कुर्वन्न् अपि करोत्य् एष न किञ्चिद् अपि कुत्रचित् । सन्तिष्ठत्य् एव सततं जीवन्मुक्तवपुर् यतः
सुषुप्तावस्थितस्येव जनकस्य महीपतेः । भावनास् सर्वभावेभ्यस् सर्वथैवास्तम् आगताः
भविष्यन् नानुसन्धत्ते नातीतं चिन्तयत्य् असौ । वर्तमानं निमेषं तु हसन्न् एवावतिष्ठते
स्वविचारवशेनैव तेन तामरसेक्षण । प्राप्तं प्राप्यम् अशेषेण राम नेतरयेच्छया
तावत् तावत् स्वकेनैव चेतसा प्रविचार्यते । यावद् यावद् विचाराणां सीमान्तस् समवाप्यते
न तद् गुरोर् न शास्त्रार्थान् न पुण्यात् प्राप्यते पदम् । यत् सत्प्रसङ्गाद् उदितविचारविशदाद् धृदः
स्निग्धया निजया ऋज्व्या प्रज्ञयैव वयस्यया । पदम् आसाद्यते राम न नाम क्रिययान्यया
यस्य ज्वलति तीक्ष्णाग्रा पूर्वापरविचारिणी । प्रज्ञादीपशिखा जातु तम् आन्ध्यं नानुधावति
दुरुत्तरा या विपदो दुःखकल्लोलसङ्कुलाः । तीर्यते प्रज्ञया ताभ्यो नावेवाद्भ्यो महामते
प्रज्ञाविरहितं मूढम् आपद् अल्पैव बाधते । पेलवैवानिलकला सारहीनम् इवोलपम्
प्रज्ञावान् असहायो ऽपि विशास्त्रो ऽपि विसज्जनः । उत्तरत्य् एव संसारसागराद् राम पोतवत्
प्रज्ञावान् असहायो ऽपि कार्यान्तम् अधिगच्छति । दुष्प्रज्ञः कार्यम् आसाद्य प्रधानम् अपि नश्यति
शास्त्रसज्जनसंसर्गैः प्रज्ञां पूर्वं विवर्धयेत् । सेकसंरक्षणारम्भैः फलप्राप्त्यै लताम् इव
प्रज्ञाबलबृहन्मूलः काले सत्कार्यपादपः । फलं फलत्य् अतिस्वादु मासो बिम्बम् इवैन्दवम्
य एव यत्नः क्रियते बाह्यार्थोपार्जने नरैः । स एव यत्नः कर्तव्यः पूर्वं प्रज्ञाविवर्धने
सीमान्तं सर्वदुःखानाम् आपदां कोशम् उत्तमम् । बीजं संसारवृक्षाणां प्रज्ञामान्द्यं विवर्जयेत्
यत् स्वर्गाद् यच् च पातालाद् यद् राज्यात् समवाप्यते । तत् समासाद्यते सर्वं प्रज्ञाकोशान् महामते
प्रज्ञयोत्तीर्यते घोराद् अस्मात् संसारसागरात् । नाचारैर् न च वा तीर्थैस् तपसा च न राघव
यत् प्राप्तास् सम्पदं दैवीम् अपि भूमिचरा नराः । प्रज्ञापुष्पलतायास् तत् फलं स्वादु समुत्थितम्
प्रज्ञया नखरालूनवनवारणरक्तपाः । जम्बुकैर् विजितास् सिंहास् सिंहैर् हरिणका इव
पामरैर् अपि भूपत्वं प्राप्तं प्रज्ञावशान् नरैः । स्वर्गापवर्गयोग्यत्वं प्राज्ञस्यैवेह दृश्यते
प्रज्ञया वादिनस् सर्वे स्वविकल्पविलासिनः । जयन्ति सुगतप्रख्या रवान् अब्धिरवा इव
चिन्तामणिर् इयं प्रज्ञा हृत्कोशस्था विवेकिनः । फलं कल्पलतेवैषा चिन्तितं सम्प्रयच्छति
भव्यस् तरति संसारं प्रज्ञया प्रोह्यते ऽधमः । शिक्षितः पारम् आप्नोति नावा नश्यत्य् अशिक्षितः
धीस् सम्यग्योजिता पारम् असम्यग्योजितापदम् । नरं नयति संसारे वहन्ती नौर् इवार्णवे
विवेकिनम् असम्मूढं प्राज्ञम् आशागणोत्थिताः । दोषा न परिबाधन्ते सन्नद्धम् इव सायकाः
प्रज्ञयेदं जगत् सर्वं सम्यग् एवाङ्ग दृश्यते । सम्यग्दर्शिनम् आयान्ति नापदो न च सम्पदः
पिधानं परमार्कस्य जडात्मा विततो ऽसितः । अहङ्काराम्बुदो मत्तः प्रज्ञावातेन पाट्यते
पदम् अतुलम् उपैतुम् इच्छता स्वं प्रथमम् इयं मतिर् एव लालनीया । फलम् अभिपतता कृषीवलेन प्रथमतरं ननु कृष्यते धरैव
एवं जनकवद् राम विचार्यात्मानम् आत्मना । पदं विदितवेद्यानाम् अचिरेणाधिगच्छसि