ਈਸ਼ੋਪਨਿषਦ੍

ਈਸ਼ਾਵਾਸ੍ਯਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਜਗਤ੍ । ਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇਨ ਭੁਞ੍ਜੀਥਾ ਮਾ ਗृਧਃ ਕਸ੍ਯਸ੍ਵਿਦ੍ਧਨਮ੍ ॥

ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ। ਛੱਡ ਕੇ ਹੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰ।

ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੇਵੇਹ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜਿਜੀਵਿषੇਚ੍ਛਤਂ ਸਮਾਃ । ਏਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਕਰ੍ਮ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਨਰੇ ॥

ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਪੇਟਦਾ।

ਅਸੁਰ੍ਯਾ ਨਾਮ ਤੇ ਲੋਕਾ ਅਨ੍ਧੇਨ ਤਮਸਾਵृਤਾਃ । ਤਾਁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੇ ਕੇ ਚਾਤ੍ਮਹਨੋ ਜਨਾਃ ॥

ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤੋ ਨ ਵਿਜੁਗੁਪ੍ਸਤੇ ॥

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯਾਤ੍ਮੈਵਾਭੂਦ੍ਵਿਜਾਨਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਕੋ ਮੋਹਃ ਕਃ ਸ਼ੋਕ ਏਕਤ੍ਵਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਃ ॥

ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਭੁਲਾਵਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ।