யோகவாஸிஷ்டஃ

மம புண்யாஶ்ரமாத் தஸ்மாத் க்ஷணாத் அந்தர்திம் ஆகதஃ । முஹூர்தாத் உத்யதஃ ப்ரோச்சைஸ் தரங்க இவ வாரிணஃ

என் புண்ணியமிக்க ஆசிரமத்திலிருந்து அவர் ஒரு கணத்தில் மறைந்து, நீரில் அலை எழுவது போல், ஒரு கணத்தில் மேலெழுந்து மறைந்தார்.

தஸ்மிந் ப்ரயாதே பகவத்ய் அஹம் விஸ்மயம் ஆகதஃ । புநஸ் தத்ர பரத்வாஜம் அப்ரு'ச்சம் ஸ்வச்சயா தியா

அந்த பரமபூஜ்யர் அங்கிருந்து புறப்பட்டபோது, எனக்கு ஆச்சரியம் பொங்கியது; பிறகு, தெளிவான மனதுடன் அங்கேயே பரத்வாஜரிடம் மீண்டும் கேட்டேன்.

கிம் ஏதத் ப்ரஹ்மணா ப்ரோக்தம் பரத்வாஜ வதாஶு மே । இத்ய் உக்தேந புநஃ ப்ரோக்தம் பரத்வாஜேந மே ऽநக

பரத்வாஜா, பிரம்மா சொன்னது என்ன என்பதை விரைவாக எனக்குச் சொல் என்று கேட்டேன்; அப்போது, பாவமில்லாதவனே, பரத்வாஜர் மறுபடியும் எனக்கு விளக்கியார்.

ஏதத் உக்தம் பகவதா யதா ராமாயணம் குரு । ஸர்வலோகஹிதாயாஶு ஸம்ஸாரார்ணவபோதகம்

பகவான் இப்படிச் சொன்னார்: 'இவ்வுலக வாழ்வின் பெருங்கடலை விரைவில் கடக்க உதவும் ஒரு நல்ல படகாக, எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை தரும் வகையில் இராமாயணத்தை இயற்று.'

மஹ்யம் ச பகவந் ப்ரூஹி கதம் ஸம்ஸாரஸங்கடே । ராமோ வ்யவஹ்ரு'தோ ऽப்ய் அஸ்மிந் பரதஶ் ச மஹாமநாஃ

பெரியவரே, இந்த உலக வாழ்க்கையின் கடின சூழலில் இராமரும், உயர்ந்த மனம் கொண்ட பரதனும் எவ்வாறு நடந்துகொண்டார்கள் என்பதை எனக்கும் விளக்குங்கள்.

ஶத்ருக்நோ லக்ஷ்மணஶ் சாபி ஸீதா சாபி யஶஸ்விநீ । ராமாநுயாயிநஸ் தே வா மந்த்ரிபுத்ரா மஹாதியஃ

சத்ருக்னன், இலக்குவன், புகழ் பெற்ற சீதை, ராமனைப் பின்தொடர்ந்த அமைச்சர்களின் புத்திசாலி மகன்கள் — இவர்கள் எல்லோரும் எப்படி,

நிர்துஃகதாம் கதம் தே து ப்ராப்தாஸ் தத் ப்ரூஹி மே ஸ்புடம் । ததைவாஹம் தரிஷ்யாமி ததோ ஜநதயா ஸஹ

அவர்கள் துயரமின்றி வாழ்ந்தது எப்படி? இதை தெளிவாக எனக்குச் சொல்; நானும் என் மக்கள் உடன் அதைப் புரிந்து கடக்க விரும்புகிறேன்.

பரத்வாஜேந ராஜேந்த்ர யதேத்ய் உக்தோ ऽஸ்மி ஸாதரம் । ததா கர்தும் விபோர் ஆஜ்ஞாம் அஹம் வக்தும் ப்ரவ்ரு'த்தவாந்

பரத்வாஜர், அரசே, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று மரியாதையுடன் சொன்னபோது, நான் பெருமான் கட்டளையை நிறைவேற்றத் தொடங்கி, சொல்வதற்கு முனைந்தேன்.

ஶ்ரு'ணு வத்ஸ பரத்வாஜ யதாப்ரு'ஷ்டம் வதாமி தே । ஶ்ருதேந யேந ஸம்மோஹம் அலம் தூரீகரிஷ்யஸி

பரத்வாஜா, என் செல்லப்பிள்ளை, நீ கேட்டபடி நான் சொல்கிறேன்; இதை கேட்டால், உனது குழப்பம் முற்றிலும் நீங்கும்.

ததா வ்யவஹர ப்ராஜ்ஞ யதா வ்யவஹ்ரு'தஸ் ஸுகீ । ஸர்வாஸம்ஸக்தயா புத்த்யா ராமோ ராஜீவலோசநஃ

எல்லா பொருள்களிலும் பற்றில்லாத மனதுடன், தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் கொண்ட இராமர் செய்ததைப் போல, நீயும் அறிவோடு நடந்து, சந்தோஷமாக இரு.

