ௐ ப்ரஹ்மவாதிநோ வதந்தி । கிம் காரணம் ப்ரஹ்ம குதஃ ஸ்ம ஜாதா ஜீவாம கேந க்வ ச ஸம்ப்ரதிஷ்டா । அதிஷ்டிதாஃ கேந ஸுகேதரேஷு வர்தாமஹே ப்ரஹ்மவிதோ வ்யவஸ்தாம்
பிரமணத்தை விரிவாக விளக்கும்ோர் இவ்வாறு கேட்கிறார்கள்: பிரமணத்திற்கு காரணம் என்ன? உயிர்கள் எங்கே இருந்து தோன்றின? யாவனால், எங்கே அவை நிலைபெற்றன? பிரமணஞானிகள் எங்களை எதனால் உலக அனுபவங்களுக்குள் வைப்பதோ, அவற்றைப் பார்க்கும்படுது நம்மை எவரே தாங்கி இருப்பர்?
காலஃ ஸ்வபாவோ நியதிர்யத்ரு'ச்சா பூதாநி யோநிஃ புருஷ இதி சிந்த்யம் । ஸம்யோக ஏஷாம் ந த்வாத்மபாவாதாத்மாப்யநீஶஃ ஸுகதுஃகஹேதோஃ
இதற்குக் காரணம் காலமா, இயற்கையா, விதியா, தற்செயலா, பஞ்சபூதங்களா, கருவியா, அல்லது மனிதனா என்று யோசிக்கப்படுகிறது. இவை ஒன்றாக சேர்ந்ததே காரணம் அல்ல; ஆத்மாவின் இயல்பும் இல்லை, ஏனெனில் ஆத்மா இன்ப துன்பங்களுக்கு தலைவன் அல்ல.
தே த்யாநயோகாநுகதா அபஶ்யந்தேவாத்மஶக்திம் ஸ்வகுணைர்நிகூடாம் । யஃ காரணாநி நிகிலாநி தாநி காலாத்மயுக்தாந்யதிதிஷ்டத்யேகஃ
தியானமும் யோகமும் மேற்கொண்டவர்கள், தங்கள் சொந்த குணங்களில் மறைந்துள்ள தெய்வீக சக்தியைக் கண்டார்கள்; காலத்துடனும் ஆத்மாவுடனும் சேர்ந்த அனைத்து காரணங்களையும் ஒருவன் ஒருவனாக ஆட்சி செய்கிறான்.
தமேகநேமிம் த்ரிவ்ரு'தம் ஷோடஶாந்தம் ஶதார்தாரம் விம்ஶதிப்ரத்யராபிஃ । அஷ்டகைஃ ஷட்பிர்விஶ்வரூபைகபாஶம் த்ரிமார்கபேதம் த்விநிமித்தைகமோஹம்
மூன்று வகை கொண்ட ஒரே சக்கரத்தை, பதினாறு முடிவுள்ளதையும், ஐம்பது அச்சுகளும் இருபது எதிர்சக்கரங்களும், எட்டு எட்டாக ஆறு கட்டுகளும், எல்லா உருவங்களுக்கும் ஒரே பாசத்தையும், மூன்று பாதைகளும் இரண்டு காரணங்களால் தோன்றும் மயக்கத்தையும் உடையவனை நாம் தியானிக்கிறோம்.
பஞ்சஸ்ரோதோம்பும் பஞ்சயோந்யுக்ரவக்த்ராம் பஞ்சப்ராணோர்மிம் பஞ்சபுத்த்யாதிமூலாம் । பஞ்சாவர்தாம் பஞ்சதுஃகௌகவேகாம் பஞ்சாஶத்பேதாம் பஞ்சபர்வாமதீமஃ
ஐந்து ஓடைகள், ஐந்து மூல வாயில்கள், ஐந்து உயிர் அலைகள், ஐந்து அறிவு மூலங்கள், ஐந்து சுழற்சிகள், ஐந்து துன்ப வெள்ளி வேகங்கள், ஐம்பது பிரிவுகள், ஐந்து மூலங்களைக் கொண்டதை நாம் தியானிக்கிறோம்.
ஸர்வாஜீவே ஸர்வஸம்ஸ்தே ப்ரு'ஹந்தே தஸ்மிந்ஹம்ஸோ ப்ராம்யதே ப்ரஹ்மசக்ரே । ப்ரு'தகாத்மாநம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா ஜுஷ்டஸ்ததஸ்தேநாம்ரு'தத்வமேதி
அனைத்து உயிர்களும், உலகங்களும் நிலைத்திருக்கும் அந்த பரப்பில், அன்னப்பறவை பிரம்ம சக்கரத்தில் சஞ்சரிக்கிறது. தன்மையும் இயக்குபவனையும் வேறுபடுத்தி அறிந்து, பக்தியுடன் இருப்பவன் அவனினால் அமரத்துவத்தை அடைகிறான்.
உத்கீதமேதத்பரமம் து ப்ரஹ்ம தஸ்மிம்ஸ்த்ரயம் ஸுப்ரதிஷ்டாऽக்ஷரம் ச । அத்ராந்தரம் ப்ரஹ்மவிதோ விதித்வா லீநா ப்ரஹ்மணி தத்பரா யோநிமுக்தாஃ
இது உபநிஷத்துகளில் பாடப்பட்ட பரம பிரம்மம். இதில் மூன்றும், அழியாததும் நிலைபெற்றுள்ளன. அந்தரங்கமான பிரம்மத்தை அறிந்து, அதில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அதில் லயமானவர்கள் கருவிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்.
ஸம்யுக்தமேதத்க்ஷரமக்ஷரம் ச வ்யக்தாவ்யக்தம் பரதே விஶ்வமீஶஃ । அநீஶஶ்சாத்மா பத்யதே போக்த்ரு'பாவாஜ்ஜ்ஞாத்வா தேவம் முச்யதே ஸர்வபாஶைஃ
இவன் அழிவானதும் அழியாததும், வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஒன்றாகக் கொண்டிருப்பவன். ஆத்மா இறைவன் அல்லாததால் அனுபவிப்பவன் என்ற நிலையில் கட்டுப்படுகிறான். தெய்வத்தை அறிந்தால் எல்லாப் பாசங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்.
க்ஷரம் ப்ரதாநமம்ரு'தாக்ஷரம் ஹரஃ க்ஷராத்மாநாவீஶதே தேவ ஏகஃ । தஸ்யாபித்யாநாத்யோஜநாத்தத்த்வபாவாத்பூயஶ்சாந்தே விஶ்வமாயாநிவ்ரு'த்திஃ
பிரகிருதி அழிவானது; ஹரன் அழியாத அமரன். ஒரே இறைவன் அழிவானதும் ஆத்மாவையும் ஆட்சி செய்கிறான். அவனை தியானித்து, அவனுடன் ஒன்றாகி, அவன் உண்மையை உணர்ந்தால், இறுதியில் உலக மாயை நீங்கும்.
ஜ்ஞாத்வா தேவம் ஸர்வபாஶாபஹாநிஃ க்ஷீணைஃ க்லேஶேர்ஜந்மம்ரு'த்யுப்ரஹாணிஃ । தஸ்யாபித்யாநாத்த்ரு'தீயம் தேஹபேதே விஶ்வைஶ்வர்யம் கேவல ஆப்தகாமஃ
தெய்வத்தை அறிந்தால் எல்லாப் பாசங்களும் அழிகின்றன; துன்பங்கள் தீர்ந்தால் பிறப்பு மரணமும் முடிகிறது. அவனை தியானிப்பதால், மூன்றாவது உடல் விலகும் போது, எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறி, ஒருவன் உலகை ஆள்கிறான்.
