ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਗਾੜ੍ਹੇ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਲਾਗੇ ਹੋਏ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੋਠ ਕੌੜੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਇਹ ਮੂੰਹ ਵੀ, ਅਖੀਰਕਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਵਾਲ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਯਾਕ ਦੇ ਪੂੰਛ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿੱਟੀ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਸন্ন ਮੌਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਜੋ ਸਰੀਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਸ ਜਾਂ ਸੁਆਦ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਇਸਨੂੰ ਅਕਲਮੰਦ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਨ, ਜਦੋਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਫੈਲਦੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਫਲ ਖੱਟੇ ਤੇ ਕੌੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਮਨ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘੂਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਇਆਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ ਮਾਦਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੱਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਔਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਤਿਆਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਦਮੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਸਥਿਰ ਸੁਖਾਂ, ਔਖੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਜਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਨਰਮ ਪਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਮੌਤ, ਬੀਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਆਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਬਚਪਨ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਵਾਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਖੋ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਲਾ ਕੌਲ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਂਧੀ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬੁਢਾਪਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘਿਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਨੂੰ ਗਲਾਂ ਲਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਲੰਮਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਆਦਮੀ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾਈ ਹੋਈ ਰਕਾਸ਼ੀ ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤ—all ਹੱਸਦੇ ਹਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਕਾਂਪ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ। ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਬੁਢਾ, ਦੁਖੀ, ਗੁਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਆਉਣ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਧ ਪੁਰਾਣੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ। ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। "ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁਖਦਾਈ ਕਰਤੱਵ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ?"—ਇਹ ਡਰ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ। "ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ? ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?"—ਇਹ ਜਿਹੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਆਉਂਦੀ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀ, ਖੰਘ ਤੇ ਕੂਕਾਂ ਕਰਦੀ, ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ, ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ, ਮੌਤ ਦੀ ਉੱਲੂ, ਜੋ ਘਣੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਾਹਵਾਨ ਹੈ, ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਦਰੱਖ਼ਤ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੌਤ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਖਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖ਼ਤ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਖੰਘ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਬੁਢਾਪਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਧ ਮਾਸ ਉੱਚਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਢਾਪਾ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੜੀ ਕੌਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਂਧੀ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੇ ਤੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਕੌਲ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ, ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ ਉਗ ਕੇ, ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੰਘਾਂ ਦੀ ਬੁਖਾਰ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਖੋਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਿੜਣ ਵਾਲਾ ਕੌਲ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਪੱਕੀ ਤੁਰਈ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਢਾਪਾ, ਨਦੀ ਦੀ ਧੀ (ਮੌਤ ਦੀ ਦੇਵੀ) ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ-ਦਰੱਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੁਢਾਪਾ, ਜੋ ਸਫਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਸ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੁਢਾਪੇ ਵਰਗਾ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਰੀਰ-ਜੰਗਲ ਦੀ ਲੂਮੜੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਖੰਘ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਨਾ, ਤੇ ਹੰਝੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਵੇਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਸਨ, ਹੁਣ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦਿਆ ਬੇਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਕਮਫ਼ਰ-ਦਰੱਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਦਾ ਹਾਥੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਮੌਤ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਸਫੈਦ ਪੱਖਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਝੰਡਾ ਆਗੇ-ਆਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਖੋ, ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਡੈਣੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਸਫੈਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਤਲੀਆਂ ਵੀ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਰੀਰ, ਜਵਾਨੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ—all ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਤੇ ਨਾਸ਼ਵੰਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਤੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਦੌੜ।