പാദൈര് അമൃദിതാമ്ലാനപുഷ്പപല്ലവകോമലൈഃ । ഫുല്ലാബ്ജദലമാലാഭൈര് അസ്പൃശദ്ഭൂതലം പുനഃ
അവളുടെ കാലുകൾ പുതുപ്പൂക്കളെപ്പോലും ഇളം ഇലയെപ്പോലും അത്ര സുന്ദരവും മൃദുവും ആയിരുന്നു. പൂത്ത താമരയുടെ ദളങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച മാലകളെപ്പോലെ, അവൾ വീണ്ടും നിലത്തൊന്നും തൊടാതെ നടന്നു.
താലീതമാലഷണ്ഡാനാം ശുഷ്കാനാം ശശിരോചിഷാമ് । ആലോകനാമൃതാസേകൈര് ജനയദ് ബാലപല്ലവാന്
ചുരുങ്ങിയ താളി, തമാല മരങ്ങളുടെ കാട്ടിൽ, നേരത്തെ നിലംപിടിച്ചിരുന്ന ചന്ദ്രപ്രഭയില്ലാത്ത വൃക്ഷങ്ങളിൽ, അവളുടെ കാഴ്ചയുടെ അമൃതംപോലുള്ള സ്പർശം കൊണ്ട് പുതുപ്പിച്ചിലുകൾ വളർന്നു.
നമോ ഽസ്തു വനദേവീഭ്യാമ് ഇത്യ് ഉക്ത്വാ കുസുമാഞ്ജലിമ് । തത്യാജ ജ്യേഷ്ഠശര്മാഥ സാര്ധം ഗൃഹജനേന സഃ
"കാടിന്റെ ദേവിമാരെ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു" എന്ന് പറഞ്ഞ്, പൂക്കളാൽ ഒരു അഞ്ജലി അർപ്പിച്ച്, ജ്യേഷ്ഠശർമൻ കുടുംബത്തോടൊപ്പം അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
പപാത പാദയോര് ദേവ്യോസ് തയോസ് സകുസുമാഞ്ജലിഃ । പ്രാലേയശീകരാസാരഃ പദ്മിന്യാ ഇവ പദ്മയോഃ
പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ അഞ്ജലി എടുത്ത്, അവൻ ആ ദേവിമാരുടെ കാലിൽ വെച്ചു. അതു പാടത്തിലെ താമരപ്പൂക്കളിൽ തുളുമ്പുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികളെപ്പോലെയായിരുന്നു.
ജയതം വനദേവ്യൌ നോ ദുഃഖനാശാര്ഥമ് ആഗതേ । പ്രായഃ പരപരിത്രാണമ് ഏവ കര്മ നിജം സതാമ്
വനദേവതമാർ ഞങ്ങളുടെ ദു:ഖം മാറ്റാനായി വന്നിരിക്കുന്നു; അവർ വിജയിക്കട്ടെ. നല്ലവരുടെ പ്രവർത്തനം കൂടുതലും മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കാനാണ്.
ദേവ്യാവ് അഭവതാം സ്നിഗ്ധാവ് ഇഹ ബ്രാഹ്മണദമ്പതീ । സര്വാതിഥീ കുലകരൌ സ്തമ്ഭഭൂതൌ ദ്വിജസ്ഥിതേഃ
വനദേവതമാർ ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണ ദമ്പതികളോടു സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറി; അവർ എല്ലാ അതിഥികൾക്കും ആതിഥേയരായി, കുടുംബത്തിന്റെ ആധാരവും, ദ്വിജന്മാരുടെ നിലനില്പിന്റെ തൂണുമായിരുന്നു.
താവ് അദ്യ ഗൃഹമ് ഉത്സൃജ്യ സപുത്രപശുബാന്ധവമ് । സ്വര്ഗം ഗതൌ നഃ പിതരൌ തേന ശൂന്യം ജഗത്ത്രയമ്
ഇന്ന് നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെയും പശുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും കൂട്ടി വീടുവിട്ടു സ്വർഗത്തിലേക്കു പോയിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഈ മൂന്നു ലോകവും നമ്മുക്ക് ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു.
