ਜਟਾਟਵੀਗਲਜ੍ਜ੍ਵਲਪ੍ਰਵਾਹਪਾਵਿਤਸ੍ਥਲੇ, ਗਲੇऽਵਲਮ੍ਬ੍ਯਲਮ੍ਬਿਤਾਂ ਭੁਜਙ੍ਗਤੁਙ੍ਗਮਾਲਿਕਾਮ੍। ਡਮਡ੍ਡਮਡ੍ਡਮਡ੍ਡਮਨ੍ਨਿਨਾਦਵਡ੍ਡਮਰ੍ਵਯਂ, ਚਕਾਰਚਣ੍ਡਤਾਣ੍ਡਵਂ ਤਨੋਤੁ ਨਃ ਸ਼ਿਵੋ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ 'ਚੋਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਉੱਚੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਡਮਰੂ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ।
ਜਟਾਕਟਾਹਸਂਭ੍ਰਮਭ੍ਰਮਨ੍ਨਿਲਿਮ੍ਪਨਿਰ੍ਝਰੀ, ਵਿਲੋਲਵੀਚਿਵਲ੍ਲਰੀ ਵਿਰਾਜਮਾਨਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਧਗਦ੍ਧਗਦ੍ਧਗਜ੍ਜ੍ਵਲਲ੍ਲਲਾਟਪਟ੍ਟਪਾਵਕੇ, ਕਿਸ਼ੋਰਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰੇ ਰਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵੱਲ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਟਾਵਾਂ 'ਚੋਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਨਵਾ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧਰਾਧਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨਨ੍ਦਿਨੀ ਵਿਲਾਸਬਨ੍ਧੁਬਨ੍ਧੁਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਿਗਨ੍ਤਸਨ੍ਤਤਿਪ੍ਰਮੋਦਮਾਨਮਾਨਸੇ। ਕृਪਾਕਟਾਕ੍ਸ਼ਧੋਰਣੀਨਿਰੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਧਰਾਪਦਿ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿਗਮ੍ਬਰੇ ਮਨੋਵਿਨੋਦਮੇਤੁ ਵਸ੍ਤੁਨਿ
ਕਦੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭੇ, ਜੋ ਨੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਪੈਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਟਾਭੁਜਂਗਪਿਂਗਲਸ੍ਫੁਰਤ੍ਫਣਾਮਣਿਪ੍ਰਭਾ-ਕਦਂਬਕੁਂਕੁਮਦ੍ਰਵਪ੍ਰਲਿਪ੍ਤਦਿਗ੍ਵਧੂਮੁਖੇ। ਮਦਾਂਧਸਿਂਧੁਰਸ੍ਫੁਰਤ੍ਵਗੁਤ੍ਤਰੀਯਮੇਦੁਰੇ ਮਨੋਵਿਨੋਦਮਦ੍ਭੁਤਂ ਬਿਭਰ੍ਤੁਭੂਤਭਰ੍ਤਰਿ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ 'ਚ ਪੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫਣਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਆਪਣੀ ਚਾਦਰ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਲੋਚਨਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਸ਼ੇषਲੇਖਸ਼ੇਖਰ-ਪ੍ਰਸੂਨਧੂਲਿਧੋਰਣੀ ਵਿਧੂਸਰਾਂਘ੍ਰਿਪੀਠਭੂਃ। ਭੁਜਂਗਰਾਜਮਾਲਯਾਨਿਬਦ੍ਧਜਾਟਜੂਟਕਃ ਸ਼੍ਰਿਯੈਚਿਰਾਯਜਾਯਤਾਂ ਚਕੋਰਬਂਧੁਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਚਕੋਰਾ ਪੰਛੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ।
ਲਲਾਟਚਤ੍ਵਰਜ੍ਵਲਦ੍ਧਨਂਜਯਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਭਾ-ਨਿਪੀਤਪਂਚਸਾਯਕਂਨਮਨ੍ਨਿਲਿਂਪਨਾਯਕਮ੍। ਸੁਧਾਮਯੂਖਲੇਖਯਾ ਵਿਰਾਜਮਾਨਸ਼ੇਖਰਂ ਮਹਾਕਪਾਲਿਸਂਪਦੇ ਸ਼ਿਰੋਜਟਾਲਮਸ੍ਤੁਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਕਪਾਲੀ ਦੇ ਜਟਾਂ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਧਨੰਜਯ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਉਹ ਅੱਗ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ—ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਂਕਪਾਲੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ੇ।
ਕਰਾਲਭਾਲਪਟ੍ਟਿਕਾਧਗਦ੍ਧਗਦ੍ਧਗਜ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਧਨਂਜਯਾ ਧਰੀਕृਤਪ੍ਰਚਂਡਪਂਚਸਾਯਕੇ। ਧਰਾਧਰੇਂਦ੍ਰਨਂਦਿਨੀਕੁਚਾਗ੍ਰਚਿਤ੍ਰਪਤ੍ਰਕਪ੍ਰਕਲ੍ਪਨੈਕਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨੀ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨੇਰਤਿਰ੍ਮਮ
ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਹੈ।
ਨਵੀਨਮੇਘਮਂਡਲੀਨਿਰੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਧਰਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕੁਹੁਨਿਸ਼ੀਥਨੀਤਮਃ ਪ੍ਰਬਦ੍ਧਬਦ੍ਧਕਨ੍ਧਰਃ। ਨਿਲਿਮ੍ਪਨਿਰ੍ਝਰੀਧਰਸ੍ਤਨੋਤੁ ਕृਤ੍ਤਿਸਿਂਧੁਰਃ ਕਲਾਨਿਧਾਨਬਂਧੁਰਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਜਗਂਦ੍ਧੁਰਂਧਰਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਲ੍ਹੀ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘਣੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਦੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਨੀਲਪਂਕਜਪ੍ਰਪਂਚਕਾਲਿਮਪ੍ਰਭਾ-ਵਿਡਂਬਿ ਕਂਠਕਂਧ ਰਾਰੁਚਿ ਪ੍ਰਬਂਧਕਂਧਰਮ੍। ਸ੍ਮਰਚ੍ਛਿਦਂ ਪੁਰਚ੍ਛਿਂਦ ਭਵਚ੍ਛਿਦਂ ਮਖਚ੍ਛਿਦਂ ਗਜਚ੍ਛਿਦਾਂਧਕਚ੍ਛਿਦਂ ਤਮਂਤਕਚ੍ਛਿਦਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਮ ਦੇਵ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ, ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਅਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ — ਜਿਸ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਖਰ੍ਵਸਰ੍ਵਮਂਗਲਾ ਕਲਾਕਦਮ੍ਬਮਂਜਰੀ-ਰਸਪ੍ਰਵਾਹ ਮਾਧੁਰੀ ਵਿਜृਂਭਣਾ ਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍। ਸ੍ਮਰਾਂਤਕਂ ਪੁਰਾਤਕਂ ਭਾਵਂਤਕਂ ਮਖਾਂਤਕਂ ਗਜਾਂਤਕਾਂਧਕਾਂਤਕਂ ਤਮਂਤਕਾਂਤਕਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਮ ਦੇਵ ਦਾ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ, ਜੀਵਨ ਦਾ, ਯਜਨ ਦਾ, ਹਾਥੀ ਦਾ, ਅੰਧਕ ਦਾ ਅਤੇ ਯਮ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ — ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਵਿਰਾਸਤ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਰਸ ਹੈ।
ਜਯਤ੍ਵਦਭ੍ਰਵਿਭ੍ਰਮਭ੍ਰਮਦ੍ਭੁਜਂਗਮਸ੍ਫੁਰਦ੍ਧਗਦ੍ਧਗਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਮਤ੍ਕਰਾਲ ਭਾਲ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍। ਧਿਮਿਦ੍ਧਿਮਿਦ੍ਧਿਮਿਧ੍ਵਨਨ੍ਮृਦਙ੍ਗਤੁਙ੍ਗਮਙ੍ਗਲਧ੍ਵਨਿਕ੍ਰਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤ: ਪ੍ਰਚਣ੍ਡ ਤਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਸਦਾ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਤਾਂਡਵ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਾਲ sacrificial fire ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਸੱਪ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਦृषਦ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਲ੍ਪਯੋਰ੍ਭੁਜਂਗਮੌਕ੍ਤਿਕਮਸ੍ਰਜੋਰ੍ਗਰਿष੍ਠਰਤ੍ਨਲੋष੍ਠਯੋਃ ਸੁਹृਦ੍ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ। ਤृਣਾਰਵਿਂਦਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਃ ਪ੍ਰਜਾਮਹੀਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਯੋਃ ਸਮਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍ਮਨਃ ਕਦਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਭਜੇ
ਕਦੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ 'ਤੇ ਟਿਕੇ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਤੇ ਰਤਨ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਜਨਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ — ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ?
ਕਦਾ ਨਿਲਿਂਪਨਿਰ੍ਝਰੀ ਨਿਕੁਞ੍ਜਕੋਟਰੇ ਵਸਨ੍ ਵਿਮੁਕ੍ਤਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਸਦਾ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥਮਂਜਲਿਂ ਵਹਨ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤਲੋਲਲੋਚਨੋ ਲਲਾਮਭਾਲਲਗ੍ਨਕਃ ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ ਕਦਾ ਸੁਖੀ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵਾਂ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਜੋੜੀਆਂ ਹਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਖਾਂ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਮਨ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, 'ਸ਼ਿਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੋਵਾਂ, ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਅਸਲ ਸੁਖੀ ਹੋਵਾਂਗਾ?
ਨਿਲਿਮ੍ਪ ਨਾਥਨਾਗਰੀ ਕਦਮ੍ਬ ਮੌਲਮਲ੍ਲਿਕਾ-ਨਿਗੁਮ੍ਫਨਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਮ ਧੂष੍ਣਿਕਾਮਨੋਹਰਃ। ਤਨੋਤੁ ਨੋ ਮਨੋਮੁਦਂ ਵਿਨੋਦਿਨੀਂਮਹਨਿਸ਼ਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਯ ਪਰਂ ਪਦਂ ਤਦਂਗਜਤ੍ਵਿषਾਂ ਚਯਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਦੰਬ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਰਮਣੀਕ ਰਾਖ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲੜੀ ਸਾਡੀ ਮਨ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ ਮਿਲੇ।
ਪ੍ਰਚਣ੍ਡ ਵਾਡਵਾਨਲ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ੁਭਪ੍ਰਚਾਰਣੀ ਮਹਾष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਕਾਮਿਨੀ ਜਨਾਵਹੂਤ ਜਲ੍ਪਨਾ। ਵਿਮੁਕ੍ਤ ਵਾਮ ਲੋਚਨੋ ਵਿਵਾਹਕਾਲਿਕਧ੍ਵਨਿਃ ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਭੂषਗੋ ਜਗਜ੍ਜਯਾਯ ਜਾਯਤਾਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਅੱਖ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਡੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜੀਆਂ, ਜੋ 'ਸ਼ਿਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਅਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਚਾਹਣ ਵਾਲੇ ਲੋੜਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਚਾਰਦੇ—ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਭਰੇ।
ਇਮਂ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਮੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮ ਸ੍ਤਵਂ ਪਠਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਰੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮੇਤਿ ਸਂਤਤਮ੍। ਹਰੇ ਗੁਰੌ ਸੁਭਕ੍ਤਿਮਾਸ਼ੁ ਯਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾਗਤਿਂ ਵਿਮੋਹਨਂ ਹਿ ਦੇਹਨਾਂ ਸੁਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚਿਂਤਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਤੁਤਿ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ, ਤੇ ਉਚਾਰਦਾ, ਉਹ ਹਰੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਭ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਫਲਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਪੂਜਾऽਵਸਾਨਸਮਯੇ ਦਸ਼ਵਕ੍ਰਤ੍ਰਗੀਤਂ ਯਃ ਸ਼ਮ੍ਭੂਪੂਜਨਪਰਮ੍ ਪਠਤਿ ਪ੍ਰਦੋषੇ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਰਥਗਜੇਂਦ੍ਰਤੁਰਂਗਯੁਕ੍ਤਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਸਦੈਵ ਸੁਮੁਖੀਂ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਦਸ-ਪਦੀਆਂ ਵਾਲਾ ਭਜਨ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।