ਕੇਵਲਂ ਮਾਰ੍ਜਨਾਮਾਤ੍ਰਂ ਮਨਾਗ੍ ਏਵੋਪਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਭਾਵਵਿਮਲੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਬੁਦ੍ਧਿਮਕੁਰੇ ਤਵ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਫਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਦਾ ਆਇਨਾ ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।
ਭਗਵਦ੍ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯੇਵ ਮਤਿਸ੍ ਤਵ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਜ੍ਞਾਤਜ੍ਞੇਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਰਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਭਗਵਦ੍ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ ਕਥਮ੍ । ਧਿਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਦੌ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚ ਧਿਯਾ ਪੁਨਃ
ਭਗਵਾਨ, ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਦਾ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ?
ਆਤ੍ਮੋਦਨ੍ਤਸਮਂ ਰਾਮ ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਇਮਂ ਮਯਾ । ਸ਼ृਣੁ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਮਜੋਦਨ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਕਾਰਣਮ੍
ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਦੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਞ੍ਜਨਵਰ੍ਣਾਭੋ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਹੇਮਵਿष੍ਟਰੇ । ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਵ ਪਿਤੁਰ੍ ਵ੍ਯਾਸੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪਾਸ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਭੂਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਵਦਨਸ੍ ਤਨਯੋ ਨਯਕੋਵਿਦਃ । ਸ਼ੁਕੋ ਨਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞੋ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨਾਮ ਸ਼ੁਕ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਚਾਰਯਤੋ ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਇਮਾਂ ਹृਦਿ । ਤਵੇਵ ਕਿਲ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਵੇਕ ਉਦਭੂਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਉਸਨੇ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਜਾਗਿਆ।
ਤੇਨਾਸੌ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੇਨ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਚਾਰੁ ਯਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਉਸਨੇ ਆਪ ਹੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰੇ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯ੍ ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਾਸ੍ ਤਤਃ । ਨੇਦਂ ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਨਾਸਾਵ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਰਮ ਸੱਚ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ 'ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ' ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਰਾਮ ਪਾਇਆ।
ਕੇਵਲਂ ਵਿਰਰਾਮਾਸ੍ਯ ਚੇਤੋ ਵਿਗਤਚਾਪਲਮ੍ । ਭੋਗੇਭ੍ਯੋ ਭੂਰਿਭਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਧਰਾਦ੍ਭ੍ਯ ਇਵ ਚਾਤਕਃ
ਉਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਕਈ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਸੋ ऽਮਲਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਮੇਰਾਵ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਿਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦਵੈਪਾਯਨ ਮুনি ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਂਸਾਰਾਡਮ੍ਬਰਮ੍ ਇਦਂ ਕਥਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਮੁਨੇ । ਕਥਂ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਯਾਤਿ ਕਿਯਤ੍ ਕਸ੍ਯ ਕਦੇਤਿ ਚ
ਹੇ ਮুনি, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ, ਕਿਸ ਲਈ ਤੇ ਕਦੋਂ?
ਇਤਿ ਪृष੍ਟੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਖਿਲਮ੍ ਆਤ੍ਮਜੇ । ਯਥਾਵਦ੍ ਅਮਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਾਇਆ।
ਅਜ੍ਞਾਸਿषਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਤਤ੍ਪਿਤੁਃ । ਸ ਸ਼ੁਕਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਹ੍ਵ੍ ਅਮਨ੍ਯਤ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਜਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਜਨਕੋ ਨਾਮ ਭੂਪਾਲੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਸੁਧਾਤਲੇ । ਯਥਾਵਦ੍ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਵੇਦ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਕ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਪਿਤ੍ਰੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ੁਕਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸੁਮੇਰੋਰ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍ । ਵਿਦੇਹਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ ਜਨਕੇਨਾਭਿਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ ਸੂਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦੇਹ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਜਨਕ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਵੇਦਿਤੋ ऽਸੌ ਯਾष੍ਟੀਕੈਰ੍ ਜਨਕਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਦ੍ਵਾਰਿ ਵ੍ਯਾਸਸੁਤੋ ਰਾਜਞ੍ ਸ਼ੁਕੋ ऽਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਜਨਕ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਇੱਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਜਿਜ੍ਞਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯਾਸਾਵ੍ ਆਸ੍ਤਾਮ੍ ਏਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਵਜ੍ਞਯਾ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਜਨਕਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਪ੍ਤਦਿਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਰੇ,' ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਜਨਕਸ਼੍ ਸ਼ੁਕਮ੍ ਅਙ੍ਗਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਹਾਨਿ ਸ ਸਪ੍ਤੈਵ ਤਥੈਵਾਵਸਦ੍ ਉਨ੍ਮਨਾਃ
ਫਿਰ ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੋਰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਰਹਾ।
ਅਥ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਜਨਕੋ ऽਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸ਼ੁਕਮ੍ । ਰਾਜਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਾਵਦ੍ ਇਤਿ ਸਪ੍ਤਦਿਨਾਨਿ ਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਤ੍ਰੋਨ੍ਮਦਾਭਿਃ ਕਾਨ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਭੋਜਨੈਰ੍ ਭੋਗਸਞ੍ਚਯੈਃ । ਜਨਕੋ ਲਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੁਕਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸਮਾਨਨਮ੍
ਉਥੇ ਜਨਕ ਨੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸ-ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਭੋਗਾਸ੍ ਤਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ ਮਨਃ । ਨ ਜਹ੍ਰੁਰ੍ ਮਨ੍ਦਪਵਨੋ ਬਦ੍ਧਪੀਠਮ੍ ਯਥਾਚਲਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਸ-ਭੋਗ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਨ ਲਈ ਦੁੱਖ ਹੀ ਸਨ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੀ।
ਕੇਵਲਂ ਸਸ਼ਮਸ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛੋ ਮੌਨੀ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਃ । ਅਤਿष੍ਠਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ ਸ਼ੁਕਸ੍ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ਵਭਾਵਂ ਤਂ ਸ਼ੁਕਂ ਸ ਜਨਕੋ ਨृਪਃ । ਆਨੀਯ ਮੁਦਿਤਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਨਨਾਮ ਹ
ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਿਤਜਗਤ੍ਕਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਖਿਲਮਨੋਰਥ । ਕਿਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਤਵੇਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਕृਤਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਆਹ ਤਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਸਂਸਾਰਾਡਮ੍ਬਰਮ੍ ਇਦਂ ਕਥਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਗੁਰੋ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਮੇ
ਗੁਰੂ ਜੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਖੇਡ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।
ਜਨਕੇਨੇਤਿ ਪृष੍ਟੇਨ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਤਥਾ । ਤਦ੍ ਏਵ ਯਤ੍ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਨਕ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਉਹੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਵੇਕਤਃ । ਏਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਪृष੍ਟੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮੇ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਦ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਈ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਹੀ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਭਵਤਾਪ੍ਯ੍ ਏष ਏਵਾਰ੍ਥਃ ਕਥਿਤੋ ਵਾਗ੍ਵਿਦਾਂ ਵਰ । ਏष ਏਵ ਚ ਵਾਕ੍ਯਾਰ੍ਥਸ਼੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਵਚਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਹੀ ਅਰਥ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।