പക്ഷിണോ വൃക്ഷമ് ആരുഹ്യ വിക്ഷിപന്തഃ പ്രതിക്ഷണമ് । ഗൃഹേ ശൂന്യേ മൃതാവ് ഉത്കാശ് ശോചന്തി മധുരസ്വനൈഃ
പക്ഷികൾ വൃക്ഷത്തിൽ കയറി, ഓരോ നിമിഷവും ചിറകുകൾ വീശി പറക്കുന്നു; ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ, മരിച്ചവരെ ഓർത്ത്, അവർ മധുരമായ ശബ്ദത്തിൽ ദുഃഖത്തോടെ വിലപിക്കുന്നു.
ഗുഹാ ഘുരഘുരാരാവപ്രലാപകലനാകുലാ । സരിത്സ്ഥൂലാശ്രുധാരാഭിഃ പരിരോദിതി പര്വതഃ
ഗുഹകളിൽനിന്ന് മുഴങ്ങുന്ന ഗർജ്ജനങ്ങളാൽ ഉളളിൽ കലഹം നിറഞ്ഞു, പുഴപോലെ കനത്ത കണ്ണുനീർ ഒഴുകുമ്പോൾ, ആ പർവ്വതം ദുഃഖത്തിൽ കരയുന്നു.
നിര്ഝരാക്രന്ദഹാരിണ്യോ മുക്താമ്ബരപയോധരാഃ । തപ്തനിശ്ശ്വാസവിധ്വസ്താഃ പരം കാര്ശ്യമ് ഇതാ ദിശഃ
ജലപാതങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ ഇടറിപ്പോയി, നെഞ്ച് പുറത്താക്കി, ചൂടുള്ള നെടുവീർപ്പിൽ തകർന്നുപോയി, ദുർബലരായി എല്ലാടവും അലയുന്നു.
ക്ഷതവിക്ഷതസര്വാങ്ഗഃ കരുണാക്രന്ദകര്കശഃ । ഉപവാസപരോ ഗ്രാമോ ദീനോ മൃതിപരസ് സ്ഥിതഃ
എല്ലാ ഭാഗവും പരിക്കേറ്റ്, ദയനീയമായ നിലവിളികളോടെ, ഉപവാസത്തിൽ മുഴുകി, ആ ഗ്രാമം ദു:ഖത്തോടെ മരണത്തെ ആഗ്രഹിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു.
ദിവസം പ്രതി വൃക്ഷാണാമ് അവശ്യായാസ്രുബിന്ദവഃ । ഗുച്ഛലോചനകോശേഭ്യസ് താപോഷ്ണാ നിപതന്ത്യ് അധഃ
പ്രതിദിനം, വൃക്ഷങ്ങളുടെ കൂട്ടുകണ്ണുകളിൽനിന്ന്, ചൂടിൽ ഉണങ്ങിയ, മഞ്ഞുപോലുള്ള കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ താഴേക്ക് വീഴുന്നു.
പ്രശാന്തജനസഞ്ചാരാ രഥ്യാഃ ക്ഷാരവിധൂസരാഃ । വിധവാ വിഗതാനന്ദാസ് സംശൂന്യഹൃദയം ഗതാഃ
ശാന്തരായ ജനങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞ്, വഴികൾ ഉപ്പുപൊടി കൊണ്ട് വെള്ളപിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. വിധവയായി, സന്തോഷം ഇല്ലാതെ, ഹൃദയം ശൂന്യമായി, അവ ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു.
കോകിലാലിപ്രലാപിന്യോ വൃഷ്ടിബാഷ്പഹതാ ലതാഃ । ഉഷ്ണോഷ്ണശ്വസനാ ദേഹം ഘ്നന്തി പല്ലവപാണിഭിഃ
കുയിലുകളും തേനീച്ചകളും നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട്, മഴയിലും കണ്ണീരിലും തളർന്നു, ചൂടൻ കാറ്റ് ശരീരം കത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, തണ്ടുകൾ തങ്ങളുടെ ഇലകളാൽ തന്നെ അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ആത്മാനം ശതധാ കര്തും ബൃഹച്ഛ്വഭ്രാച് ഛിലാതലേ । നിര്ഝരാ നിപതന്ത്യ് ഏതേ താപതപ്തശരീരകാഃ
തീവ്രമായ ചൂടിൽ കത്തിയ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ, വലിയ പാറക്കുഴികളിൽ നിന്ന് പാറമേൽ വീണു, സ്വയം നൂറായി തകർന്നുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ വീണു കിടക്കുന്നു.
