ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନିସ୍ତୋତ୍ରମ୍

ସୁରଵରଵର୍ଷିଣି ଦୁର୍ଧରଧର୍ଷିଣି ଦୁର୍ମୁଖମର୍ଷିଣି ହର୍ଷରତେ ତ୍ରିଭୁଵନପୋଷିଣି ଶଙ୍କରତୋଷିଣି କଲ୍ମଷମୋଷିଣି ଘୋରରତେ । [କିଲ୍ବିଷ-, ଘୋଷ-] ଦନୁଜନିରୋଷିଣି ଦିତିସୁତରୋଷିଣି ଦୁର୍ମଦଶୋଷିଣି ସିନ୍ଧୁସୁତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୨ ॥

ଅଯି ଜଗଦମ୍ବ ମଦମ୍ବ କଦମ୍ବଵନପ୍ରିଯଵାସିନି ହାସରତେ ଶିଖରିଶିରୋମଣିତୁଙ୍ଗହିମାଲଯଶୃଙ୍ଗନିଜାଲଯମଧ୍ଯଗତେ । ମଧୁମଧୁରେ ମଧୁକୈଟଭଗଞ୍ଜିନି କୈଟଭଭଞ୍ଜିନି ରାସରତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୩ ॥

ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମା, ମୋର ମା, କଦମ୍ବ ଗଛ ତଳେ ବସିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିବା, ହସରେ ଭରିଥିବା; ଉଚ୍ଚ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଘରେ ବସିଥିବା; ମଧୁ ପରି ମିଠା, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ନୃତ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା—ତୁମକୁ ଜୟ, ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା, ଶୋଭାମୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ!

ଅଯି ଶତଖଣ୍ଡ ଵିଖଣ୍ଡିତରୁଣ୍ଡ ଵିତୁଣ୍ଡିତଶୁଣ୍ଡ ଗଜାଧିପତେ ରିପୁଗଜଗଣ୍ଡ ଵିଦାରଣଚଣ୍ଡ ପରାକ୍ରମଶୁଣ୍ଡ ମୃଗାଧିପତେ । ନିଜଭୁଜଦଣ୍ଡ ନିପାତିତଖଣ୍ଡଵିପାତିତମୁଣ୍ଡଭଟାଧିପତେ [ଚଣ୍ଡ] ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୪ ॥

ହେ ଶତଶତ ମୁଣ୍ଡ କୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା, ହାତୀମାନଙ୍କ ଦେହ ଓ ସୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥିବା, ଶତ୍ରୁ ହାତୀମାନଙ୍କ ଗାଳ ଫାଟିଦେଇଥିବା, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇଥିବା, ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ନିଜ ହାତରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ପଡ଼ିଦେଇଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା—ତୁମକୁ ଜୟ, ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା, ଶୋଭାମୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ!

ଅଯି ଶରଣାଗତଵୈରିଵଧୂଵର ଵୀରଵରାଭଯଦାଯକରେ ତ୍ରିଭୁଵନ ମସ୍ତକ ଶୂଲଵିରୋଧିଶିରୋଧିକୃତାମଲ ଶୂଲକରେ । ଦୁମିଦୁମିତାମର ଦୁନ୍ଦୁଭିନାଦ ମହୋ ମୁଖରୀକୃତ ତିଗ୍ମକରେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୬ ॥

ଅଯି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ପତିମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଥିବା, ତିନି ଲୋକର ଶିର ଉପରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ତୁମ ପବିତ୍ର ତ୍ରିଶୂଳରେ ଚେରିଦେଉଥିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଢୋଳର ଗଞ୍ଜଣିରେ ତୁମ ଭୟଙ୍କର ବାହୁ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା, ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରୁଥିବା, ସୁନ୍ଦର କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ, ଜୟ ହେଉ!

ଅଯି ନିଜହୁଙ୍କୃତିମାତ୍ର ନିରାକୃତ ଧୂମ୍ରଵିଲୋଚନ ଧୂମ୍ରଶତେ ସମରଵିଶୋଷିତ ଶୋଣିତବୀଜ ସମୁଦ୍ଭଵଶୋଣିତ ବୀଜଲତେ । ଶିଵ ଶିଵ ଶୁମ୍ଭ ନିଶୁମ୍ଭ ମହାହଵ ତର୍ପିତ ଭୂତ ପିଶାଚରତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୭ ॥

ଅଯି, ତୁମ ଏକ ହୁଁକାରରେ ଶତଶଃ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ନଶ୍ୱନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ରକ୍ତବୀଜ ଝାଡିକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଉଥିବା, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି ଭୂତପିଶାଚମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉଥିବା, ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରୁଥିବା, ସୁନ୍ଦର କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ, ଜୟ ହେଉ!

ଧନୁରନୁସଙ୍ଗ ରଣକ୍ଷଣସଙ୍ଗ ପରିସ୍ଫୁରଦଙ୍ଗ ନଟତ୍କଟକେ କନକ ପିଶଙ୍ଗପୃଷତ୍କନିଷଙ୍ଗରସଦ୍ଭଟ ଶୃଙ୍ଗ ହତାଵଟୁକେ । କୃତଚତୁରଙ୍ଗ ବଲକ୍ଷିତିରଙ୍ଗ ଘଟଦ୍ବହୁରଙ୍ଗ ରଟଦ୍ବଟୁକେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୮ ॥

ସୁରଲଲନା ତତଥେଯି ତଥେଯି କୃତାଭିନଯୋଦର ନୃତ୍ଯରତେ କୃତ କୁକୁଥଃ କୁକୁଥୋ ଗଡଦାଦିକତାଲ କୁତୂହଲ ଗାନରତେ । ଧୁଧୁକୁଟ ଧୁକ୍କୁଟ ଧିନ୍ଧିମିତ ଧ୍ଵନି ଧୀର ମୃଦଙ୍ଗ ନିନାଦରତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୯ ॥

ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ହେଉଥିବା ତୁମେ, ନୃତ୍ୟ କରିବାବେଳେ ତୁମର କଟି ହଲକା ହଲକା ହେବାରେ ଦେଖାଯାଏ; ତୁମେ ହାତ ତାଳି ଏବଂ ଗଦାର ଛୁଆଁରେ ତାଳ ଧରି ଗୀତର ମଧୁରତାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ; ଢୋଳ ଓ ମୃଦଙ୍ଗର ଗଭୀର ଓ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜିଉଛି। ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା, ରମ୍ୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

ଜଯ ଜଯ ଜପ୍ଯ ଜଯେ ଜଯ ଶବ୍ଦପରସ୍ତୁତି ତତ୍ପର ଵିଶ୍ଵନୁତେ ଭଣ ଭଣ ଭିଞ୍ଜିମି ଭିଙ୍କୃତନୂପୁର ସିଞ୍ଜିତମୋହିତ ଭୂତପତେ । [ଝ-, ଝିଂ-] ନଟିତନଟାର୍ଧ ନଟୀନଟନାଯକ ନାଟିତନାଟ୍ଯ ସୁଗାନରତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୦ ॥

ଜୟ ଜୟ! ବିଜୟର ଜପ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ପୂଜିଛନ୍ତି। ତୁମର ପାଦ ନୂପୁର ଓ ଅଳଙ୍କାରର ଝଙ୍କାର ଭୂତପତିଙ୍କୁ ମୋହିତ କରେ। ନୃତ୍ୟରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ, ଦକ୍ଷ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ଓ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ସହ ତୁମର ନୃତ୍ୟ ଚାଲିଛି। ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା, ରମ୍ୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

ଅଯି ସୁମନଃ ସୁମନଃ ସୁମନଃ ସୁମନଃ ସୁମନୋହର କାନ୍ତିଯୁତେ ଶ୍ରିତ ରଜନୀ ରଜନୀ ରଜନୀ ରଜନୀ ରଜନୀକର ଵକ୍ତ୍ରଵୃତେ । ସୁନଯନ ଵିଭ୍ରମର ଭ୍ରମର ଭ୍ରମର ଭ୍ରମର ଭ୍ରମରାଧିପତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୧ ॥

ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ତୁମର ମୁହଁ ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକେ। ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି କମଳରେ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁମି ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା, ରମ୍ୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

ସହିତ ମହାହଵ ମଲ୍ଲମ ତଲ୍ଲିକ ମଲ୍ଲିତ ରଲ୍ଲକ ମଲ୍ଲରତେ ଵିରଚିତ ଵଲ୍ଲିକ ପଲ୍ଲିକ ମଲ୍ଲିକ ଭିଲ୍ଲିକ ଭିଲ୍ଲିକ ଵର୍ଗ ଵୃତେ । ସିତକୃତ ଫୁଲ୍ଲସମୁଲ୍ଲସିତାରୁଣ ତଲ୍ଲଜ ପଲ୍ଲଵ ସଲ୍ଲଲିତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୨ ॥

ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପହଳବାନମାନେ ତୁମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ଶୂରବୀର ଓ ଶିକାରୀମାନଙ୍କ ସମୂହରେ ଘିରିଥିବା। ତୁମେ ମନୋହର ଫୁଲ ଓ କୋମଳ ପତ୍ରର ମାଳା ପିନ୍ଧି ଯୁବତୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ। ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା, ରମ୍ୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

ଅଵିରଲଗଣ୍ଡଗଲନ୍ମଦମେଦୁର ମତ୍ତମତଙ୍ଗଜ ରାଜପତେ ତ୍ରିଭୁଵନଭୂଷଣଭୂତକଲାନିଧି ରୂପପଯୋନିଧି ରାଜସୁତେ । ଅଯି ସୁଦତୀଜନ ଲାଲସମାନସ ମୋହନମନ୍ମଥ ରାଜସୁତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୩ ॥

ଅବିରତ ଗଣ୍ଡରୁ ମଦ ଝରୁଥିବା, ମତ୍ତ ହାତୀଙ୍କର ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ ତିନି ଜଗତର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିବା କଳାର ଧନ, ରୂପର ସାଗର, ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମର ମନୋହର ରୂପ ଶୁଭ୍ର ମହିଳାମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, ପ୍ରେମର ଭାବ ଜଗାଇଦେଇଥାଏ। ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ଶୋଭାମୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

କମଲଦଲାମଲ କୋମଲକାନ୍ତି କଲାକଲିତାମଲ ଭାଲଲତେ ସକଲଵିଲାସକଲାନିଲଯ କ୍ରମକେଲିଚଲତ୍କଲହଂସକୁଲେ । ଅଲିକୁଲ ସଙ୍କୁଲ କୁଵଲଯ ମଣ୍ଡଲ ମୌଲିମିଲଦ୍ଭକୁଲାଲି କୁଲେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୪ ॥

ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ନିର୍ମଳ ମାଥାରେ କମଳ ରଙ୍ଗର କାନ୍ତି ଝଲମଲ କରୁଛି, ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରକଳାରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଶିଳ୍ପ ଓ ରମ୍ୟତାର ଆଶ୍ରୟ, ଖେଳୁଥିବା ହଂସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବା, ତୁମର କେଶରେ ନୀଳ କମଳ ମାଳା ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଡ଼ି ମିଶିଥିବା ବକୁଳ ଫୁଲର ଗୁଛ ରହିଛି। ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ଶୋଭାମୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

କରମୁରଲୀରଵଵୀଜିତକୂଜିତ ଲଜ୍ଜିତକୋକିଲ ମଞ୍ଜୁମତେ ମିଲିତ ପୁଲିନ୍ଦ ମନୋହର ଗୁଞ୍ଜିତ ରଞ୍ଜିତଶୈଲ ନିକୁଞ୍ଜଗତେ । ନିଜଗୁଣଭୂତ ମହାଶବରୀଗଣ ସଦ୍ଗୁଣସମ୍ଭୃତ କେଲିତଲେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୫ ॥

ତୁମର ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବ କୋଇଲିର କୁହୁକୁ ଲଜ୍ଜିତ କରେ, ତୁମର ବାଁଶୀର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମନୋହର କରେ। ପାହାଡ଼ର ଜଙ୍ଗଲ ଉପବନରେ ରହୁଥିବା, ଯେଉଁଠାରେ ପୁଲିନ୍ଦ ମହିଳାମାନଙ୍କର ମଧୁର ଗୀତ ଗୁଞ୍ଜିଥାଏ, ଏବଂ ତୁମର ଖେଳସ୍ଥଳୀ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିଥିବା ଶବରୀମାନେ ରହନ୍ତି। ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ଶୋଭାମୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

କଟିତଟପୀତ ଦୁକୂଲଵିଚିତ୍ର ମଯୂଖତିରସ୍କୃତ ଚନ୍ଦ୍ରରୁଚେ ପ୍ରଣତସୁରାସୁର ମୌଲିମଣିସ୍ଫୁରଦଂଶୁଲସନ୍ନଖ ଚନ୍ଦ୍ରରୁଚେ । ଜିତକନକାଚଲ ମୌଲିପଦୋର୍ଜିତ ନିର୍ଭରକୁଞ୍ଜର କୁମ୍ଭକୁଚେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୬ ॥

ତୁମର କମରେ ପିତାମ୍ବର ଚିତ୍ରିତ ବସ୍ତ୍ର ଶୋଭିତ, ତୁମର ତେଜ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ନମିଥିବା ମୁଣ୍ଡର ମଣିରେ ତୁମର ପାଦନଖ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଝଲମଲ କରୁଛି। ତୁମର ଉଦର ଜିତ କରିଥିବା ହାତୀର ମସ୍ତକ ଓ ସୁନା ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ଶୋଭାମୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

ଵିଜିତ ସହସ୍ରକରୈକ ସହସ୍ରକରୈକ ସହସ୍ରକରୈକନୁତେ କୃତ ସୁରତାରକ ସଙ୍ଗରତାରକ ସଙ୍ଗରତାରକ ସୂନୁସୁତେ । ସୁରଥସମାଧି ସମାନସମାଧି ସମାଧିସମାଧି ସୁଜାତରତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୭ ॥

ହଜାର ହାତ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜିତି, ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ପାଉଥିବା, ତାରକା ଦାନବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇଥିବା ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରୀ ହେଉଥିବା, ସୁରଥ ଓ ସମାଧି ନାମକ ଭକ୍ତଙ୍କର ସମାନ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିବା ଶୈଳପୁତ୍ରୀ, ମହିଷାସୁର ମର୍ଦ୍ଦିନୀ, ରମ୍ୟ କେଶର ଧାରିଣୀ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

ପଦକମଲଂ କରୁଣାନିଲଯେ ଵରିଵସ୍ଯତି ଯୋଽନୁଦିନଂ ସ ଶିଵେ ଅଯି କମଲେ କମଲାନିଲଯେ କମଲାନିଲଯଃ ସ କଥଂ ନ ଭଵେତ୍ । ତଵ ପଦମେଵ ପରମ୍ପଦମିତ୍ଯନୁଶୀଲଯତୋ ମମ କିଂ ନ ଶିଵେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୮ ॥

ଯିଏ ଦିନେ ଦିନେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ, ହେ କରୁଣାମୟୀ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିବ ହୁଏ; ହେ କମଳନୟନୀ, ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନିବାସ, ଏମିତି ଭକ୍ତଙ୍କୁ କିପରି ଶିବତ୍ୱ ମିଳିବ ନାହିଁ? ମୁଁ ଯଦି ତୁମର ପଦକୁ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବି, ହେ ଶିବେ, ତେବେ ମୋ ପାଇଁ କଣ ଅସମ୍ଭବ ରହିବ? ମହିଷାସୁର ମର୍ଦ୍ଦିନୀ, ରମ୍ୟ କେଶର ଧାରିଣୀ, ଶୈଳପୁତ୍ରୀ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

