घनताम् उपयातं हि प्रज्ञामान्द्यम् अचेतसाम् । याति स्थावरताम् अम्बु जाड्यात् पाषाणताम् इव
त्वं तु राघव सौजन्यगुणशास्त्रार्थदृष्टिभिः । विकासितान्तःकरणस् स्थितः पद्म इवोदये
इमां ज्ञानदृशं श्रोतुम् अवबोद्धुं च सन्मते । अर्हस्य् उद्धृतकर्णस् तु जन्तुर् वीणाध्वनिं यथा
वैराग्याभ्यासयोगेन समसौजन्यसम्पदा । तत् पदं प्राप्यते राम यत्र नाशो न विद्यते
शास्त्रैस् सुजनसम्पर्कपूर्वकैस् सुतपोदमैः । आदौ संसारमुक्त्यर्थं प्रज्ञाम् एवाभिवर्धयेत्
संसारविषवृक्षोग्रसेकम् आस्पदम् आपदाम् । अञ्जनं मोहयामिन्या मौर्ख्यं यत्नेन नाशयेत्
एतद् एव च मौर्ख्यस्य परमं विद्धि नाशनम् । यद् इदं प्रेक्ष्यते शास्त्रं किञ्चित्संस्कृतया धिया
दुराशासर्पगर्तेन मौर्ख्येण हृदि वल्गता । चेतस् सञ्कोचम् आयाति चर्माग्नाव् इव योजितम्
प्राज्ञे यथार्थभूतेयं वस्तुदृष्टिः प्रसीदति । दृग् इवेन्दौ निरम्भोदसकलामलमण्डले
पूर्वापरविचारार्थचारुचातुर्यशालिनी । सविकासा मतिर् यस्य स पुमान् इति कथ्यते
विकसितेन सितेन मनोमुषा वरविचारणशीतलरोचिषा । गुणवता हृदयेन विराजसे त्वम् अमलेन नभश् शशिना यथा
परिपूर्णमना मान्यः प्रष्टुं जानासि राघव । वेत्सि चोक्तं च तेनाहं प्रवृत्तो वक्तुम् आदरात्
रजस्तमोभ्यां रहितां शुद्धसत्त्वानुपातिनीम् । मतिम् आत्मनि संस्थाप्य ज्ञानं श्रोतुं स्थिरो भव
विद्यते त्वयि सर्वैव पृच्छकस्य गुणावली । वक्तुर् गुणाली च मयि रत्नश्रीर् जलधौ यथा
आत्तवान् असि वैराग्यं विवेकासङ्गजं मुने । चन्द्रकान्त इवार्द्रत्वं लग्नचन्द्रकरोत्करः
चिरम् आ शैशवाद् एव तवाभ्यासो ऽस्ति सद्गुणैः । शुद्धैश् शुद्धस्य दीर्घैश् च पद्मस्येवातिसन्ततैः
अतश् शृणु कथां वक्ष्ये त्वम् एवास्या हि भाजनम् । न हि चन्द्रं विना शुद्धा सविकासा कुमुद्वती
ये केचन समारम्भा याश् च काश्चन दृष्टयः । ते च ताश् च पदे दृष्टे निश्शेषं यान्ति वै शमम्
यदि विज्ञानविश्रान्तिर् न भवेद् भव्यचेतसः । तद् अस्यां संसृतौ साधुश् चिन्तां सोढुं सहेत कः
परप्राप्त्या विलीयन्ते सर्वा मननवृत्तयः । कल्पान्तार्कगणासङ्गात् कुलशैलशिला इव
दुस्सहा राम संसारविषावेशविषूचिका । योगगारुडमन्त्रेण पावनेन प्रशाम्यति
विकौतुका विगतविकल्पविप्लवा यथा स्थिता हरिहरपद्मजादयः । नरोत्तमास् समधिगतात्मदीपकास् तथा स्थिता जगति विबुद्धबुद्धयः
परिक्षीणे मोहे गलति च घने ऽज्ञानजलदे परिज्ञाते तत्त्वे समधिगत आत्मन्य् अभिमते । विचार्यार्यैस् सार्धं गलितवपुषोर् वा सदसतोर् धिया दृष्टे तत्त्वे रमणम् अटनं जागतम् इदम्
प्रसन्ने चित्तत्त्वे हृदि सविभवे वल्गति परे समाभोगीभूतास्व् अखिलकलनादृष्टिषु पुरः । शमं यान्तीष्व् अन्तःकरणघटनास्व् आहितरसं धिया दृष्टे तत्त्वे रमणम् अटनं जागतम् इदम्
रथस् स्फारो देहस् तुरगरचना चेन्द्रियगतिः परिस्पन्दो वाताद् अहम् अकलितानन्तविषमः । परो वार्वाग् देही जगति विहरामीत्य् अनघया धिया दृष्टे तत्त्वे रमणम् अटनं जागतम् इदम्
एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य पुष्टात्मानस् सुबुद्धयः । विचरन्त्य् असमुन्नद्धा महान्तो ऽभ्युदिता इव
न शोचन्ति न याचन्ते न वाञ्छन्ति शुभाशुभम् । सर्वम् एव च कुर्वन्ति कुर्वन्ति न च किञ्चन
स्वस्थम् एवावतिष्ठन्ति स्वस्थं कुर्वन्ति यान्ति च । हेयोपादेयतापक्षरहितास् स्वात्मनि स्थिताः
आयान्ति च न चायान्ति वनं यान्ति न यान्ति च । न कुर्वन्त्य् अपि कुर्वन्ति न वदन्ति वदन्ति च
ये केचन समारम्भा याश् च काश्चन दृष्टयः । हेयादेयदृशो यास् ताः क्षीयन्ते ऽधिगते पदे