ਅਯਿ ਗਿਰਿਨਨ੍ਦਿਨਿ ਨਨ੍ਦਿਤਮੇਦਿਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਨੋਦਿਨਿ ਨਨ੍ਦਿਨੁਤੇ ਗਿਰਿਵਰਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ਼ਿਰੋਧਿਨਿਵਾਸਿਨਿ ਵਿष੍ਣੁਵਿਲਾਸਿਨਿ ਜਿष੍ਣੁਨੁਤੇ । ਭਗਵਤਿ ਹੇ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਿ ਭੂਰਿਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਿ ਭੂਰਿਕृਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧ ॥
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਨੰਦੀ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਹੋਈ; ਉੱਚੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੀ—ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ!
ਅਯਿ ਜਗਦਮ੍ਬ ਮਦਮ੍ਬ ਕਦਮ੍ਬਵਨਪ੍ਰਿਯਵਾਸਿਨਿ ਹਾਸਰਤੇ ਸ਼ਿਖਰਿਸ਼ਿਰੋਮਣਿਤੁਙ੍ਗਹਿਮਾਲਯਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਜਾਲਯਮਧ੍ਯਗਤੇ । ਮਧੁਮਧੁਰੇ ਮਧੁਕੈਟਭਗਞ੍ਜਿਨਿ ਕੈਟਭਭਞ੍ਜਿਨਿ ਰਾਸਰਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੩ ॥
ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਵੀ ਮਾਂ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹੱਸਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ; ਉੱਚੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ; ਸ਼ਹਿਦ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਵਾਲੀ—ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ!
ਅਯਿ ਸ਼ਤਖਣ੍ਡ ਵਿਖਣ੍ਡਿਤਰੁਣ੍ਡ ਵਿਤੁਣ੍ਡਿਤਸ਼ੁਣ੍ਡ ਗਜਾਧਿਪਤੇ ਰਿਪੁਗਜਗਣ੍ਡ ਵਿਦਾਰਣਚਣ੍ਡ ਪਰਾਕ੍ਰਮਸ਼ੁਣ੍ਡ ਮृਗਾਧਿਪਤੇ । ਨਿਜਭੁਜਦਣ੍ਡ ਨਿਪਾਤਿਤਖਣ੍ਡਵਿਪਾਤਿਤਮੁਣ੍ਡਭਟਾਧਿਪਤੇ [ਚਣ੍ਡ] ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੪ ॥
ਅਯਿ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧੋਦਿਤ ਦੁਰ੍ਧਰਨਿਰ੍ਜਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭृਤੇ ਚਤੁਰਵਿਚਾਰਧੁਰੀਣ ਮਹਾਸ਼ਿਵ ਦੂਤਕृਤ ਪ੍ਰਮਥਾਧਿਪਤੇ । ਦੁਰਿਤਦੁਰੀਹਦੁਰਾਸ਼ਯਦੁਰ੍ਮਤਿਦਾਨਵਦੂਤਕृਤਾਨ੍ਤਮਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੫ ॥
ਅਯਿ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵੈਰਿਵਧੂਵਰ ਵੀਰਵਰਾਭਯਦਾਯਕਰੇ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨ ਮਸ੍ਤਕ ਸ਼ੂਲਵਿਰੋਧਿਸ਼ਿਰੋਧਿਕृਤਾਮਲ ਸ਼ੂਲਕਰੇ । ਦੁਮਿਦੁਮਿਤਾਮਰ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦ ਮਹੋ ਮੁਖਰੀਕृਤ ਤਿਗ੍ਮਕਰੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੬ ॥
ਹੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਕੇ ਵਾਂਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ—ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਅਯਿ ਨਿਜਹੁਙ੍ਕृਤਿਮਾਤ੍ਰ ਨਿਰਾਕृਤ ਧੂਮ੍ਰਵਿਲੋਚਨ ਧੂਮ੍ਰਸ਼ਤੇ ਸਮਰਵਿਸ਼ੋषਿਤ ਸ਼ੋਣਿਤਬੀਜ ਸਮੁਦ੍ਭਵਸ਼ੋਣਿਤ ਬੀਜਲਤੇ । ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭ ਮਹਾਹਵ ਤਰ੍ਪਿਤ ਭੂਤ ਪਿਸ਼ਾਚਰਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੭ ॥
ਹੇ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਹੀ ਸੈਂਕੜੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਖੂਨ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਧਨੁਰਨੁਸਙ੍ਗ ਰਣਕ੍ਸ਼ਣਸਙ੍ਗ ਪਰਿਸ੍ਫੁਰਦਙ੍ਗ ਨਟਤ੍ਕਟਕੇ ਕਨਕ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਪृषਤ੍ਕਨਿषਙ੍ਗਰਸਦ੍ਭਟ ਸ਼ृਙ੍ਗ ਹਤਾਵਟੁਕੇ । ਕृਤਚਤੁਰਙ੍ਗ ਬਲਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰਙ੍ਗ ਘਟਦ੍ਬਹੁਰਙ੍ਗ ਰਟਦ੍ਬਟੁਕੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੮ ॥
ਸੁਰਲਲਨਾ ਤਤਥੇਯਿ ਤਥੇਯਿ ਕृਤਾਭਿਨਯੋਦਰ ਨृਤ੍ਯਰਤੇ ਕृਤ ਕੁਕੁਥਃ ਕੁਕੁਥੋ ਗਡਦਾਦਿਕਤਾਲ ਕੁਤੂਹਲ ਗਾਨਰਤੇ । ਧੁਧੁਕੁਟ ਧੁਕ੍ਕੁਟ ਧਿਨ੍ਧਿਮਿਤ ਧ੍ਵਨਿ ਧੀਰ ਮृਦਙ੍ਗ ਨਿਨਾਦਰਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੯ ॥
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੂਹ ਰਮਣੀਏ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਨੱਚਦੀ ਹੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਹਕ ਮੂਰਤਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਕਮਰ ਲਚਕਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਲੀ ਤੇ ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਡੋਲਕ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਧੁਨ ਤੇਰੇ ਨੱਚਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰੰਗੀਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!
ਜਯ ਜਯ ਜਪ੍ਯ ਜਯੇ ਜਯ ਸ਼ਬ੍ਦਪਰਸ੍ਤੁਤਿ ਤਤ੍ਪਰ ਵਿਸ਼੍ਵਨੁਤੇ ਭਣ ਭਣ ਭਿਞ੍ਜਿਮਿ ਭਿਙ੍ਕृਤਨੂਪੁਰ ਸਿਞ੍ਜਿਤਮੋਹਿਤ ਭੂਤਪਤੇ । [ਝ-, ਝਿਂ-] ਨਟਿਤਨਟਾਰ੍ਧ ਨਟੀਨਟਨਾਯਕ ਨਾਟਿਤਨਾਟ੍ਯ ਸੁਗਾਨਰਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੦ ॥
ਅਯਿ ਸੁਮਨਃ ਸੁਮਨਃ ਸੁਮਨਃ ਸੁਮਨਃ ਸੁਮਨੋਹਰ ਕਾਨ੍ਤਿਯੁਤੇ ਸ਼੍ਰਿਤ ਰਜਨੀ ਰਜਨੀ ਰਜਨੀ ਰਜਨੀ ਰਜਨੀਕਰ ਵਕ੍ਤ੍ਰਵृਤੇ । ਸੁਨਯਨ ਵਿਭ੍ਰਮਰ ਭ੍ਰਮਰ ਭ੍ਰਮਰ ਭ੍ਰਮਰ ਭ੍ਰਮਰਾਧਿਪਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੧ ॥
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਹ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਭੰਵਰੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਡਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!
ਸਹਿਤ ਮਹਾਹਵ ਮਲ੍ਲਮ ਤਲ੍ਲਿਕ ਮਲ੍ਲਿਤ ਰਲ੍ਲਕ ਮਲ੍ਲਰਤੇ ਵਿਰਚਿਤ ਵਲ੍ਲਿਕ ਪਲ੍ਲਿਕ ਮਲ੍ਲਿਕ ਭਿਲ੍ਲਿਕ ਭਿਲ੍ਲਿਕ ਵਰ੍ਗ ਵृਤੇ । ਸਿਤਕृਤ ਫੁਲ੍ਲਸਮੁਲ੍ਲਸਿਤਾਰੁਣ ਤਲ੍ਲਜ ਪਲ੍ਲਵ ਸਲ੍ਲਲਿਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੨ ॥
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨ ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੀ ਹਨ। ਤੂੰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!
ਪਦਕਮਲਂ ਕਰੁਣਾਨਿਲਯੇ ਵਰਿਵਸ੍ਯਤਿ ਯੋऽਨੁਦਿਨਂ ਸ ਸ਼ਿਵੇ ਅਯਿ ਕਮਲੇ ਕਮਲਾਨਿਲਯੇ ਕਮਲਾਨਿਲਯਃ ਸ ਕਥਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ । ਤਵ ਪਦਮੇਵ ਪਰਮ੍ਪਦਮਿਤ੍ਯਨੁਸ਼ੀਲਯਤੋ ਮਮ ਕਿਂ ਨ ਸ਼ਿਵੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੮ ॥
ਹੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ ਨੈਨੀ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸ ਸਥਾਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਤਵ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ।
ਕਨਕਲਸਤ੍ਕਲ ਸਿਨ੍ਧੁਜਲੈਰਨੁਸਿਞ੍ਚਿਨੁਤੇਗੁਣਰਙ੍ਗਭੁਵਂ ਭਜਤਿ ਸ ਕਿਂ ਨ ਸ਼ਚੀਕੁਚਕੁਮ੍ਭ ਤਟੀਪਰਿਰਮ੍ਭ ਸੁਖਾਨੁਭਵਮ੍ । ਤਵ ਚਰਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਰਵਾਣਿ ਨਤਾਮਰਵਾਣਿ ਨਿਵਾਸਿ ਸ਼ਿਵਂ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੯ ॥
ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਚੋਲੀ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ।
ਤਵ ਵਿਮਲੇਨ੍ਦੁਕੁਲਂ ਵਦਨੇਨ੍ਦੁਮਲਂ ਸਕਲਂ ਨਨੁ ਕੂਲਯਤੇ ਕਿਮੁ ਪੁਰੁਹੂਤ ਪੁਰੀਨ੍ਦੁਮੁਖੀ ਸੁਮੁਖੀਭਿਰਸੌ ਵਿਮੁਖੀਕ੍ਰਿਯਤੇ । ਮਮ ਤੁ ਮਤਂ ਸ਼ਿਵਨਾਮਧਨੇ ਭਵਤੀ ਕृਪਯਾ ਕਿਮੁਤ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੨੦ ॥
ਅਯਿ ਮਯਿ ਦੀਨਦਯਾਲੁਤਯਾ ਕृਪਯੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਭਵਿਤਵ੍ਯਮੁਮੇ ਅਯਿ ਜਗਤੋ ਜਨਨੀ ਕृਪਯਾਸਿ ਯਥਾਸਿ ਤਥਾऽਨੁਭਿਤਾਸਿਰਤੇ । ਯਦੁਚਿਤਮਤ੍ਰ ਭਵਤ੍ਯੁਰਰਿ ਕੁਰੁਤਾਦੁਰੁਤਾਪਮਪਾਕੁਰੁ ਤੇ [ਮੇ] ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੨੧ ॥
ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮਿਹਰਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ਆਂ, ਓਹੀ ਮਿਹਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਹੈ, ਓਹੀ ਅਨੁਭਵ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਓਹੀ ਕਰ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰ। ਵਾਹ ਵਾਹ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ!
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ ॥
ਇਹ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਇਥੇ ਮੁਕਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਵਰਵਰ੍षਿਣਿ ਦੁਰ੍ਧਰਧਰ੍षਿਣਿ ਦੁਰ੍ਮੁਖਮਰ੍षਿਣਿ ਹਰ੍षਰਤੇ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਪੋषਿਣਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਤੋषਿਣਿ ਕਲ੍ਮषਮੋषਿਣਿ ਘੋਰਰਤੇ । [ਕਿਲ੍ਬਿष-, ਘੋष-] ਦਨੁਜਨਿਰੋषਿਣਿ ਦਿਤਿਸੁਤਰੋषਿਣਿ ਦੁਰ੍ਮਦਸ਼ੋषਿਣਿ ਸਿਨ੍ਧੁਸੁਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੨ ॥
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਹਰਾ ਸਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ; ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਔਲਾਦ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ—ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ!
ਹੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਡਾਂ ਨਚੇੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗੱਲਾਂ ਚੀਰਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ; ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਡਾਲ਼ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ—ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ!
ਹੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਦੂਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਜੋ ਬੁਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਾੜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਤੇ ਮਨਸਾ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੂਤਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੋਚ ਹੈ—ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਹੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵੇਲੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਤੀਰ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ—ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਜਿੱਤ, ਜਿੱਤ! ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਜਪਿਆਂ ਤੇ ਸਲਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਮਾਤਾ। ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ। ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!
