ਯੋਗਵਾਸਿष੍ਠਃ

ਤਤਸ੍ ਤੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਸ੍ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਅਯੋਧ੍ਯਾਮ੍ ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ ਪੁਰੀਮ੍

ਫਿਰ, ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।

ਸ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਉਵਾਚ ਹ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਗਾਧਿਨਸ੍ ਸੁਤਮ੍

ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਫ਼ੌਰਨ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਸ੍ਸ੍ਥਾ ਰਾਜਗृਹਂ ਯਯੁਃ । ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਚੋਦਿਤਾਃ

ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਰਬਾਨ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।

ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਭਵਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮ੍ ऋषਿਂ ਤਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਆਵੇਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਪਤਿਂ ਤਦਾ

ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਮੁਖੀ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।

ਅਥਾਸ੍ਥਾਨਗਤਂ ਭੂਪਂ ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਮਾਲਿਤਮ੍ । ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਯਾष੍ਟੀਕੋ ऽਸੌ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍

ਫਿਰ ਉਹ ਦੌੜੀ-ਦੌੜੀ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ।

ਦੇਵ ਦ੍ਵਾਰਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਾਲਭਾਸ੍ਕਰਭਾਸ੍ਵਰਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਰੁਣਜਟਾਜੂਟਃ ਪੁਮਾਞ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਮਾਲਕ, ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਬੰਦਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲਾਲ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸਚਾਮਰਪਤਾਕਾਢ੍ਯਂ ਸਾਸ਼੍ਵੇਭਪੁਰੁषਾਯੁਧਮ੍ । ਕृਤਵਾਂਸ੍ ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਯਸ੍ ਤੇਜੋਭਿਃ ਕੀਰ੍ਣਕਾਞ੍ਚਨਮ੍

ਉਸਨੇ ਓਹ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪੰਖਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।

ਵਕ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਆਸ਼ੁ ਯਾष੍ਟੀਕਾ ਨਿਵੇਦਯਤ ਰਾਜਨਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਦ੍ਧਤਯਾ ਗਿਰਾ

ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮੁਨੀ ਆ ਗਏ ਹਨ।

ਇਤਿ ਯਾष੍ਟੀਕਵਚਨਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸਸਾਮਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤਸ੍ਥੇ ਹੇਮਵਿष੍ਟਰਾਤ੍

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਪਦਾਤਿਰ੍ ਏਵ ਮਹਤਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵृਨ੍ਦੇਨ ਪਾਲਿਤਃ । ਵਸਿष੍ਠਵਾਮਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਸਾਮਨ੍ਤਸਂਸ੍ਤੁਤਃ

ਉਹ ਪੈਦਲ ਚਲਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਥੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।

ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਦ੍ਵਾਰਭੂਮਾਵ੍ ਅਧਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।

ਕੇਨਾਪਿ ਕਾਰਣੇਨੋਰ੍ਵੀਤਲਮ੍ ਅਰ੍ਕਮ੍ ਇਵਾਗਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਤੇਜਸਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਮਹੌਜਸਾ

ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ।

ਜਰਾਜਰਢਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਪਃਪ੍ਰਸਰਰੂਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਜਟਾਵਲ੍ਲ੍ਯਾ ਵृਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਚਲਮ੍

ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਰੁਖੀ ਅਤੇ ਉਮਰ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਜਟਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।

ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਦੀਪ੍ਤਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਘਂ ਤਥਾ । ਨਿਭृਤਂ ਚੋਰ੍ਜਿਤਾਕਾਰਂ ਦਧਾਨਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਵਪੁਃ

ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਰੌਬਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪੇਸ਼ਲੇਨਾਤਿਭੀਮੇਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨਾਕੁਲੇਨ ਚ । ਗਮ੍ਭੀਰੇਣਾਤਿਪੂਰ੍ਣੇਨ ਤੇਜਸਾ ਰਞ੍ਜਿਤਪ੍ਰਜਮ੍

ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਇਕੱਠੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਜੋਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਅਨਨ੍ਤਜੀਵਿਤਦਸ਼ਾਸਖੀਮ੍ ਏਕਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ । ਧਾਰਯਨ੍ਤਂ ਕਰੇ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਵੀਣਾਮ੍ ਅਮ੍ਲਾਨਮਾਨਸਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੀਣ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਾਥਣੀ—ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੀ।

ਕਰੁਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਧੁਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਈਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ ਅਮृਤੇਨੇਵ ਸਂਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਮ੍ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਰੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਿਤਾਸਿਤਤਤਾਪਾਙ੍ਗਂ ਧਵਲਪ੍ਰੋਨ੍ਨਤਭ੍ਰੁਵਮ੍ । ਆਨਨ੍ਦਂ ਚ ਭਯਂ ਚਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਕਦੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਕਦੇ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਸਨ, ਭੌਂਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਉਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਡਰ ਵੀ।

ਮੁਨਿਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਭੂਪਾਲੋ ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵਾਨਤਾਕृਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਗਲਨ੍ਮੌਲਿਮਣਿਮਾਲਿਤਭੂਤਲਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਤਾਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੁਨਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਨੇਰ੍ ਈਸ਼ਂ ਭਾਸ੍ਵਾਨ੍ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭਿਵਾਦਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਧੁਰੋਦਾਰਯਾ ਗਿਰਾ

ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ਸ੍ਵਾਗਤਾਦਿਕ੍ਰਮੇਣੈਨਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ

ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ।

ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋਪਨੀਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਤੇ । ਸਾਧੋ ਸ੍ਵਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਰਵਿਣੇਵਾਮ੍ਬੁਜਾਕਰਾਃ

ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਅਸੀਂ ਇਉਂ ਹੀ ਨਿਹਾਲ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ।

ਯਦ੍ ਅਨਾਦਿ ਯਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਯਦ੍ ਅਪਾਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ ਆਨਨ੍ਦਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ ਮੁਨੇ

ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਕਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਭਰਿਆ ਸੁਖ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি।

ਅਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਾਮਹੇ ਨੂਨਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਣਾਂ ਧੁਰਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਭਵਦਾਗਮਨਸ੍ਯੇਮੇ ਯਦ੍ ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਗਤਾਃ

ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਆਮਦ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ।

ਏਵਂ ਪ੍ਰਕਥਯਨ੍ਤੋ ऽਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨੋ ऽਥ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਆਸਨੇषੁ ਸਭਾਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਭੀਤਸ੍ ਤਮ੍ ऋषਿਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕੁਝ ਡਰੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਸ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰ੍ਯਪੂਜਯਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ-ਜਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।

ਸ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੂਜਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ ਤਦਾ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਚਾਪ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਨ੍ ਨਰਾਧਿਪਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਚਾਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨਾਮਯਂ ਤਤਃ

ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ।