ਯੋਗਵਾਸਿष੍ਠਃ

ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਦ੍ਵਾਰਭੂਮਾਵ੍ ਅਧਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।

ਕੇਨਾਪਿ ਕਾਰਣੇਨੋਰ੍ਵੀਤਲਮ੍ ਅਰ੍ਕਮ੍ ਇਵਾਗਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਤੇਜਸਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਮਹੌਜਸਾ

ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ।

ਜਰਾਜਰਢਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਪਃਪ੍ਰਸਰਰੂਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਜਟਾਵਲ੍ਲ੍ਯਾ ਵृਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਚਲਮ੍

ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਰੁਖੀ ਅਤੇ ਉਮਰ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਜਟਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।

ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਦੀਪ੍ਤਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਘਂ ਤਥਾ । ਨਿਭृਤਂ ਚੋਰ੍ਜਿਤਾਕਾਰਂ ਦਧਾਨਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਵਪੁਃ

ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਰੌਬਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪੇਸ਼ਲੇਨਾਤਿਭੀਮੇਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨਾਕੁਲੇਨ ਚ । ਗਮ੍ਭੀਰੇਣਾਤਿਪੂਰ੍ਣੇਨ ਤੇਜਸਾ ਰਞ੍ਜਿਤਪ੍ਰਜਮ੍

ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਇਕੱਠੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਜੋਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਅਨਨ੍ਤਜੀਵਿਤਦਸ਼ਾਸਖੀਮ੍ ਏਕਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ । ਧਾਰਯਨ੍ਤਂ ਕਰੇ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਵੀਣਾਮ੍ ਅਮ੍ਲਾਨਮਾਨਸਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੀਣ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਾਥਣੀ—ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੀ।

ਕਰੁਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਧੁਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਈਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ ਅਮृਤੇਨੇਵ ਸਂਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਮ੍ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਰੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਿਤਾਸਿਤਤਤਾਪਾਙ੍ਗਂ ਧਵਲਪ੍ਰੋਨ੍ਨਤਭ੍ਰੁਵਮ੍ । ਆਨਨ੍ਦਂ ਚ ਭਯਂ ਚਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਕਦੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਕਦੇ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਸਨ, ਭੌਂਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਉਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਡਰ ਵੀ।

ਮੁਨਿਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਭੂਪਾਲੋ ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵਾਨਤਾਕृਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਗਲਨ੍ਮੌਲਿਮਣਿਮਾਲਿਤਭੂਤਲਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਤਾਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੁਨਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਨੇਰ੍ ਈਸ਼ਂ ਭਾਸ੍ਵਾਨ੍ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭਿਵਾਦਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਧੁਰੋਦਾਰਯਾ ਗਿਰਾ

ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ਸ੍ਵਾਗਤਾਦਿਕ੍ਰਮੇਣੈਨਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ

ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ।

ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋਪਨੀਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਤੇ । ਸਾਧੋ ਸ੍ਵਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਰਵਿਣੇਵਾਮ੍ਬੁਜਾਕਰਾਃ

ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਅਸੀਂ ਇਉਂ ਹੀ ਨਿਹਾਲ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ।

ਯਦ੍ ਅਨਾਦਿ ਯਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਯਦ੍ ਅਪਾਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ ਆਨਨ੍ਦਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ ਮੁਨੇ

ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਕਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਭਰਿਆ ਸੁਖ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি।

ਅਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਾਮਹੇ ਨੂਨਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਣਾਂ ਧੁਰਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਭਵਦਾਗਮਨਸ੍ਯੇਮੇ ਯਦ੍ ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਗਤਾਃ

ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਆਮਦ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ।

ਏਵਂ ਪ੍ਰਕਥਯਨ੍ਤੋ ऽਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨੋ ऽਥ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਆਸਨੇषੁ ਸਭਾਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਭੀਤਸ੍ ਤਮ੍ ऋषਿਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕੁਝ ਡਰੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਸ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰ੍ਯਪੂਜਯਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ-ਜਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।

ਸ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੂਜਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ ਤਦਾ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਚਾਪ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਨ੍ ਨਰਾਧਿਪਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਚਾਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨਾਮਯਂ ਤਤਃ

ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ।

ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਥਾਰ੍ਹਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਮਹਾਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨੇ

ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਯਥੋਚਿਤਾਸਨਗਤਾ ਮਿਥਸ੍ ਸਂਵृਦ੍ਧਤੇਜਸਃ । ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ऽਨਾਮਯਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍

ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਜੋਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਧ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ।

ਉਪਵਿष੍ਟਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਪਾਦ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਗਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਗਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।

ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਭਾषਤ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਨृਪਃ

ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਯਥਾਮृਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਯਥਾ ਵਰ੍षਮ੍ ਅਵਰ੍षਕੇ । ਯਥਾਨ੍ਧਸ੍ਯੇਕ੍ਸ਼ਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਦਾਗਮਨਂ ਤਥਾ

ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁੱਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।

ਯਥੇष੍ਟਧਨਸਮ੍ਪਰ੍ਕਃ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਾਪ੍ਰਜਾਵਤਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਦृष੍ਟਾਰ੍ਥਲਾਭਸ਼੍ ਚ ਭਵਦਾਗਮਨਂ ਤਥਾ

ਜਿਵੇਂ ਮਨਚਾਹਾ ਧਨ ਮਿਲਣਾ, ਜਾਂ ਨਿਸ਼ੰਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਾ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੇਖੀ ਚੀਜ਼ ਜਾਗਦੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਹੈ।

ਯਥੇਪ੍ਸਿਤੇਨ ਸਂਯੋਗ ਇष੍ਟਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਯਥਾ । ਪ੍ਰਣष੍ਟਸ੍ਯ ਯਥਾ ਲਾਭੋ ਭਵਦਾਗਮਨਂ ਤਥਾ

ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਆਮਦ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਹੈ।

ਯਥਾ ਹਰ੍षੋ ਨਭੋਗਤ੍ਯਾ ਮृਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਮਾਤ੍ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਦਾਗਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਾਲ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਨਿਵਾਸੋ ਹਿ ਕਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਆਵਹੇਤ੍ । ਮੁਨੇ ਤਵਾਗਮਸ੍ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ

ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ? ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਕਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਪਰਮਃ ਕਾਮਃ ਕਿਂ ਚ ਤੇ ਕਰਵਾਣ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਪਾਤ੍ਰਭੂਤੋ ऽਸਿ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ

ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ।