ନାରାଯଣସୂକ୍ତମ୍

ଵିଶ୍ଵତଃ ପରମାନ୍ନିତ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵଂ ନାରାଯଣଂ ହରିମ୍ । ଵିଶ୍ଵମେଵେଦଂ ପୁରୁଷସ୍ତଦ୍ଵିଶ୍ଵମୁପଜୀଵତି

ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ଚିରନ୍ତନ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ନାରାୟଣ ହେଉଛନ୍ତି, ହରି; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସେଇ ପୁରୁଷ, ଏବଂ ସେଇ ପୁରୁଷ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ପତିଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯାତ୍ମେଶ୍ଵରଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଶିଵମଚ୍ଯୁତମ୍ । ନାରାଯଣଂ ମହାଜ୍ଞେଯଂ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମାନଂ ପରାଯଣମ୍

ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଆତ୍ମାଙ୍କର ଶାସକ, ଚିରନ୍ତନ, ଶୁଭ, ଅଚଳ, ନାରାୟଣ ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ମହାଜ୍ଞେୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ।

ନାରାଯଣପରୋ ଜ୍ଯୋତିରାତ୍ମା ନାରାଯଣଃ ପରଃ । ନାରାଯଣ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ଵଂ ନାରାଯଣଃ ପରଃ

ନାରାୟଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ୟୋତି, ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ନାରାୟଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ନାରାୟଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ନାରାୟଣ ସର୍ବୋପରି।

ନାରାଯଣପରୋ ଧ୍ଯାତା ଧ୍ଯାନଂ ନାରାଯଣଃ ପରଃ । ଯଚ୍ଚ କିଞ୍ଚିଜ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଶ୍ରୂଯତେଽପି ଵା

ଧ୍ୟାନ କରିବାର ମୁଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାରାୟଣ, ଧ୍ୟାନ କରିବା କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାରାୟଣ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଏ କିମ୍ବା ଶୁଣାଯାଏ, ସେ ସବୁ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାରାୟଣ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।

ଅନ୍ତର୍ବହିଶ୍ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ନାରାଯଣଃ ସ୍ଥିତଃ । ଅନନ୍ତମଵ୍ଯଯଂ କଵିଂ ସମୁଦ୍ରେଽନ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵଶମ୍ଭୁଵମ୍

ନାରାୟଣ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ସମାନ ଭାବେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି। ସେ ଅସୀମ, ଅବିନାଶୀ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମୁଦ୍ରର ସେଷ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳକାମୀ।

ପଦ୍ମକୋଶ ପ୍ରତୀକାଶଂ ହୃଦଯଂ ଚାପ୍ଯଧୋମୁଖମ୍ । ଅଧୋ ନିଷ୍ଟ୍ଯା ଵିତସ୍ଯାନ୍ତେ ନାଭ୍ଯାମୁପରି ତିଷ୍ଠତି

ହୃଦୟଟି ଏକ ପଦ୍ମକୋଷ ଆକୃତିର, ତଳକୁ ମୁହଁ କରି ଅଛି, ଏହା ନାଭିର ଉପରେ, ତଳକୁ ଯାଉଥିବା ପଥର ଶେଷରେ ଅବସ୍ଥିତ।

ଜ୍ଵାଲମାଲାକୁଲଂ ଭାତି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯାଯତନଂ ମହତ୍ । ସନ୍ତତଂ ଶିଲାଭିସ୍ତୁଲମ୍ବତ୍ଯାକୋଶସନ୍ନିଭମ୍

ଏହା ଅଗ୍ନିର ମାଳାରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବିଶ୍ୱର ବଡ଼ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ଭାବେ ଜଳମାନ୍। ଏହା ସଦା ଶିଳାପରି ତଳେ ଥିବା ଏକ ଆବରଣ ଭଳି ଢାକି ରହିଛି।

ତସ୍ଯାନ୍ତେ ସୁଷିରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ । ତସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ମହାନଗଗ୍ନିର୍ଵିଶ୍ଵାର୍ଚିର୍ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖଃ

ତାହାର ଶେଷରେ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାର ଭିତରେ ସମସ୍ତ କିଛି ବସିଛି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ଅଛି, ଯାହାର ଆଲୋକ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି ଏବଂ ସେ ସବୁଠାରୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।

ସୋଽଗ୍ରଭୁଗ୍ଵିଭଜନ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନାହାରମଜରଃ କଵିଃ । ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵମଧଶ୍ଶାଯୀ ରଶ୍ମଯସ୍ତସ୍ଯ ସନ୍ତତା

ସେ ପ୍ରଥମ ଅଂଶର ଉପଭୋକ୍ତା, ଖାଦ୍ୟକୁ ବାଣ୍ଟି ଦେଉଛନ୍ତି, କେବେ ବୃଦ୍ଧି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଜ୍ଞାନୀ। ସେ ତଳେ, ଉପରେ ଏବଂ ଆଡ଼େ ଶୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କିରଣ ସବୁ ସମୟ ପ୍ରସାରିତ ଅଛି।

ସନ୍ତାପଯତି ସ୍ଵଂ ଦେହମାପାଦତଲମସ୍ତକଃ । ତସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଵହ୍ନିଶିଖା ଅଣୀଯୋର୍ଧ୍ଵା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ସେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ପାଦତଳରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାପିତ କରନ୍ତି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଉପରକୁ ଉଠି ରହିଛି।

ନୀଲତୋଯଦମଧ୍ଯସ୍ଥାଦ୍ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲେଖେଵ ଭାସ୍ଵରା । ନୀଵାରଶୂକଵତ୍ତନ୍ଵୀ ପୀତା ଭାସ୍ଵତ୍ଯଣୂପମା

ନୀଳ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳିର ରେଖା ପରି ଚମକୁଛି, ଧାନର ଚାମର ତନୁ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ହଳଦିଆ ଏବଂ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଣା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।

ତସ୍ଯାଃ ଶିଖାଯା ମଧ୍ଯେ ପରମାତ୍ମା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । ସ ବ୍ରହ୍ମ ସ ଶିଵଃ ସ ହରିଃ ସେନ୍ଦ୍ରଃ ସୋଽକ୍ଷରଃ ପରମଃ ସ୍ଵରାଟ୍

ସେଇ ଅଗ୍ନିର ଶିଖାର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ବସିଛନ୍ତି । ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶିବ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ହରି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ; ସେ ଅବିନାଶୀ, ସର୍ବୋପରି, ଏବଂ ନିଜେ ଆଲୋକମୟ ସ୍ୱାଧୀନ ସ୍ୱାମୀ ।

ଋତଂ ସତ୍ଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପୁରୁଷଂ କୃଷ୍ଣପିଙ୍ଗଲମ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵରେତଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ଵୈ ନମୋ ନମଃ

ସତ୍ୟ, ତଥ୍ୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା, କଳା ଓ ପିଙ୍ଗଳ ଦେହ ଥିବା ପୁରୁଷ; ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉପରକୁ ଯାଏ, ଅସାଧାରଣ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା; ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯାହାଙ୍କ ରୂପ, ସେଠିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର ।

ଓଁ ନାରାଯଣାଯ ଵିଦ୍ମହେ ଵାସୁଦେଵାଯ ଧୀମହି । ତନ୍ନୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍

ଓଁ, ଆମେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଅଛୁ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଅଛୁ; ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ ।