ആപാതരമണീയത്വം കല്പ്യതേ കേവലം സ്ത്രിയാഃ । മന്യേ തദ് അപി നാസ്ത്യ് അത്ര മുനേ മോഹൈകകാരണേ
സ്ത്രീയുടെ ആകർഷണം വെറും ഭ്രമം മാത്രമാണ്; മഹർഷേ, ഈ ഭ്രമം കൂടാതെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അതൊന്നുമില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
വിപുലോല്ലാസദായിന്യാ മദോന്മഥനപൂര്വകമ് । കോ വിശേഷോ വികാരിണ്യാ മദിരായാ ഇഹ സ്ത്രിയാഃ
മദം ഉണർത്തുന്ന ആനന്ദം നൽകുന്നവളായ സ്ത്രീക്കും, അസ്ഥിരമായ മദ്യം പോലെയും, എന്ത് വ്യത്യാസമുണ്ട്?
ലലനാലാനസംലീനാ മുനേ മാനവദന്തിനഃ । പ്രബോധം നാധിഗച്ഛന്തി ദീര്ഘൈര് അപി ശമാങ്കുശൈഃ
സ്ത്രീയുടെ ആകർഷണത്തിൽ മനസ്സ് മുഴുവനും അകപ്പെട്ടവർക്കു, മഹർഷേ, എത്രയും കാലം ആത്മനിയന്ത്രണം ശ്രമിച്ചാലും ഉണരൽ ലഭിക്കില്ല.
കേശകജ്ജലധാരിണ്യസ് തീക്ഷ്ണാഃ പ്രകൃതിതസ് സദാ । ദുഷ്കൃതാഗ്നിശിഖാ നാര്യോ ദഹന്തി തൃണവന് നരമ്
കേശവും കജലും ധരിച്ച സ്ത്രീകൾ സ്വഭാവത്തിൽ എപ്പോഴും കഠിനരാണ്; ദുഷ്കൃത്യങ്ങളുടെ അഗ്നിശിഖകളെപ്പോലെ, അവർ പുരുഷനെ പുല്ലുപോലെ കത്തിച്ചു കളയുന്നു.
തേ വന്ദ്യാസ് തേ മഹാത്മാനസ് ത ഏവ പുരുഷാ ഭുവി । യേ സുഖേന സമുത്തീര്ണാസ് സാധോ യൌവതസങ്കടാത്
ഈ ലോകത്ത് യുവാവായ കാലത്തിന്റെ ഭീഷണി എളുപ്പത്തിൽ കടന്നുപോകുന്നവരാണ് സത്യം വന്ദ്യരും മഹാത്മാക്കളും. അത്തരം ആളുകളാണ് യഥാർത്ഥ പുരുഷന്മാർ, മഹാനേ.
ജ്വലതാമ് അപി ദൂരേ ഽപി സരസാ അപി നീരസമ് । സ്ത്രിയോ ഹി നരകാഗ്നീനാം ദാരു ചാരു ച ദാരുണമ്
സ്ത്രികൾ ദൂരത്ത് നിന്ന് പോലും ആകർഷകമായിരിക്കും, എന്നാൽ അവർ നരകാഗ്നിക്കുള്ള ഇന്ധനമാണ്—കാണുമ്പോൾ മനോഹരമെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ കഠിനവും ഭയങ്കരവുമാണ്.
കീര്ണാന്ധകാരകവരീ തരത്താരകലോചനാ । പൂര്ണേന്ദുബിമ്ബവദനാ കുമുദോത്കരഹാസിനീ
അവളുടെ കണ്ണുകൾ കറുത്ത മുടിയുടെ ഇടയിലൂടെ തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെയാണ്; മുഖം പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലും, പുഞ്ചിരി പൂത്തുള്ള കുമുദപൂക്കളുടെ കൂട്ടംപോലും.
ലീലാവിലോലപരുഷാ കാര്യസംഹാരകാരിണീ । പരം വിമോഹനം ബുദ്ധേഃ കാമിനീ ദീര്ഘയാമിനീ
കളിയോടെ, എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ കഠിനമായി, അവൾ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം നശിപ്പിക്കും; ദീർഘമായ രാത്രികളിൽ മനസ്സിനെ അതിയായി ആകർഷിപ്പിക്കുന്നവളാണ്.