லக்ஷ்மணோ பரதஶ் சைவ ஶத்ருக்நஶ் ச மஹாமநாஃ । கௌஸல்யா ச ஸுமித்ரா ச ஸீதா தஶரதஸ் ததா

அதேபோல், லக்ஷ்மணன், பரதன், உயர்ந்த மனம் கொண்ட சத்ருக்னன், கௌசல்யை, சுமித்ரை, சீதை, மற்றும் தசரதனும் இருந்தார்கள்.

க்ரு'தாஸ்தஶ் சாவிரோதஶ் ச போதபாரம் உபாகதஃ । வஸிஷ்டோ வாமதேவஶ் ச மந்த்ரிணோ ऽஷ்டௌ ததேதரே

உறுதியும், எதிர்ப்பு இல்லாத மனமும் பெற்று, உயர்ந்த அறிவை அடைந்த வாசிஷ்டர், வாமதேவர், மற்றும் மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் அப்படியே இருந்தார்கள்.

க்ரு'ஷ்டிர் விகுந்தோ பாமஶ் ச ஸத்யவர்தந ஏவ ச । விபீஷணஸ் ஸுஷேணஶ் ச ஹநுமாந் இந்த்ரஜித் ததா

கிருஷ்டி, விகுக்ஷி, பாமன், சத்யவர்த்தன், விபீஷணன், சுஷேணன், அனுமன், மற்றும் இந்திரஜித் ஆகியோரும் அப்படியே இருந்தார்கள்.

ஏதே ऽஷ்டாவிம்ஶதிஃ ப்ரோக்தாஸ் ஸமநீராகசேதஸஃ । ஜீவந்முக்தா மஹாத்மாநோ யதாப்ராப்தாநுவர்திநஃ

இவர்கள் இருபத்தி எட்டு பேர், மனதில் பற்றில்லாமல் வாழும் மகான்கள். அவர்கள் எதுவும் வந்தபடியே ஏற்றுக்கொண்டு, வாழும் போதே விடுதலை பெற்றவர்களாக கருதப்படுகிறார்கள்.

ஏபிர் யதா ஹ்ரு'தம் தத்தம் க்ரு'ஹீதம் உஷிதம் ஸ்ம்ரு'தம் । ததா சேத் வர்தஸே புத்ர முக்த ஏவாஸி ஸங்கடாத்

குமாரா, நீயும் அவர்கள் போலவே பற்றில்லாமல் கொடுத்து, வாங்கி, வாழ்ந்து, நினைத்து நடந்தால், துன்பத்திலிருந்து உண்மையில் விடுதலை பெற்றவனாக இருப்பாய்.

அபாரஸம்ஸாரஸமுத்ரபாதீ லப்த்வா பராம் யுக்திம் உதாரஸத்த்வஃ । ந ஶோகம் ஆயாதி ந தைந்யம் ஏதி கதஜ்வரஸ் திஷ்டதி நித்யத்ரு'ப்தஃ

அளவில்லா உலகச் சுழற்சியை கடந்து, உயர்ந்த ஒழுக்கத்தை அடைந்த உயர்ந்த மனம் கொண்டவன், துக்கமும், மனச்சோர்வும் அடையான்; நோயும் இல்லாமல், எப்போதும் திருப்தியுடன் நிலைத்திருப்பான்.

ஜீவந்முக்தஸ்திதிம் ப்ரஹ்மந் க்ரு'த்வா ராகவம் ஆதிதஃ । க்ரமாத் கதய மே நித்யம் பவிஷ்யாமி ஸுகீ யதா

பிரம்மனே, ராகவன் வாழ்ந்தபடி, வாழும் போதே விடுதலை பெற்ற நிலையை முறையாக விளக்குங்கள்; அப்படி நான் என்றும் சந்தோஷமாக இருக்க முடியும்.

ப்ரமஸ்ய ஜாகதஸ்யாஸ்ய ஜாதஸ்யாகாஶவர்ணவத் । அபுநஸ்ஸ்மரணம் மந்யே ஸாதோ விஸ்மரணம் வரம்

ஓ நல்லவரே, இந்த உலக மாயை, ஆகாயம் போல் நிறமில்லாமல் தோன்றி எழுந்திருக்கிறது. இதை மறந்து விடுவது, மீண்டும் நினைவில் கொள்ளும் விடயத்தைவிட மேல் என்று நான் கருதுகிறேன்.

த்ரு'ஶ்யாத்யந்தாபாவபோதம் விநா தந் நாநுபூயதே । கதாசித் கேநசிந் நாம ஸ போதோ ऽந்விஷ்யதாம் அதஃ

காணப்படும் எல்லாம் உண்மையில் இல்லை என்ற அறிவு இல்லாமல், அது ஒருபோதும் உணரப்படாது. ஆகவே, யாராவது ஒருநாள் அந்த அறிவை நாட வேண்டும்.

ஸ சேஹ ஸம்பவத்ய் ஏவ ததர்தம் இதம் ஆததம் । ஶாஸ்த்ரம் ஆகர்ணயஸி சேத் தத்த்வம் ப்ராப்நோஷி நாந்யதா

அந்த அறிவு இங்கு கிடைக்கக்கூடியதாக இருந்தால், அதற்காகவே இந்த நூல் விரிவாக கூறப்பட்டுள்ளது. நீ அதை கவனமாக கேட்பாயானால் உண்மை அடைவாய்; இல்லையெனில் முடியாது.

ஜகத்ப்ரமோ ऽயம் த்ரு'ஶ்யோ ऽபி நாஸ்த்ய் ஏவேத்ய் அநுபூயதே । வர்ணோ வ்யோம்ந இவாகேதாத் விசாரேணாமுநாநக

இந்த உலக மாயை காணப்படுவது போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் இல்லை என்பது அனுபவத்தில் தெரிகிறது. பாவமில்லாதவரே, இந்த விசாரணையால் அது ஆகாயத்தில் நிறம் போல் மறைந்து விடுகிறது.

த்ரு'ஶ்யம் நாஸ்தீதி போதேந மநஸோ த்ரு'ஶ்யமார்ஜநம் । ஸம்பந்நம் சேத் தத் உத்பந்நா பரா நிர்வாணநிர்வ்ரு'திஃ

பார்க்கப்படும் பொருள்கள் இல்லை என்ற அறிவால் மனம் அதில் பற்றில்லாமல் தூய்மையடைந்தால், அதுவே உயர்ந்த நிர்வாண ஆனந்தமாகும்.

அந்யதா ஶாஸ்த்ரகர்தேஷு லுடதாம் பவதாம் இஹ । பவத்ய் அக்ரு'த்ரிமஜ்ஞாநா கல்பைர் அபி ந நிர்வ்ரு'திஃ

இல்லையெனில், நூல்களின் குழிகளில் அலைபவர்களுக்கு, இயற்கையான அறிவும் விடுதலையும் எண்ணற்ற யுகங்களிலும் கிடையாது.

பரித்யாகோ வாஸநாயா உத்தமோ மோக்ஷ உச்யதே । ப்ரஹ்மந் ஸ ஏஷ விமலக்ரமோ ஜ்ஞாநப்ரகாஶகஃ

மனதில் உள்ள பழைய வாசனைகளை முற்றிலும் விட்டு விடுவதே உயர்ந்த முக்தி என்று கூறப்படுகிறது. பரமா, இதுவே தூய்மையான வழி, அறிவை வெளிப்படுத்தும் பாதை.

க்ஷீணாயாம் வாஸநாயாம் து மநோ கலதி ஸத்வரம் । க்ஷீணாயாம் ஶீதஸந்தத்யாம் ப்ரஹ்மந் ஹிமகணோ யதா

வாசனைகள் முழுமையாக குறைந்தால், மனமும் விரைவாக கரைந்து விடும். பரமா, குளிர்ச்சி நிற்கும் போது பனித்துளி எப்படி கரைந்து போகிறதோ, அதுபோல்.

அயம் வாஸநயா தேஹோ த்ரியதே பூதபஞ்ஜரஃ । தநுநாந்தர்நிவிஷ்டேந முக்தௌகஸ் தந்துநா யதா

இந்த உடல் பஞ்சபூதங்களால் ஆன ஒரு கூண்டு போல, பழைய நினைவுகளால் நிலைத்திருக்கிறது. எப்படி நூல்கட்டில் உள்ள நூல் அனைத்தையும் உள்ளே ஓடும் ஒரு நூல் சேர்த்து வைத்திருப்பதுபோல், உடலுக்குள் உள்ள நினைவுகள் இதை ஒன்றாக வைத்திருக்கின்றன.

வாஸநா த்விவிதா ப்ரோக்தா ஶுத்தா ச மலிநா ததா । மலிநா ஜந்மநோ ஹேதுஶ் ஶுத்தா ஜந்மவிநாஶிநீ

நினைவுகள் இரண்டு வகைப்படும் என்று கூறப்படுகிறது: தூயதும், அசுத்தமுமானதும். அசுத்தமான நினைவுகள் பிறப்புக்கு காரணமாகும்; தூய நினைவுகள் பிறப்பை முடிவுக்கு கொண்டு வருகிறது.

அஜ்ஞாநஸுகநாகாரா கநாஹங்காரஶாலிநீ । புநர்ஜந்மகரீ ப்ரோக்தா மலிநா வாஸநா புதைஃ

அசுத்தமான நினைவுகள், அறியாமை நிறைந்ததும், அகந்தை மிகுந்ததும் ஆகும் என்று அறிவாளிகள் கூறுகின்றனர். இவை மறுபிறவிக்கு காரணமாகின்றன.

புநர்ஜந்மாங்குரத்யக்தா ஸ்திதா ஸம்ப்ரு'ஷ்டபீஜவத் । தேஹாந்தம் த்ரியதே ஜ்ஞாதஜ்ஞேயா ஶுத்தேதி ஸோச்யதே

மறுபிறவியின் விதையை விட்டுவிட்ட தூய நினைவுகள், வறுத்த விதைபோல் உடல் முடியும் வரை நிலைத்திருக்கும். அறிவும் அறியப்படுவதும் ஒன்றாய் தெரிந்தபோது, அது 'தூய்மை' என்று அழைக்கப்படுகிறது.