କନକଲସତ୍କଲ ସିନ୍ଧୁଜଲୈରନୁସିଞ୍ଚିନୁତେଗୁଣରଙ୍ଗଭୁଵଂ ଭଜତି ସ କିଂ ନ ଶଚୀକୁଚକୁମ୍ଭ ତଟୀପରିରମ୍ଭ ସୁଖାନୁଭଵମ୍ । ତଵ ଚରଣଂ ଶରଣଂ କରଵାଣି ନତାମରଵାଣି ନିଵାସି ଶିଵଂ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୧୯ ॥

ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ସମୁଦ୍ରଜଳରେ ଗୁଣମଞ୍ଚକୁ ସ୍ନାନ କରାଯାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଶଚୀଙ୍କ ଅଂକର ସୁଖ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ; ମୁଁ ତୁମର ପଦକୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ହେ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ନମିଥାନ୍ତି, ଶିବା, ତୁମେ ସେଠାରେ ବସିଛ। ମହିଷାସୁର ମର୍ଦ୍ଦିନୀ, ରମ୍ୟ କେଶର ଧାରିଣୀ, ଶୈଳପୁତ୍ରୀ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

ତଵ ଵିମଲେନ୍ଦୁକୁଲଂ ଵଦନେନ୍ଦୁମଲଂ ସକଲଂ ନନୁ କୂଲଯତେ କିମୁ ପୁରୁହୂତ ପୁରୀନ୍ଦୁମୁଖୀ ସୁମୁଖୀଭିରସୌ ଵିମୁଖୀକ୍ରିଯତେ । ମମ ତୁ ମତଂ ଶିଵନାମଧନେ ଭଵତୀ କୃପଯା କିମୁତ କ୍ରିଯତେ ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୨୦ ॥

ତୁମର ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହରର ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ କିପରି ତୁମଠାରୁ ଦୂରେ ରହିପାରିବେ? ମୋ ମତରେ, ତୁମେ ଯଦି ଦୟା କରି ମୋତେ ଶିବଙ୍କ ନାମର ଧନ ଦେଉଛ, ତେବେ ଆଉ କଣ ଆବଶ୍ୟକ ରହିବ? ମହିଷାସୁର ମର୍ଦ୍ଦିନୀ, ରମ୍ୟ କେଶର ଧାରିଣୀ, ଶୈଳପୁତ୍ରୀ, ତୁମକୁ ଜୟ ହେଉ।

ଅଯି ମଯି ଦୀନଦଯାଲୁତଯା କୃପଯୈଵ ତ୍ଵଯା ଭଵିତଵ୍ଯମୁମେ ଅଯି ଜଗତୋ ଜନନୀ କୃପଯାସି ଯଥାସି ତଥାଽନୁଭିତାସିରତେ । ଯଦୁଚିତମତ୍ର ଭଵତ୍ଯୁରରି କୁରୁତାଦୁରୁତାପମପାକୁରୁ ତେ [ମେ] ଜଯ ଜଯ ହେ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ରମ୍ଯକପର୍ଦିନି ଶୈଲସୁତେ ॥ ୨୧ ॥

ହେ ମୋତେ ଦୟା କରୁଥିବା ମାଆ, ମୋର ଦୁଃଖ ଦେଖି ଦୟା କରିବାକୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାହିଁବା। ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜନନୀ, ଯେପରି ତୁମେ ଦୟାଳୁ, ସେପରି ମୋତେ ଅନୁଭବ ହେବାକୁ ଦିଅ। ଏଠାରେ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କର, ହେ ଶତ୍ରୁ ନାଶିନୀ, ଏବଂ ମୋର ଦୁଃଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଦୂର କର। ବିଜୟ ହେଉ, ବିଜୟ ହେଉ, ହେ ମହିଷାସୁର ମାରିଣୀ, ରମ୍ୟ କେଶଧାରିଣୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ!

ଇତି ଶ୍ରୀ ମହିଷାସୁରମର୍ଦିନି ସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ॥

ଏହିପରି ମହିଷାସୁର ମାର୍ଦ୍ଦିନୀଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ରୀସ୍ତୋତ୍ର ଶେଷ ହେଲା।