ஏதஜ்ஜ்ஞேயம் நித்யமேவாத்மஸம்ஸ்தம் நாதஃ பரம் வேதிதவ்யம் ஹி கிஞ்சித் । போக்தா போக்யம் ப்ரேரிதாரம் ச மத்வா ஸர்வம் ப்ரோக்தம் த்ரிவிதம் ப்ரஹ்மமேதத்
இதை எப்போதும் ஆத்மாவில் நிலைத்திருக்க அறிய வேண்டும்; இதற்கு மேல் வேறு எதையும் அறிய வேண்டியதில்லை. அனுபவிப்பவன், அனுபவிக்கப்படுவது, இயக்குபவன் என்று எண்ணி, மூன்று வகையான இந்த பிரம்மம் முழுமையாக விளக்கப்பட்டது.
வஹ்நேர்யதா யோநிகதஸ்ய மூர்திநர்த்ரு'ஶ்யதே நைவ ச லிங்கநாஶஃ । ஸ பூய ஏவேந்தநயோநிக்ரு'ஹ்யஸ்தத்வோபயம் வை ப்ரணவேந தேஹே
எப்படி தீயின் வடிவம் அதன் மூலத்தில் தெரியாது, அதன் சின்னம் அழிவதில்லை, ஆனால் மரம் மூலம் மீண்டும் கிடைக்கிறது, அதுபோல் இரண்டும் உடலில் ஓம் மூலம் அடையப்படுகின்றன.
ஸ்வதேஹமரணிம் க்ரு'த்வா ப்ரணவம் சோத்தராரணிம் । த்யாநநிர்மதநாப்யாஸாத்தேவம் பஶ்யந்நிகூடவத்
தனது உடலை கீழ் அரணி என்று வைத்து, ஓம்சத்தைக் மேல் அரணி என்று கொண்டு, தியானம் எனும் உரசுதலால் மறைந்திருக்கும் தெய்வத்தை காண வேண்டும்.
திலேஷு தைலம் ததிநீவ ஸர்பிராபஃ ஸ்ரோதஃஸ்வரணீஷு சாக்நிஃ । ஏவமாத்மாऽத்மநி க்ரு'ஹ்யதேऽஸௌ ஸத்யேநைநம் தபஸா யோऽநுபஶ்யதி
எப்படி எள்ளில் எண்ணெய், தயிரில் நெய், ஓடைகளில் தண்ணீர், அரணிகளில் தீ இருப்பதுபோல், ஆத்மாவும் ஆத்மாவில் அடையப்படுகிறது. யார் உண்மை மற்றும் தவம் மூலம் அவனை காண்கிறாரோ, அவர் அவனை உணர்கிறார்.
ஸர்வவ்யாபிநமாத்மாநம் க்ஷீரே ஸர்பிரிவார்பிதம் । ஆத்மவித்யாதபோமூலம் தத்ப்ரஹ்மோபநிஷத்பரம் தத்ப்ரஹ்மொபநிஷத்பரமிதி
எல்லா இடத்திலும் பரவியுள்ள ஆத்மா, பாலும் நெய்யும் போல இருப்பது, ஆத்மா அறிவும் தவமும் அதன் மூலமாகும்; இதுவே உயர்ந்த பரம்பொருள், இதுவே உபநிஷத்தின் தலைசொல்.
ஜ்ஞாஜ்ஞௌ த்வாவஜாவீஶநீஶாவஜா ஹ்யேகா போக்த்ரு'போக்யார்தயுக்தா । அநந்தஶ்சாத்மா விஶ்வரூபோ ஹ்யகர்தா த்ரயம் யதா விந்ததே ப்ரஹ்மமேதத்
இரு புறவைகள் இருகின்றன—ஒரு புறவை அமர்ந்து சுவைத்து அனுபவிக்கிறது, மற்றொன்று மத்தியில் நின்று கவனித்துக் கொண்டிருப்பதையே செய்கிறது; ஒன்று பொருட்களுடன் சேர்ந்து சாரம்படுபவர், மற்றொன்று அகமற்றவனாய் இருப்பவனே. தத்துவம் என்றால் அகங்காரம் அலைந்து பரபூரண வடிவம்; செயலின் கர்த்தாவெனில் அதுவே. ஜ்ஞானி, ஜ்ஞான்யம், kriya என்ற மூன்றும் ஒன்றிணைந்து ஆனால் அதுவே பிரமணமாக அறிவே.