରରେ ଶିରଅନ୍ତର କଲେ, ଦୁର୍ଧରା ଓ ଦୁର୍ମୁଖକୁ ତୀରରେ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ, କାଳରାତ୍ରି ଦେବୀ କାଳଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେଇ ହତ କଲେ। ଅଗ୍ରଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଆଘାତରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ କଲେ, ଅସିଲୋମାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସବରେ ତଳୱାରରେ କାଟିଦେଲେ, ଦେବୀଙ୍କ ସେନା ଓ ସିଂହ ବିଜୟ ଉଲ୍ଲାସରେ ମନାଇଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ସେନା ନିଶ୍ଚିନ୍ନ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ମହିଷାସୁର ତାଙ୍କର ମହିଷ ଆକାର ଧରି ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରିଲେ। କେହି କେହିକୁ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚୁ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, କିଛିକୁ ଖୁରରେ ମାରିଲେ, ଆଉ କିଛିକୁ ଲଜ୍ଜା ଦେଇ ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, କିଛିକୁ ଶିଙ୍ଗରେ ଉଠାଇ ଚିରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଗତିରେ କିଛିକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ, କିଛିକୁ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଓ ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଲେ, ଆଉ କିଛିକୁ ଶ୍ୱାସର ଝଟକାରେ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ପ୍ରମଥଗଣଙ୍କୁ ଚିତ୍ତଭ୍ରମ କରି, ସେ ମହାଦେବୀଙ୍କ ସିଂହକୁ ମାରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଏହା ଦେଖି ଅମ୍ବିକା ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ। ମହିଷାସୁର ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଭୂମିକୁ ଖୁରରେ ମାରି, ଶିଙ୍ଗରେ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଓ ଗତିରେ ଭୂମି ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ପୁଛରେ ଆଘାତ ଦେଇ ସମୁଦ୍ର ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା। ଶିଙ୍ଗରେ ଆଘାତରେ ମେଘ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା, ଶ୍ୱାସରେ ଶତ ଶତ ପାହାଡ଼ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ଝରିପଡ଼ିଲା। ଏହିଭଳି କ୍ରୋଧରେ ଫୁଲି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସୁଥିବା ମହାଦାନବକୁ ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କର ବିନାଶ ପାଇଁ ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ନାଗପାଶ ଛାଡ଼ି, ମହାଦାନବକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ବନ୍ଧିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେ ମହିଷ ଆକାର ତ୍ୟାଗ କଲେ। ତୁରନ୍ତ, ସେ ଏକ ସିଂହ ଆକାର ଧରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ପୁରୁଷ ରୂପ ଧରିଲେ। ଦେବୀ ସେହି ପୁରୁଷକୁ ତୀରରେ ଅପସାର କଲେ, ସେ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ସହିତ ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ରୂପ ଧରିଲେ। ସେ ନିଜ ସୁଣ୍ଡରେ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହକୁ ଧରି ଦହାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସୁଣ୍ଡକୁ ତଳୱାରରେ କାଟିଦେଲେ। ପୁଣିଥରେ ସେ ମହିଷ ଆକାର ଧରି, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସହିତ ତିନି ଲୋକକୁ କମ୍ପିତ କଲେ। ଏହିବେଳେ, ବିଶ୍ୱଜନନୀ ଚଣ୍ଡିକା କ୍ରୋଧରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ପୁଣିପୁଣି ମଦ୍ୟପାନ କରି ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ, ଏବଂ ଶିଙ୍ଗରେ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ଦେବୀ ସେହି ପାହାଡ଼କୁ ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ମଦ୍ୟର ଲାଗି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୂର୍ଖ! ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦହାଡ଼, ମୁଁ ମୋର ମଦ୍ୟ ପିଉଛି। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଦହାଡ଼ିବେ।" ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ସେଇ ମହାଦାନବ ଉପରେ ଲାଫି, ତାଙ୍କ ଗଳା ଉପରେ ପାଦ ଦେଇ, ତିଜୋରା ଆଘାତ କଲେ। ଦେବୀ ପାଦରେ ଚାପି ରଖିଥିବା ସମୟରେ, ସେ ନିଜ ମୁଖରୁ ବାହାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବନ୍ଧିଗଲେ। ସେ ମହାଦାନବ ଅଧା ଶରୀର ନିଜ ମୁଖରୁ ବାହାରିବା ସମୟରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ତଳୱାରରେ କାଟି ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ମହିଷାସୁର ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ, ତିନି ଲୋକକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିବା ବେଳେ, ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ପରେ, ତିନି ଲୋକରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ 'ଜୟ' ର ସ୍ୱରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।