പുഷ്പാഭിരാമമധുരാ കരപല്ലവലാസിനീ । ഭ്രമരഭ്രൂവിലാസാഢ്യാ സ്തബകസ്തനധാരിണീ
പൂക്കളെപ്പോലെ മധുരവും ആഹ്ലാദകരവുമാണ് അവൾ; കൈകൾ മുളച്ച ഇലപോലും, ക眉ികൾ തേനീച്ചപോലും വളഞ്ഞിരിക്കും, മുലകൾ പൂക്കളുടെ കുലപോലും.
പുഷ്പകേസരഗൌരാങ്ഗീ നരമാരണതത്പരാ । ദദാത്യ് ഉത്തമവൈവശ്യം കാന്താ വിഷമഹാലതാ
പൂക്കളുടെ കേശരപോലെ വെളുത്ത അവളുടെ അവയവങ്ങൾ, പുരുഷന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവയാണ്; ഈ പ്രിയ, വിഷമുള്ള ഒരു വള്ളിപോലെ, ഏറ്റവും വലിയ അശക്തി നൽകുന്നു.
സീത്കാരോച്ഛ്വാസമാത്രേണ ഭുജങ്ഗദലനോത്കയാ । കാന്തയോദ്ധ്രിയതേ ജന്തുഃ കരഭ്യേവോരഗോ ബിലാത്
സ്നേഹത്താൽ ഉണർന്ന കാമനയുടെ ഒരു നെടുവീർപ്പോ ശ്വാസമോ മാത്രം കൊണ്ടു, സ്നേഹിത അവനെ പാമ്പിനെ പോലെ കുഴിയിൽ നിന്ന് എളുപ്പത്തിൽ പുറത്തെടുക്കുന്നു, ആനയുടെ കയ്യാൽ പാമ്പ് പിടിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ.
കാമനാമ്നാ കിരാതേന വിതീര്ണാ മുഗ്ധചേതസാമ് । നാര്യോ നരവിഹങ്ഗാനാമ് അങ്ഗബന്ധനവാഗുരാഃ
കാമം എന്ന വേട്ടക്കാരൻ സാദ്ധാരണമനസ്സുള്ളവർക്കായി വലവീശുന്നു; സ്ത്രീകൾ പുരുഷരൂപിയായ പക്ഷികൾക്കായി അവരെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കയറാണ്.
ലലനാവിപുലാലാനേ മനോമത്തമതങ്ഗജഃ । രതിശൃങ്ഖലയാ ബ്രഹ്മന് ബദ്ധസ് തിഷ്ഠതി മൂകവത്
വിപുലമായ കമരും സ്ത്രീയെ ആഗ്രഹിച്ച് മനസ്സെന്ന കാട്ടാന, ബ്രാഹ്മണാ, രതിയുടെ കെട്ടുകൊണ്ട് മൗനമായ് അകപ്പെട്ട് നിൽക്കുന്നു.
ജന്മപല്വലമത്സ്യാനാം കര്മകോടരചാരിണാമ് । പുംസാം ദുര്വാസനാരജ്ജുര് നാരീ ബഡിശപിണ്ഡികാ
ജന്മം എന്ന കുളത്തിലെ മീനുകൾ പോലെ, കർമ്മങ്ങളുടെ കുഴിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പുരുഷന്മാർക്കു, ദുർവാസനകളാണ് കയറും, സ്ത്രീകൾ എറയും ഉള്ള വലയും.
മന്ദുരേവ തുരങ്ഗാനാമ് ആലാനമ് ഇവ ദന്തിനാമ് । പുംസാമ് അബ്ജമ് ഇവാലീനാം ബന്ധനം വാമലോചനാഃ
കുതിരക്ക് കെട്ടുപോലെയും, ആനക്ക് കെട്ടുപോലെയും, കമലത്തിന് ചെളിപോലെയും, പുരുഷന്മാർക്കു സ്ത്രീകളാണ് ബന്ധനം.
നാനാരസമയീ ചിത്രാ ഭോഗഭൂമിര് ഇയം മുനേ । സ്ത്രിയമ് ആശ്രിത്യ സംയാതാ പരാമ് ഇഹ ഹി സംസ്ഥിതിമ്
മഹർഷേ, ഈ ഭോഗലോകം അനേകം രുചികളാൽ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായതാണ്; സ്ത്രീയെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഇതിന് ഉന്നതമായ നിലയിലേയ്ക്ക് എത്താൻ കഴിയുന്നത്.
സര്വേഷാം ദോഷരത്നാനാം സുസമുദ്ഗികയാനയാ । ദുഃഖശൃങ്ഖലയാ നിത്യമ് അലമ് അസ്തു മമ സ്ത്രിയാ
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സ്ത്രീകൾ എന്ന ദുർഗുണങ്ങളുടെ നിധിയും, ദുഃഖത്തിന്റെ ശൃംഖലയും ആയിരിക്കേണ്ടതില്ല.
കിം സ്തനേന കിമ് അക്ഷ്ണാ വാ കിം നിതമ്ബേന കിം ഭ്രുവാ । മാംസമാത്രൈകസാരേണ കരോമ്യ് അഹമ് അവസ്തുനാ
ഒരു മുലകൂടി, കണ്ണോ, കമരോ, കനകകൂട്ടോ എന്തിനാണ്? എല്ലാം മാംസം മാത്രമല്ലേ, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒന്നുമില്ലാത്തത്.
ഇതോ മാംസമ് ഇതോ രക്തമ് ഇതോ ഽസ്ഥീനി ച വാസരൈഃ । ബ്രഹ്മന് കതിപയൈര് ഏവ യാതി സ്ത്രീ വിശരാരുതാമ്
ഇവിടെ മാംസം, ഇവിടെ രക്തം, ഇവിടെ അസ്ഥികൾ—ബ്രഹ്മനേ, കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കകം സ്ത്രീ ദേഹമൊക്കെയും ചിതറിപ്പോകുന്നു.
യാസ് താ നിഷ്പരുഷൈസ് തൂലൈര് ലാലിതാഃ പതിഭിസ് സ്ത്രിയഃ । താ മുനേ പ്രവിഭക്താങ്ഗ്യസ് സ്വപന്തി പിതൃഭൂമിഷു
ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ ഭർത്താക്കന്മാർ തൂവാലപോലും മൃദുവായി സംരക്ഷിച്ച സ്ത്രീകൾ, മഹർഷേ, ഇപ്പോൾ അവരവരുടെ ശരീരം വിഭജിക്കപ്പെട്ട് പിതൃഭൂമിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു.
യസ്മിന് ഘനനവസ്നേഹം മുഖേ പത്ത്രാങ്കുരശ്രിയഃ । കാന്തേന രചിതാ ബ്രഹ്മഞ് ശീര്യതേ തത് തു ജങ്ഗലേ
കാമുകൻ കട്ടിയുള്ള പുതിയ ലേപവും, തഴുകിയ അധരസൗന്ദര്യവും അണിഞ്ഞ മുഖം, ബ്രഹ്മനേ, കാട്ടിൽ നശിച്ചുപോകുന്നു.
കേശാശ് ശ്മശാനവൃക്ഷേഷു യാന്തി ചാമരലേശതാമ് । അസ്ഥീന്യ് ഉഡുവദ് ആഭാന്തി ദിനൈര് അവനിമണ്ഡലേ
ശ്മശാനത്തിലെ വൃക്ഷങ്ങളിൽ സ്ത്രീയുടെ മുടി ചാമരപോലും, അസ്ഥികൾ നക്ഷത്രങ്ങൾപോലും ഭൂമിയിൽ പടർന്നുകിടക്കുന്നു, കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കകം.
പിബന്തി പാംസവോ രക്തം ക്രവ്യാദാശ് ചാപ്യ് അനേകശഃ । ചര്മാനലശിഖാ ഭുങ്ക്തേ ഖം യാന്തി പ്രാണവായവഃ
മണ്ണ് രക്തം കുടിക്കുന്നു, പലവിധത്തിൽ മാംസം ഭക്ഷകർ അതിനെ തിന്നുന്നു; തീയുടെ ജ്വാല ചർമ്മം ദഹിക്കുന്നു, ജീവൻ വായുവായി ആകാശത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
ഇത്യ് ഏഷാ ലലനാങ്ഗാനാമ് അചിരേണൈവ ഭാവിനീ । സ്ഥിതിര് മയാ വഃ കഥിതാ കിം ഭ്രാന്തിമ് അനുധാവഥ
ഇങ്ങനെ ശരീരങ്ങളുടെ ഉടൻ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന ഗതി ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞു. പിന്നെന്തിന് ഭ്രമയെന്ന കള്ളം പിന്തുടരുന്നു?
ഭൂതപഞ്ചകസങ്ഘട്ടസംസ്ഥാനം ലലനാഭിധമ് । രസാദ് അഭിവഹത്വ് ഏതത് കഥം നാമ ധിയാന്വിതഃ
അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയിൽ നിന്നുണ്ടായ ഈ ശരീരം, രുചി മാത്രം വഹിക്കുന്നതാണല്ലോ; ഇതിൽ ബുദ്ധിയുണ്ടെന്ന് എങ്ങനെ കരുതാം?
ശാഖാവിതാനഗഹനാ കട്വമ്ലഫലശാലിനീ । പ്രതാനോത്താലതാമ് ഏതി ചിന്താ കാന്താനുസാരിണീ
ആഗ്രഹത്തെ പിന്തുടരുന്ന ചിന്ത, ശാഖകളും കനിഞ്ഞും കയറ്റവും ഉള്ള വൃക്ഷം പോലെ വളർന്നു, കയ്പും പുളിപ്പും നിറഞ്ഞ ഫലങ്ങൾ കായ്ക്കുന്നു.
ക്വചിദ് ഭൂതതയാ ചേതോ ധനഗര്ധാന്ധമ് ആകുലമ് । പരം മോഹമ് ഉപാദത്തേ യൂഥഭ്രഷ്ടോ മൃഗോ യഥാ
ഒരിടത്ത്, ധനത്തിൽ ആസക്തിയാൽ മനസ്സ് അകമ്പടിയായി, ലാഭം കൊണ്ടു കാഴ്ചയില്ലാതെ, കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട കുരങ്ങുപോലെ, വലിയ ഭ്രമത്തിൽ വീഴുന്നു.
ശോച്യതാം പരമാമ് ഏതി തരുണസ് തരുണീരതഃ । നിബദ്ധഃ കരിണീലോഭാദ് വിന്ധ്യഖാതേ യഥാ ദ്വിപഃ
യുവാവൻ യുവതിയുമായി രതിയിൽ മുഴുകുമ്പോൾ, അത്യന്തം ദയനീയനാകുന്നു; വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിലെ കുഴിയിൽ കുടുങ്ങിയ ആനപോലെ, ആനയുടെ മോഹത്തിൽ പെട്ടുപോകുന്നു.
യസ്യ സ്ത്രീ തസ്യ ഭോഗേച്ഛാ നിസ്സ്ത്രീകസ്യ ന ഭോഗഭൂഃ । സ്ത്രിയം ത്യക്ത്വാ ജഗത് ത്യക്തം ജഗത് ത്യക്ത്വാ സുഖീ ഭവേത്
സ്ത്രീയുള്ളവന് ആസ്വാദനത്തിനുള്ള ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകും; സ്ത്രീയില്ലാത്തവന് ആസ്വാദനത്തിന് അവസരം തന്നെ ഇല്ല. സ്ത്രീയെ വിട്ടുവിട്ടാൽ ലോകം തന്നെ വിട്ടുപോകുന്നു; ലോകം വിട്ടാൽ മനുഷ്യന് സന്തോഷം ലഭിക്കും.
ആപാതമാത്രരമണേഷു ദുരന്തരേഷു ഭോഗേഷു നാഹമ് അലിപക്ഷതിപേലവേഷു । ബ്രഹ്മന് രമേ മരണരോഗജരാദിഭീത്യാ ശാമ്യാമ്യ് അഹം പരമ് ഉപൈമി വനം പ്രയത്നാത്
ക്ഷണികമായ ആസ്വാദനങ്ങളിലും പ്രയാസമുള്ള ഭോഗങ്ങളിലും താൽപര്യം ഇല്ല, തേനീച്ചയുടെ നയമായ ചിറകുകളിലും ആകർഷണം ഇല്ല. ബ്രാഹ്മണനേ, മരണം, രോഗം, വയസ്സു എന്നിവയുടെ ഭയത്താൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു; പരിശ്രമത്തോടെ ഞാൻ കാട്ടിൽ പരമശാന്തി നേടുന്നു.