तदा देवी तस्य धनुः पताकां चोच्छ्रितां क्षणेनैव छित्त्वा, तस्य शरीराङ्गेषु शीघ्रबाणैः प्रहारं कृत्वा, तस्य शस्त्राणि समूलं विदारयत्। तस्य धनुः, रथः, अश्वाः, सारथिश्च नष्टाः सन्, स दानवः पदातिरेव खड्गं शृङ्खलां च गृहीत्वा भगवत्याः समीपं ससार। स कोपाविष्टः, तीक्ष्णधारेण खड्गेन सिंहस्य शिरसि प्रहारं कृत्वा, देवीस्य वामभुजेऽपि प्रहारमकरोत्। राजानां प्रिये! तस्य खड्गः भगवत्याः भुजगत आघातेनैव भग्नः, ततः स कोपारुणनेत्रः शूलमुद्यम्य जग्राह। स तदा महादानवः तेजसा दीप्तं शूलं सूर्यबिम्बसमानं भद्रकालीं प्रति प्राहिणोत्। तस्य शूलं वेगवदागतं दृष्ट्वा, देवी अपि स्वशूलं ससर्ज; भगवत्याः शस्त्रेण तस्य शूलं शतधा विदलितं, स च महादैत्यो विनष्टः। तस्मिन्महाबलिनि महिषसेनापतौ निहते, चामराख्यः सुरारातिः गजे समारूढः समाययौ। सापि शूलं भगवत्यां प्राहिणोत्; अम्बिका तं शूलं 'हुङ्कार' इत्युच्चार्य भूमौ पतितं कृत्वा निःशक्तमकरोत्। तस्य शूलं भग्नं भूमौ पतितं दृष्ट्वा, चामरः कोपवशात् त्रिशूलं चिक्षेप; देवी तं बाणैः छित्त्वा नाशयामास। ततः सिंहः उत्पत्य गजकर्णयोरन्तरं स्थित्वा तेन सुरारिणा सह घोरतरं समरं चकार। तयोः युद्धे, उभौ गजात् पतित्वा भूमौ च कोपसंरक्तौ भीष्णैः प्रहारैः अन्योन्यं समभिद्रवताम्। ततः सिंहः सहसा व्योम्नुत्पत्य वेगेन पतित्वा पादप्रहारेण चामरस्य शिरश्छित्त्वा न्यपतयत्। उदग्रः शिलैः, द्रुमैः च भगवत्या युद्धे निपातितः; करालः दन्तैः, मुश्टिभिः, पाणिभिश्च भग्नः। क्रुद्धा सा देवी गदया उद्धतं निपात्य, वास्कलम् मुसलेन विदार्य, ताम्रं च अन्धकं च बाणैः निपातयामास। उग्रास्यं, उग्रवीर्यं, महाहनुं च सा परात्परादेवी निपात्य, त्रिशूलेन त्रिनेत्रं त्रिनेत्रां च जघान। कृपाणेन बिडालस्य शिरश्छित्त्वा, बाणैः दुर्धरं दुर्मुखं च यमालयं प्रापयत्; कालरात्रिः कालं दण्डेन निपातयामास। अग्रदर्शनं तीक्ष्णैः कृपाणप्रहारैः विदार्य, असिलोमां च युद्धोत्सवे छित्त्वा, भगवत्याः गणाः सिंहश्च विजयमहोत्सवे प्रमोदन्ते। एवं तस्य स्वसेनायाः नाशं दृष्ट्वा, महिषासुरः स्वेन महिषरूपेण तान् गणान् संत्रासयामास। केचन स विवरैः तुदति, अन्यान् खुरप्रहारैः, अपरे पुच्छेन, अन्ये शृङ्गाभ्यां विदार्य विनाशयति। वेगेन कांश्चित् पतयति, घोषेण भ्रमणेन च अन्यान्, श्वासवेगेन अपरे भूमौ क्षिपति। प्रमथगणान् व्यधम्य, स दानवः महादेव्याः सिंहवधाय ससार; तदा अम्बिका कोपमगमत्। सापि क्रोधसंयुक्तः खुरैः क्षितिं सम्पीड्य, शृङ्गैः पर्वतानुत्क्षिप्य, भीषणं निनादं चकार। तस्य वेगेन भ्रमणेन च पृथ्वी विदीर्णा, पुच्छप्रहारेण समुद्रः सर्वतो व्यसारित। शृङ्गवेगेन मेघा विदीर्णाः, शतशः पर्वतान् व्योम्नः पतन्ति, तस्य श्वासवेगेन समुद्धूताः। तं महादैत्यं कोपसंरक्तं समभिद्रवतं दृष्ट्वा, चण्डिका तस्य वधाय कोपमगमत्। सा तं पाशेन बबन्ध, तस्य बन्धनेऽपि स महादानवः महिषरूपं परित्यज्य, क्षणेन सिंहत्वं प्राप, तस्य शिरः छित्त्वा अम्बिका तत्र पुरुषरूपधारिणं ददर्श। स पुरुषः खड्गं शृङ्खलां च गृहीत्वा तिष्ठन्, देवी तं बाणैः सहसा निपात्य, स पुनः गजरूपधारी अभवत्। स गजः सत्त्वेन सिंहं ससार, नदन् च, तं आक्रमन्तं देवी खड्गेन सुण्डां छित्त्वा निपातयामास। स पुनः महिषरूपं गृहीत्वा, तेनैव प्रकारेण त्रिलोकीं चराचरां च कम्पयामास। तदा कोपिता जगदम्बा चण्डिका पुनः पुनः सुरां पिबन्ती, हास्ययुक्ता रक्तलोचना बभूव। स दानवः अपि बलवृद्ध्या मदमत्तः निनादं कृत्वा, शृङ्गाभ्यां पर्वतान् चण्डिकायै प्राहिणोत्। सा देवी तैः प्रेषितैः पर्वतैः बाणवर्षेण विदार्य, मदमत्तया तं दानवं सम्बोधितवती— "गर्ज, गर्ज मुहूर्तमेकं, मूढ! यावदहं मद्यं पिबामि; त्वां निहत्य सुराः शीघ्रं गर्जिष्यन्ति।" इति उक्त्वा, सा तं महादैत्यं उत्पत्य, तस्य ग्रीवां पदेन सम्पीड्य, शूलप्रहारं चकार। तदा सा पदेन सम्पीडयन्ती, तस्य वक्त्रात् निर्गच्छन्तं दानवं दृष्ट्वा, भगवत्याः शक्त्या तं निवारयामास। अर्धनिष्क्रान्तं तं दानवं युद्धरतं सती, देवी महतीनां खड्गेन शिरः छित्त्वा, भूमौ न्यपातयत्। एवं महिषाख्योऽसुरः स्वसेनायुतो बान्धववर्गसहितः, त्रैलोक्यं मोहयित्वा, भगवत्या विनाशितः। तत्र महिषे निहते, त्रिलोकस्थितैः सर्वैः—देवदानवमानुषैः—"जय" इत्युच्चैः घोषः कृतः। ततः समग्रं दैत्यबलं शोकसंविग्नं विनष्टं, सर्वे देवगणाः परमं हर्षं प्राप्नुवन्।