ಕಾನ್ತಕಾಞ್ಚನಗೌರಾಙ್ಗೀ ಪಕ್ವಬಿಮ್ಬಫಲಾಧರಾ । ತ್ವತ್ಸಙ್ಕಲ್ಪಾತ್ಮಕಸ್ಯೈಷಾ ಯಥಾ ಭರ್ತುರ್ ಮನಃಕಲಾ
ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿವೆ, ತುಟಿಗಳು ಹಸಿರಾದ ಬಿಂಬ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ರಸವಂತಿವೆ; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಯಂತೆ, ಅವಳು ತನ್ನ ಗಂಡನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ರೂಪವೇ.
ತದಾ ತ್ವತ್ಸದೃಶಾಕಾರಾ ಸ್ಥಿತೈಷಾ ಚಿಚ್ಚಮತ್ಕೃತೌ । ತ್ವದ್ಭರ್ತೃಮರಣೇ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಸಮನನ್ತರಮ್ ಏವ ಹಿ
ಆಗ ಅವಳು ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು; ಮತ್ತು ಅವಳ ಗಂಡನು ಸತ್ತ ತಕ್ಷಣ, ಅವಳೂ ಕೂಡ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟಳು.
ತ್ವದ್ಭರ್ತೈಷಾ ಪುರೋ ದೃಷ್ಟಾ ತ್ವತ್ಸಙ್ಕಲ್ಪಾತ್ಮನಾಣುನಾ । ಯದಾಧಿಭೌತಿಕಂ ಭಾವಂ ಚೇತೋ ಽನುಭವತಿ ಸ್ವಯಮ್
ನಿನ್ನ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅವಳ ಗಂಡನನ್ನು ಅವಳು ಮೊದಲು ನೋಡಿದಳು. ಮನಸ್ಸು ಯಾವ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತೋ, ಅದನ್ನು ಅದು ತಾನೇ ನೋಡುತ್ತದೆ.
ವೇತ್ತ್ಯ್ ಅಸನ್ಮಯಮ್ ಏವಾತ ಆತಿವಾಹಿಕಕಲ್ಪನಮ್ । ಯದಾಧಿಭೌತಿಕಂ ಭಾವಂ ವೇತ್ತ್ಯ್ ಏತಂ ತು ನ ಸನ್ಮಯಮ್
ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇದು ನಿಜವಲ್ಲ, ಇದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹದ ಕಲ್ಪನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಯಾವ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುವನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಅದು ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿಯುತ್ತದೆ.
ಆತಿವಾಹಿಕಸಙ್ಕಲ್ಪಸ್ ತದಾ ಸೋ ಽನ್ಯಸ್ಯ ಜಾಯತೇ । ಅತೋ ಮರಣಸಂವಿತ್ತ್ಯಾ ಪುನರ್ಜನ್ಮಮಯೇ ಭ್ರಮೇ
ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹದ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಸಾವು ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವ ಭ್ರಮೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ತ್ವಂ ಹಿ ಸಂವಿದಿತಾನೇನ ತ್ವಯಾವಗತ ಏಷ ಸಃ । ಇತ್ಥಂ ತ್ವಾಂ ದೃಷ್ಟವಾನ್ ಏಷ ದೃಷ್ಟಶ್ ಚೈಷ ತ್ವಯೇತಿ ಚ
ನೀನು ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯುವವನು, ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಇದು ಅರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದನು, ನೀನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀಯೂ ಸಹ.
ತ್ವಮ್ ಅಸ್ಯಾತ್ಮನಿ ಸಂಪನ್ನಾ ಸರ್ವಗತ್ವಾಚ್ ಚಿದಾತ್ಮನಃ । ಬ್ರಹ್ಮ ಸರ್ವಗತಂ ಯಸ್ಮಾದ್ ಯಥಾ ಯತ್ರ ಯದೋದಿತಮ್
ನೀನು ಈ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೀಯೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಚೈತನ್ಯ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿದೆ. ಬ್ರಹ್ಮ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಯಾವಾಗ, ಏನು ಉದಯವಾದರೂ ಅದು ಅದೇ.
ಭವತ್ಯ್ ಆಶು ತಥಾ ತತ್ರ ತತ್ ಸ್ವಶಕ್ತ್ಯೈವ ಪಶ್ಯತಿ । ಸರ್ವತ್ರ ಸರ್ವಶಕ್ತಿತ್ವಾದ್ ಯತ್ರ ಯಾಂ ಶಕ್ತಿಮ್ ಉನ್ನಯನ್
ಅಲ್ಲಿ ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ಆಗುತ್ತದೆ; ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದು ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದಾಗಿ, ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದರೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಆಸ್ತೇ ತತ್ರ ತಥಾ ಭಾತಿ ತೀವ್ರಸಂವೇಗಹೇತುತಃ । ಮೃತಿಮೋಹಕ್ಷಣೇನೈವ ತದ್ ಏತೌ ದಮ್ಪತೀ ಸ್ಥಿತೌ
ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಹೀಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ. ಸಾವು ಮತ್ತು ಮೋಹದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ dampati ಇಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದರು.
ತದೈವಾಭ್ಯಾಮ್ ಇದಂ ಬುದ್ಧಂ ಪ್ರತಿಭಾಸವಶಾದ್ ಧೃದಿ । ಆವಯೋಃ ಪಿತರಾವ್ ಏತಾವ್ ಇಮೇ ಚೈವಾಪಿ ಮಾತರೌ
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈ ಅರಿವು ಬಂತು, ಕಾಣಿಕೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ: 'ಇವರು ನಮ್ಮ ತಂದೆ, ಇವರೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ತಾಯಿಗಳು.'
ದೇಹ ಏಷ ಧನಂ ಚೇದಂ ಕರ್ಮೇದಂ ಪೂರ್ವಮ್ ಈದೃಶಮ್ । ಆವಾಂ ವಿವಾಹಿತಾವ್ ಏವಮ್ ಏವಂ ನಾಮೈಕತಾಂ ಗತೌ
ಇದು ದೇಹ, ಇದು ಸಂಪತ್ತು, ಇದು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಹೀಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದೆವು, ಹಾಗೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಹೋದೆವು.
ಏತಯೋಶ್ ಚಾಪಿ ಜನತಾ ಯಾತಾ ತತ್ರೈವ ಸತ್ಯತಾಮ್ । ತಥೈವಾತ್ರಾಸ್ತಿ ದೃಷ್ಟಾನ್ತಃ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಸ್ ಸ್ವಪ್ನವೇದನಮ್
ಈ ಇಬ್ಬರ ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದ ಜನರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಜವಾದವರಾದರು. ಅದೇ ರೀತಿ ಇಲ್ಲಿ ಕನಸಿನ ಅನುಭವವೂ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಇದೆ.
ಇತ್ಯ್ ಏವಂಭಾವಯಾ ಲೀಲೇ ಲೀಲಯಾಹಮ್ ಅಥಾರ್ಚಿತಾ । ಮಾಹಂ ಸ್ಯಾಂ ವಿಧವೇತ್ಯ್ ಏವಂ ವರೋ ದತ್ತೋ ಮಯಾಪ್ಯ್ ಅಸೌ
ಹೀಗೆ ಈ ಆಟದೊಳಗೆ ನಾನು ಆಟದಂತೆ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ. 'ನಾನು ವಿಧವೆ ಆಗಬಾರದು' ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ, ನಾನೂ ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ವರನಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ.
ಇತ್ಯ್ ಅರ್ಥೀವ ಮೃತಾ ಪೂರ್ವಮ್ ಏಷೇಹ ಖಲು ಬಾಲಿಕಾ । ಭವತಾಂ ಚೇತನಾಂಶಾನಾಮ್ ಅಹಂ ಚೇತನಧರ್ಮಿಣೀ
ಹೀಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟಂತೆ, ಈ ಹುಡುಗಿ ಹಿಂದೆ ಸತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದವಳಾಗಿ ಇದ್ದೇನೆ.
ಕುಲದೇವೀ ಸದಾ ಪೂಜ್ಯಾಪ್ಯ್ ಅತ ಏತತ್ ಕರೋಮ್ಯ್ ಅಹಮ್ । ಅಥಾಸ್ಯಾ ಜೀವಕೋ ದೇಹಾತ್ ಪ್ರಾಣಮಾರುತರೂಪಧೃತ್
ಕುಲದೇವಿಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಈ ವಿಧವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಆಕೆಯ ಜೀವಶಕ್ತಿ ಉಸಿರಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದು.
