सदेहा वा विदेहा वा मुक्तता न प्रमास्पदम् । अस्माकम् अस्यास् तु यदा स्वैकतास्त्य् अविभागिनी
तस्मात् प्रकृतम् एवेदं शृणु श्रवणभूषणम् । मयोपदिश्यमानं त्वं ज्ञानम् अज्ञान्ध्यनाशनम्
सर्वम् एवेह हि सदा संसारे रघुनन्दन । सम्यक्प्रयुक्तात् सर्वेण पौरुषात् समवाप्यते
इह हीन्दोर् इवोदेति शीतलाह्लादनं हृदि । परिस्पन्दफलप्राप्तौ पौरुषाद् एव नान्यतः
पौरुषस्पन्दफलवद् दृष्टं प्रत्यक्षतो न यत् । कल्पितं मोहिभिर् मन्दैर् दैवं किञ्चिन् न विद्यते
साधूपदेशशास्त्रेण यन् मनोऽङ्गविचेष्टितम् । तत् पौरुषं तत् सफलम् अन्यद् उन्मत्तचेष्टितम्
यो यम् अर्थं कामयते तद् अर्थं चेहते क्रमात् । अवश्यं तम् अवाप्नोति न चेद् अर्धान् निवर्तते
पौरुषेण प्रयत्नेन त्रैलोक्यैश्वर्यसुन्दरीम् । कश्चित् प्राणिविशेषो हि शक्रतां समुपागतः
पौरुषेण प्रयत्नेन सहसाम्भोरुहास्पदाम् । कश्चिद् एव चिदुल्लासो ब्रह्मताम् अधिगच्छति
सारेण पुरुषार्थेन स्वेनैव गरुडध्वजाम् । कश्चिद् एव पुमान् एष पुरुषोत्तमतां गतः
पौरुषेणैव यत्नेन ललनावलनाकृतिम् । शरीरी कश्चिद् एवेह गतश् चन्द्रार्धचूडताम्
प्राक्तनं चैहिकं चेति द्विविधं विद्धि पौरुषम् । प्राक्तनो ऽद्यतनेनाशु पुरुषार्थेन जीयते
यत्नवद्भिर् दृढाभ्यासैः प्रज्ञोत्साहसमन्वितैः । मेरवो ऽपि निगीर्यन्ते कैव प्राक्पौरुषे कथा
शास्त्रनियन्त्रितपौरुषपरमा पुरुषस्य पुरुषता या स्यात् । अभिमतफलभरसिद्ध्यै भवति हि सान्या त्व् अनर्थाय
कस्याञ्चित् स्वयम् आत्मदुस्स्थितिवशात् पुंसो दशायां शनैर् अङ्गुल्यग्रनिपीडितैकचुलुकाद् आचामबिन्दुर् बहुः । कस्याञ्चिज् जलराशिपर्वतपुरद्वीपान्तरालङ्कृता कर्तव्योचितसंविभागकरणे पृथ्वी न पृथ्वी भवेत्
प्रवृत्तिर् एवं प्रथमं यथाशास्त्रं विहारिणाम् । प्रभेव वर्णभेदानां साधनी सर्वकर्मणाम्
मनसा वाञ्छ्यते यत् तु यथाशास्त्रं न कर्मणा । साध्यते मत्तलीलासौ मोहनी नार्थसाधनी
यथा सञ्चेत्यते येन तथा तेनानुभूयते । स्वकर्मैवेति वास्त्व् अन्या व्यतिरिक्ता न दैवदृक्
उच्छास्त्रं शास्त्रितं चेति पौरुषं द्विविधं स्मृतम् । तत्रोच्छास्त्रम् अनर्थाय परमार्थाय शास्त्रितम्
द्वौ हुडाव् इव युध्येते पुरुषार्थौ समासमौ । आत्मीयश् चान्यदीयश् च जयत्य् अतिबलस् तयोः
अनर्थः प्राप्यते यत्र शास्त्रिताद् अपि पौरुषात् । अनर्थकर्तुर् बलवत् तत्र ज्ञेयं स्वपौरुषम्
परं पौरुषम् आश्रित्य दन्तैर् दन्तान् विचूर्णयन् । शुभेनाशुभम् उद्युक्तः प्राक्तनं पौरुषं जयेत्
प्राक्तनः पुरुषार्थो ऽसौ मां नियोजयतीति धीः । बलाद् अधस्पदीकार्या प्रत्यक्षाद् अधिका न सा
तावत् तावत् प्रयत्नेन यतितव्यं स्वपौरुषम् । प्राक्तनं पौरुषं यावद् अशुभं शाम्यति स्वयम्
दोषश् शाम्यत्य् असन्देहं प्राक्तनो ऽद्यतनैर् गुणैः । दृष्टान्तो ऽत्र ह्यस्तनस्य दोषस्याद्यगुणैः क्षयः
असद्दैवम् अधः कृत्वा नित्यम् उद्युक्तया धिया । संसारोत्तरणं भूत्यै यतेताधातुम् आत्मनि
न गन्तव्यम् अनुद्योगैस् साम्यं पुरुषगर्दभैः । उद्योगस् तु यथाशास्त्रं लोकद्वितयसिद्धये
संसारकुहराद् अस्मान् निर्गन्तव्यं स्वयं बलात् । पौरुषं यत्नम् आश्रित्य हरिणेवारिपञ्जरात्
प्रत्यहं प्रत्यवेक्षेत नरश् चरितम् आत्मनः । सन्त्यजेत् पशुभिस् तुल्यं श्रयेत् सत्पुरुषोचितम्
किञ्चित् कान्तान्नपानादिकलिलं कोमलं गृहे । व्रणे कीट इवास्वाद्य वयः कार्यं न भस्मसात्