നാരായണസൂക്തമ്

വിശ്വതഃ പരമാന്നിത്യം വിശ്വം നാരായണം ഹരിമ് । വിശ്വമേവേദം പുരുഷസ്തദ്വിശ്വമുപജീവതി

എല്ലാവിടത്തിലും അതീതനും ശാശ്വതനും ആയ ഈ ലോകം നാരായണനും ഹരിയും ആണ്. ഈ ലോകം തന്നെയാണ് ആ പുരുഷൻ, ആ പുരുഷൻ തന്നെയാണ് ഈ ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നത്.

പതിം വിശ്വസ്യാത്മേശ്വരം ശാശ്വതം ശിവമച്യുതമ് । നാരായണം മഹാജ്ഞേയം വിശ്വാത്മാനം പരായണമ്

ലോകത്തിന്റെ ഉടമയും ആത്മാക്കളുടെ ഇശ്വരനും ശാശ്വതനും മംഗളകരനും മാറ്റമില്ലാത്തവനും ആയ നാരായണൻ, മഹത്തായ അറിവിന്റെ ലക്ഷ്യവും എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവും പരമഗതിയും ആണ്.

നാരായണപരോ ജ്യോതിരാത്മാ നാരായണഃ പരഃ । നാരായണ പരം ബ്രഹ്മ തത്ത്വം നാരായണഃ പരഃ

നാരായണൻ പരമജ്യോതിയും ആത്മാവും ആണ്. നാരായണൻ പരമബ്രഹ്മവും സത്യസ్వరൂപവും ആണ്. നാരായണൻ തന്നെ പരമം.

നാരായണപരോ ധ്യാതാ ധ്യാനം നാരായണഃ പരഃ । യച്ച കിഞ്ചിജ്ജഗത്സര്വം ദൃശ്യതേ ശ്രൂയതേഽപി വാ

നാരായണനാണ് ധ്യാനത്തിന്റെ പരമാവധി ലക്ഷ്യം; ധ്യാനം ചെയ്യുന്നതും നാരായണനാണ്. ഈ ലോകത്ത് കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും എല്ലാം നാരായണനാണ്.

അന്തര്ബഹിശ്ച തത്സര്വം വ്യാപ്യ നാരായണഃ സ്ഥിതഃ । അനന്തമവ്യയം കവിം സമുദ്രേഽന്തം വിശ്വശമ്ഭുവമ്

അകത്തും പുറത്തും എല്ലായിടത്തും നാരായണൻ നിറഞ്ഞ് നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ അനന്തനും ക്ഷയമില്ലാത്തവനും ദർശകനും സമുദ്രത്തിന്റെ അന്ത്യവും ലോകത്തിനുള്ള അനുഗ്രഹവുമാണ്.

പദ്മകോശ പ്രതീകാശം ഹൃദയം ചാപ്യധോമുഖമ് । അധോ നിഷ്ട്യാ വിതസ്യാന്തേ നാഭ്യാമുപരി തിഷ്ഠതി

താമരക്കൊമ്പിന്റെ ആകൃതിയിൽ താഴോട്ടു നോക്കുന്ന ഹൃദയം, താഴേക്ക് പോകുന്ന വഴിയുടെ അറ്റത്ത്, നാഭിക്കു മുകളിലായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

ജ്വാലമാലാകുലം ഭാതി വിശ്വസ്യായതനം മഹത് । സന്തതം ശിലാഭിസ്തുലമ്ബത്യാകോശസന്നിഭമ്

അത് ജ്വാലാമാലകളാൽ നിറഞ്ഞ് പ്രകാശിക്കുന്നു; അതാണ് വിശ്വത്തിന്റെ മഹത്തായ ആലയം. തുടർച്ചയായി പാളികളാൽ മൂടപ്പെട്ട്, ഒരു കോശംപോലെയാണ് അതിന്റെ രൂപം.

തസ്യാന്തേ സുഷിരം സൂക്ഷ്മം തസ്മിന് സര്വം പ്രതിഷ്ഠിതമ് । തസ്യ മധ്യേ മഹാനഗഗ്നിര്വിശ്വാര്ചിര്വിശ്വതോമുഖഃ

അതിന്റെയെന്തിൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായൊരു തുറവുണ്ട്; അതിനകത്താണ് എല്ലാം നിലകൊള്ളുന്നത്. അതിന്റെ നടുവിൽ വലിയൊരു അഗ്നിയാണ്, എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പ്രകാശം പടരുന്നവൻ, എല്ലാടെയും മുഖം തിരിക്കുന്നവൻ.

സോഽഗ്രഭുഗ്വിഭജന്തിഷ്ഠന്നാഹാരമജരഃ കവിഃ । തിര്യഗൂര്ധ്വമധശ്ശായീ രശ്മയസ്തസ്യ സന്തതാ

ആ മഹാത്മാവ് ആദ്യഭാഗം ആസ്വദിച്ച്, ഭക്ഷണം വിഭജിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു; അവൻ ക്ഷയമില്ലാത്തവനും ജ്ഞാനിയുമാണ്. മേലും കീഴും വശങ്ങളിലുമായി വിശ്രമിക്കുന്നു; അവന്റെ കിരണങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

സന്താപയതി സ്വം ദേഹമാപാദതലമസ്തകഃ । തസ്യ മധ്യേ വഹ്നിശിഖാ അണീയോര്ധ്വാ വ്യവസ്ഥിതഃ

അവൻ തന്റെ ശരീരം കാലുതൊടരുന്നുമുതൽ തലയ്ക്കുമേൽവരെ ചൂടാക്കുന്നു. അതിന്റെ നടുവിൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായും നേരെ കയറിയും നിലകൊള്ളുന്ന അഗ്നിശിഖയുണ്ട്.

നീലതോയദമധ്യസ്ഥാദ്വിദ്യുല്ലേഖേവ ഭാസ്വരാ । നീവാരശൂകവത്തന്വീ പീതാ ഭാസ്വത്യണൂപമാ

നീലമായ മേഘത്തിനടിയിൽ മിന്നുന്ന മിന്നലുപോലും, അരിയുടെ നൂലുപോലെ സുന്ദരിയും, മഞ്ഞ നിറമുള്ളതും, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള ഒരു അനുവിനോട് ഉപമിക്കാവുന്നതുമാണ്.

തസ്യാഃ ശിഖായാ മധ്യേ പരമാത്മാ വ്യവസ്ഥിതഃ । സ ബ്രഹ്മ സ ശിവഃ സ ഹരിഃ സേന്ദ്രഃ സോഽക്ഷരഃ പരമഃ സ്വരാട്

അ ആഗ്നിശിഖയുടെ നടുവിൽ പരമാത്മാവ് നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ ബ്രഹ്മാവും, ശിവനും, ഹരിയും, ഇന്ദ്രനും ആകുന്നു. അവൻ അക്ഷരനും പരമവുമായ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന അധിപനാണ്.

ഋതം സത്യം പരം ബ്രഹ്മ പുരുഷം കൃഷ്ണപിങ്ഗലമ് । ഊര്ധ്വരേതം വിരൂപാക്ഷം വിശ്വരൂപായ വൈ നമോ നമഃ

സത്യവും, നിത്യവും, പരബ്രഹ്മവും, കൃഷ്ണവർണനും പിംഗളനുമായ പുരുഷനാണ്. അവന്റെ ശക്തി ഉയരുന്നു, അവന്റെ കണ്ണുകൾ അതിവിശേഷമാണ്. സർവ്വരൂപനായ അവനോട് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം.

ഓം നാരായണായ വിദ്മഹേ വാസുദേവായ ധീമഹി । തന്നോ വിഷ്ണുഃ പ്രചോദയാത്

ഓം. നാരായണനെ ഞങ്ങൾ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്നു, വാസുദേവനെ ചിന്തിക്കുന്നു. ആ വിഷ്ണു ഞങ്ങളെ പ്രചോദിപ്പിക്കട്ടെ.