ஈஶோபநிஷத்

ஈஶாவாஸ்யமிதம் ஸர்வம் யத்கிஞ்ச ஜகத்யாம் ஜகத் । தேந த்யக்தேந புஞ்ஜீதா மா க்ரு'தஃ கஸ்யஸ்வித்தநம் ॥

இந்த உலகில் எதுவும் அசையும் அனைத்தும் இறைவனால் சூழப்பட்டிருக்க வேண்டும். அதைத் துறந்து வாழ்ந்து மகிழ்; பிறருடைய செல்வத்தை ஆசைப்படாதே.

குர்வந்நேவேஹ கர்மாணி ஜிஜீவிஷேச்சதம் ஸமாஃ । ஏவம் த்வயி நாந்யதேதோऽஸ்தி ந கர்ம லிப்யதே நரே ॥

இங்கே நூறு ஆண்டுகள் வாழ விரும்பினால், கடமைகளைச் செய்து வாழ வேண்டும். இப்படித்தான், வேறு வழியில்லாமல், செய்கைகள் மனிதனைப் பிணைக்காது.

அஸுர்யா நாம தே லோகா அந்தேந தமஸாவ்ரு'தாஃ । தாँஸ்தே ப்ரேத்யாபிகச்சந்தி யே கே சாத்மஹநோ ஜநாஃ ॥

அந்த உலகங்கள் அசுரர்களுக்கானவை; கண்கள் காணாத இருளால் மூடப்பட்டுள்ளன. அந்த உலகுகளுக்கே, தம்மைத் தாமே அழிக்கும் மனிதர்கள் இறப்புக்குப் பிறகு செல்வார்கள்.

யஸ்து ஸர்வாணி பூதாந்யாத்மந்யேவாநுபஶ்யதி । ஸர்வபூதேஷு சாத்மாநம் ததோ ந விஜுகுப்ஸதே ॥

எல்லா உயிர்களையும் தன் ஆத்மாவிலேயே காண்பவன், எல்லா உயிர்களிலும் தன் ஆத்மாவைக் காண்பவன், அவன் எதிலுமே வெறுப்போ பயமோ கொள்ளமாட்டான்.

யஸ்மிந்ஸர்வாணி பூதாந்யாத்மைவாபூத்விஜாநதஃ । தத்ர கோ மோஹஃ கஃ ஶோக ஏகத்வமநுபஶ்யதஃ ॥

எல்லா உயிர்களும் தன் ஆத்மாவே என்று உணர்ந்தவனுக்கு, ஒருமை காண்பவனுக்கு, எங்கு மயக்கம்? எங்கு துக்கம்?