ਏष ਮੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ਰ੍ਮਾਖ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰੋਦਿਤਿ ਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਏषਾ ਮੇ ਜਙ੍ਗਲੇ ਧੇਨੁਰ੍ ਦੋਘ੍ਦ੍ਰੀ ਚਰਤਿ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਮ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਰਮਾ ਹੈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਰਦੀ ਹੋਈ, ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਗृਹੇ ऽਵਸਨ੍ਨਂ ਦਾਹਾਯ ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਾਰਵਿਧੂਸਰਮ੍ । ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਮ੍ ਇਹ ਪਞ੍ਚਾਖ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮਂ ਪ੍ਰਘਨਂ ਮਮ
ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸੜਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਖਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਗਾੜਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਤੁਮ੍ਬੀਲਤਾਭਿਰ੍ ਉਗ੍ਰਾਭਿਸ੍ ਤृष੍ਣਾਭਿਰ੍ ਇਵ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਮਹਾਨਸਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਦੇਹਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਇਹ ਰਸੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਤੋਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਰਸ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਰਸੋਈ ਦਾ ਥਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਏਤੇ ਰੋਦਨਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਬਨ੍ਧਵੋ ਭੁਵਿ ਬਨ੍ਧਨਮ੍ । ਅਙ੍ਗਦਾਰ੍ਪਿਤਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਆਹਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਲੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੋਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹ ਹਨ; ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਗੂਠੀਆਂ 'ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਲਈ ਲੱਕੜ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਾਰਤਂ ਸ਼ਿਲਾਕਚ੍ਛਗੁਚ੍ਛਾਚ੍ਛੋਟਨਕਾਰਿਭਿਃ । ਤਰਙ੍ਗੈਸ੍ ਤੁਙ੍ਗਿਤਾਕਾਰਸ੍ਪृष੍ਟਤੀਰਲਤਾਦਲੈਃ
ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਸੀਪਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੀਕਰਾਕੀਰ੍ਣਪਰ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸ੍ਥਲਵੇਲ੍ਲਿਤੈਃ । ਸ਼ਿਲਾਫਲਹਕਾਸ੍ਫਾਲਫੇਨਿਲੋਤ੍ਫਾਲਸ਼ੀਕਰੈਃ
ਇਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ ਛਿਟੇ, ਹਲਦੇ ਹੋਏ ਘਾਹ ਦੇ ਟੋਏ, ਅਤੇ ਪੱਥਰ, ਫਲ ਤੇ ਸੀਪਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹੋਈ ਝਾਗ ਨਾਲ।
ਤੁषਾਰੀਕृਤਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਦਿਵਾਕਰਕਰੋਤ੍ਕਰੈਃ । ਫੁਲ੍ਲਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰਾਸਾਰਪ੍ਰਦਾਨੋਤ੍ਕਤਟਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਮੱਧ ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਹਨ ਜੋ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ ਇਵ ਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਫੁਲ੍ਲਕਿਂਸ਼ੁਕਕਾਨ੍ਤਿਭਿਃ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਯਾ ਪੁष੍ਪਰਾਸ਼ੀਨਾਂ ਸਮੁਲ੍ਲਾਸਨਕਾਰਿਭਿਃ
ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਟ ਪਏ ਹੋਣ।
ਉਹ੍ਯਮਾਨਫਲਾਪੂਰਸੁਵ੍ਯਗ੍ਰਗ੍ਰਾਮਬਾਲਯਾ । ਮਹਾਕਲਕਲਾਵਰ੍ਤਸਕ੍ਤਯਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਕੁਲ੍ਯਯਾ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਨਦੀ ਦੀ ਵਹਿਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲੀਆਂ ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵੇष੍ਟਿਤਸ੍ ਤਰਲਾਸ੍ਫਾਲਜਲਧੌਤਤਲੋਪਮਃ । ਘਨਪਤ੍ਤ੍ਰਤਰੁਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਚ੍ਛਾਯਾਸਤਤਸ਼ੀਤਲਃ
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਈਆਂ ਕੰਢਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੋਟੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਡੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਅਯਮ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁष੍ਪਲਤਾਵਲਨਸੁਨ੍ਦਰਃ । ਲਲਦ੍ਗੁਲੁਚ੍ਛਕਚ੍ਛਨ੍ਨਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗृਹਮਣ੍ਡਪਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦਾ ਮੰਡਪ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਖਿੜਕੀ ਉੱਤੇ ਲਟਕਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਜੀਵਾਕਾਸ਼ਲਵਾਕृਤਿਃ । ਚਤੁਸ੍ਸਮੁਦ੍ਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮੇਖਲਾਯਾ ਭੁਵਃ ਪਤਿਃ
ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਇਕ ਕਣ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਆਸ੍ਮृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤੇਨ ਕਿਲਾਸੀਦ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਇਵ ਰਾਜੇਤਿ ਤੀਵ੍ਰਸਂਵੇਗਧਰ੍ਮਿਣਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਚਾਹਿਆ ਸੀ — 'ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ' — ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਤੀਬਰ ਸੀ।
ਦਿਨੈਰ੍ ਅष੍ਟਭਿਰ੍ ਏਵਾਸੌ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ । ਚਿਰਕਾਲਪ੍ਰਤ੍ਯਯਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਮਹਿਲਾ, ਕੇਵਲ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਉਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਸੌ ਭਰ੍ਤृਜੀਵੋ ਮੇ ਗृਹੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨृਪਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਖੇ ਯਥਾ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਮੋਦੋ ਵਾ ਯਥਾਨਿਲੇ
ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਹਵਾ ਵਿਚ ਲੁਕੀ ਹੋਵੇ।
ਇਹੈਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਦ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੀਵ ਪਦਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਦ੍ਭਰ੍ਤृਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮ ਤੁ ਗਤਂ ਯੋਜਨਕੋਟਿਤਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਥਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਵਾਂ ਖਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍ ਖਂ ਚ ਭਰ੍ਤृਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾਨਾਮ੍ ਅਹੋ ਮਾਯੇਯਮ੍ ਆਤਤਾ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਲਕਾ। ਪਰ ਉਹ ਰਾਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਾਇਆ ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਹੈ!
ਤਦ੍ ਦੇਵਿ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਨਿਕਟਂ ਪੁਨਰ੍ ਗਨ੍ਤੁਂ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ ਏਹਿ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਵਃ ਕਿਂ ਦੂਰਂ ਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਆ, ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ—ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸਚੈ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੂਰੀ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਾ ਦੇਵੀਂ ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਣ੍ਡਪਮ੍ । ਵਿਹਙ੍ਗੀਵ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ऽਸਿਨਿਭਂ ਨਭਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਈ।
ਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਚਯਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸੌਮ੍ਯੈਕਾਰ੍ਣਵਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਾਙ੍ਗਸਦृਸ਼ਂ ਭृਙ੍ਗਪृष੍ਠਾਮਲਛਵਿਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਕਾਲੀ ਸੁਰਮਾ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਨਰਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ, ਭੌਂਰੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਸੁਤਵੰਤੀ ਚਮਕ ਨਾਲ।
ਮੇਘਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਨਿਂ ਤਥਾ । ਸੌਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਥਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਹਵਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਧ੍ਰੁਵਮਾਰ੍ਗੋਤ੍ਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਏਵ ਚ । ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਮਤੀਤ੍ਯੋਰ੍ਵੀਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਈ, ਸਾਧਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈ। ਸਿੱਧਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਲੰਘ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਨ੍ਤਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁषਿਤਾਨਾਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗੋਲੋਕਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਚ ਪਿਤृਲੋਕਮ੍ ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੁਸ਼ਿਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਗਈ, ਗੋ-ਲੋਕ, ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ।
ਵਿਦੇਹਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੂਰਮ੍ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਦੂਰਗਮ੍ । ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰੋਕ ਆ ਗਈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਮਤੀਤਂ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਯਾਵਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਾਦ੍ਯ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜਦ ਤਕ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਵੀ—ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਮਸ੍ ਸ੍ਤਿਮਿਤਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਆਸ਼ਾਕੁਹਰਪੂਰਕਮ੍ । ਏਕਾਰ੍ਣਵੋਦਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਲੋਦਰਘਨਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਗਾੜ੍ਹਾ ਤੇ ਘਣਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਿ ਭਾਸ੍ਕਰਾਦੀਨਾਂ ਕ੍ਵਾਧਸ੍ ਤੇਜੋ ਗਤਂ ਵਦ । ਸ਼ਿਲਾਜਠਰਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਂ ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਤਮਃ ਕੁਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੱਸੋ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਚਮਕ ਹੇਠਾਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਇਹ ਹਨੇਰਾ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ ਤੇ ਮੋਢੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?
ਏਤਾਵਤੀਮ੍ ਇਮਾਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਃ ਪਦਵੀਮ੍ ਆਗਤਾਸਿ ਭੋਃ । ਅਰ੍ਕਾਦੀਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਯਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਏਵ ਨੋ
ਤੁਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਤੇ ਰਾਹ ਤੱਕ ਆ ਗਏ ਹੋ; ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ।
ਯਥਾ ਮਹਾਨ੍ਧਕੂਪਾਧਃ ਖਦ੍ਯੋਤੋ ਨਾਵਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਪृष੍ਠਗੇਨ ਤਥੇਹਾਤੋ ਨਾਧਸ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਵਲੋਕ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਕੂਹ ਵਿੱਚ ਤਲ ਤੋਂ ਜੁਗਨੂ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਅਹੋ ਨੁ ਪਦਵੀਮ੍ ਏਤਾਂ ਦੂਰਾਮ੍ ਆਵਾਮ੍ ਉਪਾਗਤੇ । ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧੋ ऽਣੁਕਣਵਨ੍ ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿੱਕਾ ਬਿੰਦੂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।