നിസ്സങ്കഥാ ഗതശ്രീകാ മൂകാ വിലുലിതാശയാഃ । അന്ധേന തമസാ പൂര്ണാ ഗൃഹാ ഗഹനതാം ഗതാഃ
സംസാരവും ഐശ്വര്യവും ഇല്ലാതെ, വാക്കില്ലാതെ, മനസ്സുകൾ ചിതറിപ്പോയി, കനൽപോലെയുള്ള ഇരുണ്ടതിൽ നിറഞ്ഞു, വീടുകൾ കടുപ്പം നിറഞ്ഞതായിരിക്കുന്നു.
ഉദ്യാനപുഷ്പഷണ്ഡേഭ്യോ രുദദ്ഭ്യോ ഭ്രമരാരവൈഃ । പൂതിഗന്ധോ വിനിര്യാതി സ്വാമോദാപരനാമകഃ
തോട്ടത്തിലെ പൂക്കളിൽ നിന്ന്, കരയുന്ന തേനീച്ചകളുടെ ശബ്ദത്തിനൊപ്പം, മുമ്പ് മധുരമായ സുഗന്ധം എന്നറിയപ്പെട്ടത് ഇപ്പോൾ ദുർഗന്ധമായി പുറത്തുവരുന്നു.
ചൂതദ്രുമവിലാസിന്യോ വിരസാഃ പ്രതിവാസരമ് । ലതാഃ കൃശാ വിലീയന്തേ സങ്കുചദ്ഗുച്ഛലോചനാഃ
മാവിൻ മരങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരിയായ വള്ളികൾ, ദിവസേന രുചി നഷ്ടപ്പെട്ട്, കനിഞ്ഞു പോകുന്ന കുരുക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, ദുർബലരായി ഒടുങ്ങിപ്പോകുന്നു.
പ്രക്ഷേപ്തുമ് അമ്ബുധൌ ദേഹം പ്രവൃത്താ ഗന്തുമ് ആകുലാഃ । കുല്യാഃ കലകലാലോലാ ലോലയന്ത്യസ് തനും ഭുവി
തങ്ങളുടെ ശരീരം സമുദ്രത്തിൽ ചേർക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, യാത്രയ്ക്ക് ഉത്സുകരായി, കുളങ്ങൾ നിലത്ത് ഒഴുകുമ്പോൾ അവരുടെ വെള്ളം മുരളി മുഴക്കുന്നു.
അശങ്കമഷകാപാതസ്പന്ദമ് അപ്യ് അതിചാപലമ് । കലയന്ത്യസ് സ്ഥിതാ വാപ്യോ നിസ്സ്പന്ദാനന്ദമ് ആത്മനി
തെന്നലും ഇല്ലാതെ, അൽപം പോലും ചലനം സംഭവിച്ചാൽ അതും അതിക്രമമായ അശാന്തിയെന്നു കരുതുന്ന കുളങ്ങൾ, തങ്ങളിലെ ആന്തരിക ശാന്തിയിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു.
ഗായത്കിന്നരഗന്ധര്വവിദ്യാധരസുരാങ്ഗനമ് । നൂനമ് അദ്യ നഭോ ജാതമ് അസ്മത്താതാഭ്യലങ്കൃതമ്
ഇന്ന് നമ്മുടെ അച്ഛൻ എത്തിയത് കൊണ്ടു ആകാശം കിന്നരന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും വിദ്യാധരന്മാരുടെയും ദേവതാസ്ത്രീയരുടെയും പാട്ടുകളാൽ നിറഞ്ഞു, അതിനാൽ ആകാശം അതിശയമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
തദ് ദേവ്യൌ ക്രിയതാം താവദ് അസ്മാകം ശോകനാശനമ് । മഹതാം ദര്ശനം നാമ ന കദാചന നിഷ്ഫലമ്
ഇപ്പോൾ ഈ ദേവതകൾ ഞങ്ങളുടെ ദു:ഖം അകറ്റാൻ സഹായിക്കട്ടെ; മഹാന്മാരെ കാണുന്നത് ഒരിക്കലും ഫലമില്ലാതെ പോകാറില്ല.
ഇത്യ് ഉക്തവന്തം സാ പുത്രം മൂര്ധ്നി പസ്പര്ശ പാണിനാ । പല്ലവേനാനതാ നമ്രം മൂലഗ്രന്ഥിമ് ഇവാബ്ജിനീ
അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മകന്റെ തലയിൽ തന്റെ കൈയാൽ സ്നേഹത്തോടെ തൊട്ടു; ഒരു താമരയുടെ ഇളം ഇല അതിന്റെ വേരിന്റെ കുരുവിനെ വിനയത്തോടെ തൊടുന്നതുപോലെ.
തസ്യാസ് സ്പര്ശേന തേനാസൌ ദുഃഖദൌര്ഭാഗ്യസങ്കടമ് । ജഹൌ പ്രാവൃഡ്ഘനാസങ്ഗാദ് ഗ്രീഷ്മതാപമ് ഇവാചലഃ
അവളുടെ സ്പർശംകൊണ്ട് അവൻ അനുഭവിച്ചിരുന്ന ദു:ഖവും ദാരിദ്ര്യവും അകന്നു പോയി; മഴക്കാല മേഘങ്ങൾ ചുറ്റിയപ്പോൾ ഒരു പർവ്വതം വേനലിന്റെ ചൂട് കളയുന്നതുപോലെ.
സര്വോ ഗൃഹജനസ് സോ ഽഥ തയോര് ദേവ്യോര് വിലോകനാത് । ലക്ഷ്മീവാന് ദുഃഖനിര്മുക്തോ ബഭൂവാമൃതപോ യഥാ
അവിടെ ആ രണ്ടു ദേവികളെ കണ്ടതോടെ വീട്ടിലെ എല്ലാവരും സമൃദ്ധിയും സന്തോഷവും ലഭിച്ചു, അമൃതം കുടിച്ചവരെപ്പോലെ ദുഃഖമൊന്നും അവർക്കില്ലാതായി.
തയാസ്യ ലീലയാ മാത്രാ പുത്രസ്യ ജ്യേഷ്ഠശര്മണഃ । കസ്മാന് ന ദര്ശനം ദത്തം നോ ദത്തഃ കഥിതോ ഽഥവാ
അവളുടെ കളിയിലൂടെയാണ് അമ്മ തന്റെ മകനായ ജ്യേഷ്ഠശർമനുമായി കാണാനും, അവനെക്കുറിച്ച് പറയാനും അനുവദിക്കാതിരുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് അനുവദിക്കാത്തത്?
ബുദ്ധഃ പൃഥ്വ്യാദിബോധേന യേന പൃഥ്വ്യാദിസങ്ഘകഃ । തസ്യ പിണ്ഡാത്മതാം ധത്തേ വ്യോമൈവാന്യസ്യ കേവലമ്
ഭൂമി മുതലായ ഘടകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിലൂടെ ആരെങ്കിലും ഉണരുമ്പോൾ, അവൻ ആ ഘടകങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു; അങ്ങനെ ആ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തിത്വം ഏറ്റെടുക്കുന്നു, ആകാശം മറ്റൊന്നായി തോന്നുന്നതുപോലെ.
അസദ് ഏവാങ്ഗ സദ് ഇവ ഭാതി പൃഥ്വ്യാദിവേദനാത് । യഥാ ബാലസ്യ വേതാലോ ന ഭാതി തദവേദനാത്
പ്രിയനേ, ഭൂമി മുതലായവയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് കൊണ്ടാണ് അസത്യം സത്യമെന്നപോലെ തോന്നുന്നത്. ഒരു കുട്ടിക്ക് ഭൂതത്തെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലാത്തതിനാൽ അത് കാണാത്തതുപോലെ.
യഥാ പൃഥ്വ്യാദിതാ ഭാതാ ന പൃഥ്വ്യാദി ഭവേത് ക്ഷണാത് । സ്വപ്നേ സ്വപ്നപരിജ്ഞാനാത് തഥാ ജാഗ്രത്യ് അപി സ്ഫുടമ്
പൃഥ്വിയെന്നതും മറ്റും നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ ഇല്ലാതാവാം. സ്വപ്നത്തിൽ സ്വപ്നജ്ഞാനത്താൽ അതുപോലെയാണ്, ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ഇത് വ്യക്തമായി കാണാം.
പൃഥ്വ്യാദി ഖതയാ ബുദ്ധം ഖമ് ഇത്യ് ഏവാനുഭൂയതേ । തഥാ ഹി ക്ഷുബ്ധധാതൂനാം കുഡ്യേ ഽപി ഖ ഇവോദ്യമഃ
ആകാശതത്വം ഉണർത്തുമ്പോൾ, ആകാശം മാത്രമേ അനുഭവപ്പെടൂ. അതുപോലെ, ഭൗതികതത്വങ്ങൾ കലങ്ങുമ്പോൾ, മതിലിലും ആകാശം പോലെ പ്രവർത്തനം കാണാം.