ಮನಸಾ ವಲಿತಃ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ಮುಖಾಗ್ರಂ ತ್ಯಕ್ತದೇಹಕಃ । ತತೋ ಮರಣಮೂರ್ಛಾನ್ತೇ ಗೃಹೇ ಽಸ್ಮಿನ್ನ್ ಏವ ಚೈತಯಾ । ಬುದ್ಧೋ ಭಾವಿತ ಆಕಾರೋ ದೃಷ್ಟೋ ಜೀವಾತ್ಮನಾ ತತಃ
ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಆ ಜೀವಶಕ್ತಿ ಬಾಯಿಯ ತುದಿಗೆ ತಲುಕಿ, ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಸಾವು ಬಂದ ಮೂರ್ಚ್ಛೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಜೀವಾತ್ಮನಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಸಮ್ಪನ್ನೈಷಾ ಹರಿಣನಯನಾ ಪೂರ್ಣಚನ್ದ್ರಾನನಶ್ರೀರ್ ಮಾನೋನ್ನದ್ಧಾ ದಯಿತವಲಿತಾ ಕಾನ್ತಮ್ ಆಭೋಕ್ತುಕಾಮಾ । ಪೂರ್ವಸ್ಮೃತ್ಯಾ ಸರಭಸಮುಖೀ ಸಂಯತಾನ್ತಸ್ಸ್ವಭಾವಾ ಸ್ವಪ್ನಸ್ಥೇವ ಪ್ರಕೃತವಿಭವಾ ಪದ್ಮಿನೀವೋದಿತೇವ
ಅವಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಿದವಳು, ಜಿಂಕೆ ಕಣ್ಣಿನಂತಿರುವಳು, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನ ಮುಖದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಯಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಗರ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದಳು, ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿರುವಳು, ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುವಳು. ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಒಳಗೆ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ, ಮೂಲ ವೈಭವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾಳೆ, ಹೂವಿನ ಹಸಿರು ಕಮಲದಂತೆ ಅರಳಿರುವಳು.
ಅಥ ಲಬ್ಧವರಾ ದೇಹೇನಾನೇನೈವ ಮಹೀಪತಿಮ್ । ಪತಿಂ ಪ್ರಾಪ್ತುಂ ಪ್ರಯಾಮ್ಯ್ ಏಷಾ ನಭೋಮಾರ್ಗೇಣ ವಿಷ್ಟಪಮ್
ಇಗೋ, ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ಆಕೆ, ಇದೇ ದೇಹದಿಂದ ರಾಜನನ್ನು ಪಡೆಯಲು, ಆಕಾಶ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.
ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಸಾನನ್ದಮ್ ಉದ್ದಾಮಮಕರಧ್ವಜಾ । ಪುಪ್ಲುವೇ ಪೇಶಲಾಕಾರಾ ಪಕ್ಷಿಣೀವ ನಭಸ್ತಲೇ
ಹೀಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿ, ಆಕೆ ಹರ್ಷದಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ಮಕರಧ್ವಜವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸುಂದರವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಿದಳು.
ಕುಮಾರೀ ತತ್ರ ಸಾ ಪ್ರಾಪ ಜ್ಞಪ್ತ್ಯೈವ ಪ್ರಹಿತಾಂ ಹಿತಾಮ್ । ಸ್ವಸಙ್ಕಲ್ಪಮಹಾದರ್ಶಾತ್ ಪುರತೋ ನಿರ್ಗತಾಮ್ ಇವ
ಅಲ್ಲಿ ಆ ಯುವತಿ, ತನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಲಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು, ತನ್ನ ಮಹಾ ಸಂಕಲ್ಪದ ಕನ್ನಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು.
ದುಹಿತಾಸ್ಮಿ ಸಖಿ ಜ್ಞಪ್ತೇ ಸ್ವಾಗತಂ ತೇ ಽಸ್ತು ಸುನ್ದರಿ । ಪ್ರತೀಕ್ಷಮಾಣಾ ತ್ವಾಮ್ ಏವ ಸ್ಥಿತಾಸ್ಮೀಹ ನಭಃಪಥೇ
ಸಖಿ ಜ್ಞಾಪ್ತಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಗಳು; ಸುಂದರಿಯೇ, ನಿನಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇದ್ದೆನು.
ದೇವಿ ಭರ್ತೃಸಮೀಪಂ ಮಾಂ ನಯ ನೀರಜಲೋಚನೇ । ಮಹತಾಂ ದರ್ಶನಂ ಯಸ್ಮಾನ್ ನ ಕದಾಚನ ನಿಷ್ಫಲಮ್
ನೀರಿನಂತ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ದೇವಿಯೇ, ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಗಂಡನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಮಹಾತ್ಮರ ದರ್ಶನ ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು.
ಏಹಿ ತತ್ರೈವ ಗಚ್ಛಾವ ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ಸಾ ಕುಮಾರಿಕಾ । ಪುರಸ್ ತಸ್ಯಾಸ್ ಸ್ಥಿತಾ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನತತ್ಪರಾ
“ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ” ಎಂದು ಆ ಯುವತಿ ಹೇಳಿ, ಆಕೆ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿ ನಿಂತಳು.
ತತಸ್ ತದನುಯಾತಾ ಸಾ ಪ್ರಾಪ ಕೋಟರಮ್ ಅಮ್ಬರಮ್ । ನಿರ್ಮಲಂ ಕರವಾಲಾಙ್ಗಂ ಯಥಾ ಲಕ್ಷಣಲೇಖಿಕಾ
ಆಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಹೋದಳು, ಆಕೆ ಒಂದು ನಿಷ್ಕಳಂಕವಾದ, ಹೊಳೆಯುವ ಆಕಾಶದ ಗುಹೆಗೆ ತಲುಪಿದಳು. ಅದು ಸುಂದರವಾದ ಕೈಯಂತೆ, ಅಥವಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಎಳೆದ ರೇಖೆಯಂತೆ ನಿಶ್ಚಳವಾಗಿತ್ತು.
ಮೇಘಮಾರ್ಗಮ್ ಅಥೋಲ್ಲಙ್ಘ್ಯ ವಾತಸ್ಕನ್ಧಾನ್ತರೋತ್ಥಿತಾ । ಸೂರ್ಯಮಾರ್ಗಾದ್ ಅತಿಗತಾ ತಾರಾಮಾರ್ಗಮಹೀಮ್ ಇತಾ
ಮೇಘಗಳ ದಾರಿಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಗಾಳಿಯ ಹೊಳೆಗಳ ನಡುವೆ ಏರಿ, ಸೂರ್ಯನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಮೀರಿ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.
ವಾಯ್ವಿನ್ದ್ರಸುರಸಿದ್ಧಾನಾಂ ಲೋಕಾನ್ ಉಲ್ಲಙ್ಘ್ಯ ಲಾಘವಾತ್ । ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುಮಹೇಶಾನಾಂ ಪ್ರಾಪ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಕರ್ಪರಮ್
ಗಾಳಿಯ, ಇಂದ್ರನ, ದೇವತೆಗಳ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟಿ, ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಹೊರಚಿಪ್ಪಿಗೆ ತಲುಪಿದಳು.
ಹಿಮಶೈತ್ಯಂ ಯಥಾನ್ತಸ್ಸ್ಥಂ ಕುಮ್ಭಭಿತ್ತೇರ್ ಬಹಿರ್ ಭವೇತ್ । ತಥಾ ಸಙ್ಕಲ್ಪಸಿದ್ಧಾ ಸಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಾನ್ ನಿರ್ಗತಾ ಬಹಿಃ
ಹಣಿನ ತಂಪು ಕುಂಭದ ಒಳಗಿದ್ದರೂ ಹೊರಗಡೆಗೂ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಆಕೆ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳ ಹೊರಗೆ ಹೊರಟಳು.
ಸ್ವಚಿತ್ತಮಾತ್ರದೇಹೈಷಾ ಸ್ವಸಙ್ಕಲ್ಪಪ್ರಭಾವಜಮ್ । ಅನ್ತರೇ ವಾನುಭವತಿ ಕಿಲೈವಂ ನಾಮ ವಿಭ್ರಮಮ್
ಆಕೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಒಳಗಡೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಪಾರಸ್ಥಾಞ್ ಜಲಾದ್ಯಾವರಣಾನ್ ನವ । ಸಮುಲ್ಲಙ್ಘ್ಯ ಪುರಃ ಪ್ರಾಪ ಮಹಾಚಿದ್ಗಗನಾನ್ತರಮ್
ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಪಾರದಲ್ಲಿರುವ ಜಲಾದಿ ಒಂಬತ್ತು ಆವರಣಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಆಕೆ ಮಹಾಚೈತನ್ಯದ ಆಕಾಶವನ್ನೆದುರಿಗೆ ತಲುಪಿದಳು.
ಅದೃಷ್ಟಪಾರಪರ್ಯನ್ತಮ್ ಅತಿವೇಗೇನ ಧಾವತಾ । ಸರ್ವತೋ ಗರುಡೇನಾಪಿ ಕಲ್ಪಕೋಟಿಶತೈರ್ ಅಪಿ
ಅದು ಎಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಕಾಣದಂತಹ ವಿಶಾಲ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಆಕೆ ಅಪಾರ ವೇಗದಿಂದ ಓಡಿದಳು; ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗರುಡನಿಗಿಂತಲೂ ವೇಗವಾಗಿ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುಗಗಳ ಕಾಲವಾದರೂ ಅವಳ ವೇಗ ತಗ್ಗಲಿಲ್ಲ.