महताम् अपि नो देवः प्रतिपालयति क्षणात् । कालः कवलितानन्तविश्वो विश्वात्मतां गतः
युगवत्सरकल्पाख्यैः किञ्चित् प्रकटतां गतः । रूपैर् अलक्ष्यरूपात्मा सर्वम् आक्रम्य तिष्ठति
ये रम्या ये शुभारम्भास् सुमेरुगुरवो ऽपि ये । कालेन विनिगीर्णास् ते करभेणेव पन्नगाः
निर्दयः कठिनः क्रूरः कर्कशः कृपणो ऽधमः । न तद् अस्ति यद् अद्यापि न कालो निगिरत्य् अयम्
कालः कवलनैकान्तमतिर् अत्ति गिरीन् अपि । अनन्तैर् अपि भोगौघैर् नायं तृप्तो महाशनः
हरत्य् अयं नाशयति करोत्य् अत्ति निहन्ति च । कालस् संसारनृत्ये हि नानारूपैर् यथा नटः
भिनत्ति प्रविभागस्थो भूतबीजान्य् अनारतम् । जगत्य् असत्तया चञ्च्वा दाडिमानि यथा शुकः
शुभाशुभविषाणाग्रविलूनजनपल्लवः । स्फूर्जति स्फीतजनताजीवराजीविनीगजः
विरिञ्चमज्जब्रह्माण्डबृहद्बिल्वफलद्रुमम् । ब्रह्मकाननम् आभोगि परम् आवृत्य तिष्ठति
यामिनीभ्रमरीपूर्णा रचयन् दिनमञ्जरीः । वर्षकल्पकलावल्लीर् न कदाचन खिद्यते
भिद्यते नावभग्नो ऽपि दग्धो ऽपि हि न दह्यते । दृश्यते नातिदृश्यो ऽपि धूर्तचूडामणिर् मुने
एकेनैव निमेषेण किञ्चिद् उत्थापयत्य् अलम् । किञ्चिद् विनाशयत्य् उच्चैर् मनोराज्यवद् आततः
दुर्विलासविलासिन्या चेष्टया कष्टपुष्टया । दर्व्येव सूपकृत् सूपं जनम् आवर्तयन् स्थितः
तृणं पांसुं महेन्द्रं च सुमेरुं पर्णम् अर्णवम् । आत्मस्फारतया सर्वम् आत्मसात्कर्तुम् उद्यतः
क्रौर्यम् अत्रैव पर्याप्तं लुब्धतात्रैव संस्थिता । सर्वं दौर्भाग्यम् अत्रैव सर्वम् अत्रैव चापलम्
प्रेरयंल् लीलयार्केन्दू क्रीडतीह नभस्तले । निक्षिप्तवीटायुगलो निजे बाल इवाङ्गने
सर्वभूतास्थिमालाभिर् आपादवलिताकृतिः । विलसत्य् एष कल्पान्ते कालः कल्पितकल्पनः
अस्योड्डामरनृत्तस्य कल्पान्ते ऽङ्गविनिर्गतैः । प्रस्फुरत्य् अम्बरे मेरुर् भूर्जत्वग् इव वायुभिः
रुद्रो भूत्वा भवत्य् एष महेन्द्रो ऽथ पितामहः । शुक्रो वैश्रवणश् चापि पुनर् एव न किञ्चन
धत्ते ऽजस्रोत्थितध्वस्तान् सर्गान् अमितभासुरान् । अन्यान् अन्यान् अप्य् अनन्यान् वीचीन् अब्धिर् इवात्मनि
महाकल्पाभिधानेभ्यो वृक्षेभ्यः परिशातयन् । देवासुरगणान् पक्वान् फलभारान् अवस्थितः
आलोलभूतमषकघुङ्घुमानां प्रपातिनाम् । ब्रह्माण्डोडुम्बरौघानां बृहत्पादपतां गतः
सत्तामात्रकुमुद्वत्या चिज्ज्योत्स्नापरिफुल्लया । वपुर् विनोदयत्य् एकः क्रियाप्रियतमान्वितः
अनन्तापायपर्यन्तं बद्धपीठं निजं वपुः । महाशैलवद् उत्तुङ्गम् अवलम्ब्य व्यवस्थितः
क्वचिच् छ्यामातमश्श्यामं क्वचित् कान्तियुतं ततम् । द्वयेनापि क्रमाद् रिक्तं स्वभावं भावयन् स्थितः
संलीनासङ्ख्यसंसारसारया स्वात्मसत्तया । गुर्वीव भारघनया निबद्धपदतां गतः
न खिद्यते न म्रियते नायाति न च गच्छति । नास्तम् एति न चोदेति महाकल्पशतैर् अपि
केवलं जगदारम्भलीलया घनहेलया । यापयत्य् आत्मनात्मानम् अनहङ्कारम् आगतम्
यामिनीपङ्ककलिलां दिनकोकनदावलीम् । क्रियाभ्रमरिकां स्वात्मसरस्स्व् आरोपयन् स्थितः
गृहीत्वा भीषणः कृष्णां रजनीं जीर्णमार्जनीम् । आलोककनकक्षोदम् आहरत्य् अभितो ऽवनिम्