ਭੁਕ੍ਤੇਨ੍ਦੁਖਣ੍ਡਕਬਿਸਾ ਨੀਲਨੀਰਦਸ਼ੇਵਲੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਸਰਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਸੁਰਸਾਰਸਾਃ
ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਕਾਈ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਫਲਾਵਲਿਮਤੀ ਵਾਸਨਾਜਲਮਾਲਿਤਾ । ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਮੋਦਮਯੀ ਸ੍ਫੀਤਾ ਕ੍ਰਿਯਾਵਿਕਸਿਤਾਬ੍ਜਿਨੀ
ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਦੀ ਖਿੜੀ ਕਮਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਰਾਕੀ ਸृष੍ਟਿਸ਼ਫਰੀ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਭਵਪਲ੍ਵਲੇ । ਕृਤਾਨ੍ਤਵृਦ੍ਧਗृਧ੍ਰੇਣ ਸ਼ਠੇਨ ਵਿਨਿਗੀਰ੍ਯਤੇ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤ ਮਛੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਥਰਥਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਚਲਾਕ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਗ੍ਰਿਧ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਤਰਙ੍ਗਫੇਨਮਾਲੇਵ ਸੈਵਾਨ੍ਯੇਵ ਚ ਭਙ੍ਗੁਰਾ । ਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਸ਼੍ਵੋ ऽਪਰੇਨ੍ਦੁਲੇਖੇਵ ਸਮੁਦੇਤਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਾ
ਝਾਗ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਦuniya ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ, ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਅਜੋਬਾ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਰਿਭੂਤਸ਼ਰਾਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਣਭਙ੍ਗੀਨਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾ । ਇਦਂ ਕਾਲਕੁਲਾਲੇਨ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਜੋ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਚੱਕਰ ਕਾਲ ਦਾ ਕੁੰਭਾਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉਲਟਦਾ ਹੈ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨਲ੍ਪਾਨਿ ਸਞ੍ਜਾਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਚਲੇ ਪਦੇ । ਜਗਜ੍ਜਙ੍ਗਲਜਾਲਾਨਿ ਦਗ੍ਧਾਨਿ ਯੁਗਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਅਡੋਲ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਭਾਵਾਭਾਵੈਰ੍ ਅਪਰ੍ਯਨ੍ਤੈਸ੍ ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਸ਼ਤੈਃ । ਵੈਪਰੀਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤੀਯਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਂ ਜਾਗਤੀ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਅੰਤਹੀਣ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ, ਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਦਸ਼ਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੈਰ੍ ਯੁਗਪਰਾਵਰ੍ਤੈਰ੍ ਵਾਸਨਾਸ਼ृਙ੍ਖਲੋਮ੍ਭਿਤਾ । ਮੋਹਾਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਨ ਰੁਗ੍ਣਾ ਧ੍ਰੁਵਧੀਰਤਾ
ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ ਝੂਝ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀ, ਅਟੱਲ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਰੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਦਨੁਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਾਮ੍ । ਭਗਭਗ੍ਨਤ੍ਰਪਾਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰੀਂ ਤਨੁਂ ਵਹਤਿ ਵਾਸਨਾ
ਵਾਸਨਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਾਜ ਸੈਂਕੜਾਂ ਤੇਜ਼ ਇੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੱਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਧੂਤਸਰ੍ਗਪਾਂਸੁਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਿਵਾਤ੍ਯੇਯਂ ਕਾਲਵ੍ਯਾਲਗਲਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਹਵਾ, ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਧੂੜ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਦਾਰ੍ਥਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਫਲਫੇਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਾਪਾਤਮ੍ ਅਭਾਵਵਡਵਾਮੁਖਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਹਰ ਥਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸਤੀਤਵ-ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਕਸ੍ਮਿਕੋਦ੍ਭੂਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਸ੍ਵਭਾਵਮਾਤ੍ਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ਼੍ਰਿਯ ਇਵਾਮ੍ਭਸਾਮ੍
ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਤਾਕਤਾਂ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ।
ਭੂਤਮੌਕ੍ਤਿਕਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ ਬृਹਤਸ੍ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਅਪਿ । ਜਗਤ੍ਕਲਭਕਾਨ੍ ਅਤ੍ਤਿ ਕृਤਾਨ੍ਤੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਕੇਸਰੀ
ਮੌਤ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੂ ਉਭਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਮੋਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਸ਼ੈਲਫਲਾ ਮੇਘਪਕ੍ਸ਼ਪੁਞ੍ਜਾ ਜਲਾਸृਜਃ । ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਚ ਡੀਯਨ੍ਤੇ ਚ ਜਗਤ੍ਖਗਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਬੱਦਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੰਛੀ ਹਨ, ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ, ਮਰਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਦ੍ਭਿਤ੍ਤੌ ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ਼ੁਭ੍ਰਾਯਾਂ ਰਙ੍ਗੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ । ਉਨ੍ਮੀਲਯਤਿ ਸਂਸਾਰਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਧਿਚਿਤ੍ਰਕृਤ੍
ਚਿੱਤ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਭਿੱਟ 'ਤੇ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਅਜੀਬ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਜਸ੍ਰਗਤ੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਧਾਯਿਨੀਂ । ਨਿਮੇषਸ਼ਤਭਾਗਾਙ੍ਗੀਮ੍ ਅਚ੍ਛਾਮ੍ ਉਤ੍ਸਾਹਿਤਾਙ੍ਕੁਰਾਮ੍
ਇਹ ਸਦਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਲਚਲਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਸਾਫ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪਲਕ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗੇ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਲਨਾਂ ਸ੍ਵਸਮੁਤ੍ਥਾਨਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨੇਨੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਰਾਸ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਾਤਯਃ
ਜੋ ਥਿਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਮਾਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਰਾਗਦ੍ਵੇषਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਭਾਵਾਭਾਵਮਯੇਨ ਚ । ਜਰਾਮਰਣਮੋਹੇਨ ਜੀਰ੍ਣਾ ਜਙ੍ਗਮਜਾਤਯਃ
ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਰਾਗ ਤੇ ਦ੍ਵੈਸ਼, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਦੁष੍ਕृਤੋਤ੍ਤਮਧ੍ਯਾਨਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਨਿਯਤ੍ਯਾ ਨਿਯਤਂ ਕਾਲਂ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੀਟਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਅ ਜੰਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅਸਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੋਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਦृਸ਼੍ਯ ਏਵੇਦਂ ਨਿਗਿਰਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਸੁਖੀ । ਸੁਦੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਬਿਲਃ ਕਾਲਵ੍ਯਾਲੋ ਵਿਪੁਲਭੋਗਵਾਨ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਦਿੱਖ ਸੱਪ, ਜਿਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਲੱਭਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਕਲ੍ਪਪਰ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ ਤੇਜਸ੍ਤਿਮਿਰਰਞ੍ਜਨਾਤ੍ । ਕਾਲੇਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਕਾਯ ਉਰਰੀਕृਤਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਫਾ ਕਰਕੇ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਪ੍ਰੌਢਾਃ ਪ੍ਰੋਲ੍ਲਸਤ੍ਪੁष੍ਪਦੀਪ੍ਤਯਃ । ਫਲਪ੍ਰਦਾਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤੀਹ ਕਾਲਖੇ षਡृਤੁਗ੍ਰਹਾਃ
ਠੰਢ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਇੱਥੇ ਫਲ ਦੇਣ ਲਈ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਭੈਕ੍ਸ਼ਭਾਣ੍ਡੇ ऽਸੌ ਕਾਲੀ ਭਗਵਤੀ ਕ੍ਰਿਯਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਵ ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਵ ਭੂਤਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਿਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਲੀ ਭਗਵਤੀ ਆਪਣੀ ਕਰਾਮਾਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਯਃਪਟਲਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਮ੍ਭੋਜਕੋਟਰੇ । ਕਰੋਤਿ ਘੁਙ੍ਘੁਮਂ ਭੂਰਿ ਭੂਤਭ੍ਰਮਰਪੇਟਕਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਿਮਿਰਾਨੀਲਕਵਰੀ ਅਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਚਪਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਹਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਧਰਾਗਿਰਿਵਰਾਙ੍ਗਿਕਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਹਨ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ, ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵੈਕਪਿਤृਕਾ ਲਮ੍ਬਮਾਨਪਯੋਧਰਾ । ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਮਾਤृਕਾ ਸ੍ਥੂਲਾ ਤਰਲਾ ਘਨਚਾਪਲਾ
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਇਕੋ ਬ੍ਰਹਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਵੱਡੀ, ਚੰਚਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤਾਰਕਾਜਾਲਦਸ਼ਨਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਰੁਣਤਰਾਧਰਾ । ਸਮਸ੍ਤਪਦ੍ਮਿਨੀਹਸ੍ਤਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰਾਨਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਸਵੇਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਤੋਂ ਵੀ ਗहरे ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੰਵਲ ਫੁੱਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਬ੍ਧਿਮੁਕ੍ਤਾਲਤਿਕਾ ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਪਰਾਵृਤਾ । ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਮਹਾਨਾਭਿਰ੍ ਵਨਸ਼੍ਰੀਰੋਮਰਾਜਿਕਾ
ਉਹ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹਨ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਵृਦ੍ਧਕਾਮਿਨੀ । ਅਸਕृਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਨष੍ਟਾ ਭੂਰਿਵਿਭ੍ਰਮਕਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੁੱਢੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਾਂਗ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੰਮਦੀ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਗ੍ਨਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਥੋਨ੍ਮਗ੍ਨਂ ਭੀਮੇ ਕਾਲਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਪ੍ਰਤਿਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸ੍ਫੁਟਬੁਦ੍ਬੁਦੈਃ
ਕਦੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਭਰਦੀ, ਕਦੇ ਡੁੱਬੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਵੱਡੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਯੁਗ ਦੇ ਪਲ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਦੇ ਫੱਟਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ।