ହନୁମାନ ଚାଲୀସା

ବୁଦ୍ଧିହୀନ ତନୁ ଜାନିକେ ସୁମିରୌ ପଵନକୁମାର ବଲ ବୁଦ୍ଧି ଵିଦ୍ଯା ଦେହୁ ମୋହି ହରହୁ କଲେଶ ଵିକାର ॥

ମୋ ଦେହକୁ ଅବିବେକୀ ଜାଣି, ପବନପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛି; ମୋତେ ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ଏବଂ ମୋର ଦୁଃଖ ଓ ଦୋଷ ଦୂର କର।

ଜଯ ହନୁମାନ ଜ୍ଞାନଗୁଣସାଗର । ଜଯ କପୀଶ ତିହୁ ଲୋକ ଉଜାଗର ॥

ଜୟ ହନୁମାନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଗୁଣର ସାଗର! ଜୟ କପିଶ୍ୱର, ତିନି ଲୋକରେ ଯାହାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ରାମଦୂତ ଅତୁଲିତ ବଲଧାମା । ଅଂଜନିପୁତ୍ର ପଵନସୁତ ନାମା ॥

ରାମଙ୍କ ପ୍ରେରିତ, ତୁଳନାହୀନ ଶକ୍ତିର ଧାମ, ଅଞ୍ଜନୀଙ୍କର ପୁଅ ଏବଂ ପବନପୁତ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ।

ମହାଵୀର ଵିକ୍ରମ ବଜରଂଗୀ । କୁମତି ନିଵାର ସୁମତି କେ ସଂଗୀ ॥

ବଡ଼ ଶୂର ବଜ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଖରାପ ଭାବନାକୁ ଦୂର କର, ଭଲ ବୁଦ୍ଧିର ସହଚର ଅଟୁଟ ଅଛ।

କଂଚନ ଵରଣ ଵିରାଜ ସୁଵେଶା । କାନନ କୁଂଡଲ କୁଂଚିତ କେଶା ॥

ସୁନା ରଙ୍ଗର ଦେହରେ ତୁମେ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଛ, ଜଙ୍ଗଲ ମାଳା ମୁଣ୍ଡରେ, ଚୁଲି ଚୁଲି କେଶ ରହିଛ।

ହାଥ ଵଜ୍ର ଔରୁ ଧ୍ଵଜା ଵିରାଜୈ । କାଂଧେ ମୂଂଜ ଜନେଵୂ ସାଜୈ ॥

ତୁମର ହାତରେ ବଜ୍ର ଓ ପତାକା ଚମକୁଛି, କାନ୍ଧରେ ମୁଞ୍ଜ ଉପବୀତ ଶୋଭା ପାଉଛ।

ଶଂକର ସୁଵନ କେସରୀନଂଦନ । ତେଜ ପ୍ରତାପ ମହା ଜଗଵଂଦନ ॥

ଶିବଙ୍କ ପୁତ୍ର, କେସରୀଙ୍କ ନନ୍ଦନ, ତୁମର ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସମ୍ମାନ କରେ।

ଵିଦ୍ଯାଵାନ ଗୁଣୀ ଅତିଚାତୁର । ରାମ କାଜ କରିଵେ କୋ ଆତୁର ॥

ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ଗୁଣବାନ୍ ଓ ବହୁତ ଚତୁର୍। ରାମଙ୍କର କାମ କରିବାକୁ ସଦା ଉତ୍ସୁକ।

ପ୍ରଭୁ ଚରିତ୍ର ସୁନିଵେ କୋ ରସିଯା । ରାମ ଲଖନ ସୀତା ମନ ବସିଯା ॥

ପ୍ରଭୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବାରେ ତୁମେ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ। ତୁମ ହୃଦୟରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ବସିଛନ୍ତି।

ସୂକ୍ଷ୍ମରୂପ ଧରି ସିଯହି ଦିଖାଵା । ଵିକଟରୂପ ଧରି ଲଂକ ଜରାଵା ॥

ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଧରି ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଥିଲ। ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧରି ଲଙ୍କାକୁ ଜଳାଇଦେଲ।

ଭୀମରୂପ ଧରି ଅସୁର ସଂହାରେ । ରାମଚଂଦ୍ର କେ କାଜ ସଂଵାରେ ॥

ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧରି ଦାନବମାନେକୁ ସଂହାର କଲ। ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କାମ ସଫଳ କଲ।

ଲାଯ ସଂଜୀଵନ ଲଖନ ଜିଯାଯେ । ଶ୍ରୀରଘୁଵୀର ହରଷି ଵୁର ଲାଯେ ॥

ତୁମେ ସଂଜୀବନୀ ଔଷଧ ଆଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଲା। ଶ୍ରୀ ରଘୁବୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, ତୁମକୁ ନିଜ ପାଖରେ ନେଲେ।

ରଘୁପତି କୀନ୍ହୀ ବହୁତ ବଡାଯୀ । ତୁମ ମମ ପ୍ରିଯ ଭରତ ସମ ଭାଯୀ ॥

ରଘୁପତି ତୁମର ବଡ଼ ସ୍ତୁତି କଲେ, କହିଲେ— 'ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଭାଇ ଭରତ ଭଳି ପ୍ରିୟ।'

ସହସ ଵଦନ ତୁମ୍ହରୋ ଯଶ ଗାଵୈ । ଅସ କହି ଶ୍ରୀପତି କଂଠ ଲଗାଵୈ ॥

ହଜାର ମୁଁହରେ ତୁମର ଯଶ ଗାଯାଯାଏ। ଏହିପରି କହି, ଶ୍ରୀରାମ ତୁମକୁ କଂଠ ଲଗାଇଲେ।

ସନକାଦିକ ବ୍ରହ୍ମାଦି ମୁନୀଶା । ନାରଦ ଶାରଦ ସହିତ ଅହୀଶା ॥

ସନକାଦି ଋଷି, ବ୍ରହ୍ମା, ମହାମୁନିମାନେ, ନାରଦ, ସାରସ୍ୱତୀ ଓ ଅହିରାଜ ସମେତ—

ଯମ କୁବେର ଦିଗପାଲ ଜହାଁ ତେ । କଵି କୋଵିଦ କହି ସକେ କହାଁ ତେ ॥

ଯମ, କୁବେର ଓ ଦିଗ୍ଗଜମାନେ, ସହିତ କବି ଓ ପଣ୍ଡିତମାନେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ମହିମାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ତୁମ ଉପକାର ସୁଗ୍ରୀଵହି କୀନ୍ହା । ରାମ ମିଲାଯ ରାଜ ପଦ ଦୀନ୍ହା ॥

ତୁମେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ବଡ଼ ଉପକାର କରିଥିଲା; ତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ସହିତ ମିଳାଇଦେଲା ଓ ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇଦେଲା।

ତୁମ୍ହରୋ ମଂତ୍ର ଵିଭୀଷଣ ମାନା । ଲଂକେଶ୍ଵର ଭଯ ସବ ଜଗ ଜାନା ॥

ତୁମର ଉପଦେଶ ଭିଭୀଷଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜାଣେ ଯେ ସେ ଲଙ୍କାର ରାଜା ହେଲେ।

ଯୁଗ ସହସ୍ର ଯୋଜନ ପର ଭାନୂ । ଲୀଲ୍ଯୋ ତାହି ମଧୁର ଫଲ ଜାନୂ ॥

ହଜାର ଯୋଜନ ଦୂରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତୁମେ ମିଠା ଫଳ ଭାବି ଗିଲିଦେଲା।