ਅਵਿਰਲਗਣ੍ਡਗਲਨ੍ਮਦਮੇਦੁਰ ਮਤ੍ਤਮਤਙ੍ਗਜ ਰਾਜਪਤੇ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਭੂषਣਭੂਤਕਲਾਨਿਧਿ ਰੂਪਪਯੋਨਿਧਿ ਰਾਜਸੁਤੇ । ਅਯਿ ਸੁਦਤੀਜਨ ਲਾਲਸਮਾਨਸ ਮੋਹਨਮਨ੍ਮਥ ਰਾਜਸੁਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੩ ॥
ਹੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਜੂੜੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਾਵਾਂ। ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅਦਾਵਾਂ ਹਰੇਕ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਗੰਧੀ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮੋਹਣੀ ਸੋਭਾ ਵਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਮਲਦਲਾਮਲ ਕੋਮਲਕਾਨ੍ਤਿ ਕਲਾਕਲਿਤਾਮਲ ਭਾਲਲਤੇ ਸਕਲਵਿਲਾਸਕਲਾਨਿਲਯ ਕ੍ਰਮਕੇਲਿਚਲਤ੍ਕਲਹਂਸਕੁਲੇ । ਅਲਿਕੁਲ ਸਙ੍ਕੁਲ ਕੁਵਲਯ ਮਣ੍ਡਲ ਮੌਲਿਮਿਲਦ੍ਭਕੁਲਾਲਿ ਕੁਲੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੪ ॥
ਹੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੱਥਾ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਨਰਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਕਲਾ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਾਂ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਬਕੁਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਰੰਗ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਜੂੜ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਾਵਾਂ।
ਕਰਮੁਰਲੀਰਵਵੀਜਿਤਕੂਜਿਤ ਲਜ੍ਜਿਤਕੋਕਿਲ ਮਞ੍ਜੁਮਤੇ ਮਿਲਿਤ ਪੁਲਿਨ੍ਦ ਮਨੋਹਰ ਗੁਞ੍ਜਿਤ ਰਞ੍ਜਿਤਸ਼ੈਲ ਨਿਕੁਞ੍ਜਗਤੇ । ਨਿਜਗੁਣਭੂਤ ਮਹਾਸ਼ਬਰੀਗਣ ਸਦ੍ਗੁਣਸਮ੍ਭृਤ ਕੇਲਿਤਲੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੫ ॥
ਹੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਕੁਹਕ ਨੂੰ ਵੀ ਲਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਲਿੰਦ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਮੈਦਾਨ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਜੂੜ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਾਵਾਂ।
ਕਟਿਤਟਪੀਤ ਦੁਕੂਲਵਿਚਿਤ੍ਰ ਮਯੂਖਤਿਰਸ੍ਕृਤ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੁਚੇ ਪ੍ਰਣਤਸੁਰਾਸੁਰ ਮੌਲਿਮਣਿਸ੍ਫੁਰਦਂਸ਼ੁਲਸਨ੍ਨਖ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੁਚੇ । ਜਿਤਕਨਕਾਚਲ ਮੌਲਿਪਦੋਰ੍ਜਿਤ ਨਿਰ੍ਭਰਕੁਞ੍ਜਰ ਕੁਮ੍ਭਕੁਚੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੬ ॥
ਹੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੁੰਨੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਝਲਕਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਿਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਜਿੱਤੂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਜੂੜ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਾਵਾਂ।
ਵਿਜਿਤ ਸਹਸ੍ਰਕਰੈਕ ਸਹਸ੍ਰਕਰੈਕ ਸਹਸ੍ਰਕਰੈਕਨੁਤੇ ਕृਤ ਸੁਰਤਾਰਕ ਸਙ੍ਗਰਤਾਰਕ ਸਙ੍ਗਰਤਾਰਕ ਸੂਨੁਸੁਤੇ । ਸੁਰਥਸਮਾਧਿ ਸਮਾਨਸਮਾਧਿ ਸਮਾਧਿਸਮਾਧਿ ਸੁਜਾਤਰਤੇ ਜਯ ਜਯ ਹੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨਿ ਰਮ੍ਯਕਪਰ੍ਦਿਨਿ ਸ਼ੈਲਸੁਤੇ ॥ ੧੭ ॥
ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੋ ਜੋ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਸੀ। ਸੁਰਥ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ।
ਤੇਰਾ ਨਿਰਮਲ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕੁਲ ਤੇ ਤੇਰਾ ਚੰਦਰਮਾਂ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਚੰਦਰਮੁਖੀ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜ ਸਕਦੀਆਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਾਮ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ।