ப்ரு'ஶம் யம் ஸுஜநப்ராயம் லோகாஸ் ஸாதும் ப்ரசக்ஷதே । ஸ விஶிஷ்டஸ் ஸ ஸாதுஸ் ஸ்யாத் தம் ப்ரயத்நேந ஸம்ஶ்ரயேத்
பெரும்பாலும் நல்லவர்கள் என்று சொல்லப்படுகிற மனிதர்கள் யாரை நல்லவர் என்று புகழ்கிறார்களோ, அவர் உண்மையில் சிறந்தவரும் நல்லவரும் ஆவார்; அவரை முயற்சியுடன் நாடி சேர வேண்டும்.
அத்யாத்மவித்யா வித்யாநாம் ப்ரதாநம் தத்கதாஶ்ரயம் । ஶாஸ்த்ரம் ஸச்சாஸ்த்ரம் இத்ய் ஆஹுர் முச்யதே தத்விசாரவாந்
அனைத்து அறிவுகளிலும் ஆன்மிக அறிவு முதன்மையானது; அதனை அடிப்படையாகக் கொண்ட நூல் தான் உண்மையான வேதம் எனப்படுகிறது. அதில் ஆழ்ந்து சிந்திப்பவர் விடுதலை பெறுவார்.
ஸச்சாஸ்த்ரஸத்ஸங்கமஜைர் விவேகைஸ் ததா விநஶ்யந்தி பலாந் மலாநி । யதா ஜலாநாம் கதகாநுஷங்காத் யதா ஜடாநாம் அபயோபயோகாத்
உண்மை நூல்களும் நல்லோருடன் நட்பு கொண்டும் பிறக்கும் பகுத்தறிவால், மனதில் உள்ள குற்றங்கள் அழிகின்றன. இது, தண்ணீரில் மிதக்கும் கழிவுகளை ஒரு குறிப்பிட்ட விதை போட்டு நீக்குவது போலவும், அறிவில்லாதவர்களுக்கு மருந்து கொடுத்து பயனடைய செய்வது போலவும் உள்ளது.
ய ஏஷ தேவஃ கதிதோ யஸ்மிஞ் ஜ்ஞாதே விமுச்யதே । வத க்வாஸௌ ஸ்திதோ தேவஃ கதம் ஏநம் அஹம் லபே
நீ விவரித்த அந்தத் தெய்வத்தை அறிந்தால் விடுதலை கிடைக்கும் என்றாய். அந்தத் தெய்வம் எங்கே இருக்கிறது? அதை நான் எப்படிப் பெற முடியும்? சொல்லுங்கள்.
ய ஏஷ தேவஃ கதிதோ நைஷ தூரே ऽவதிஷ்டதே । ஶரீரே ஸம்ஸ்திதோ நித்யம் சிந்மாத்ரம் இதி விஶ்ருதஃ
நீ கூறிய அந்தத் தெய்வம் தொலைவில் இல்லை; அது எப்போதும் உடலிலேயே உள்ளது. அது தூய அறிவாக அறியப்படுகிறது.
ஏஷ ஸர்வம் இதம் விஶ்வம் ந விஶ்வம் த்வ் ஏஷ ஸர்வகஃ । வித்யதே ஹ்ய் ஏஷ ஏவைகோ ந து விஶ்வாபிதாஸ்தி த்ரு'க்
இந்த ஒருவனே இந்த உலகம் முழுவதும் ஆனவன்; ஆனாலும், இந்த எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவன் உலகமல்ல. உண்மையில், இந்த ஒருவனே உள்ளது; 'உலகம்' என்று தனியாக பார்க்கும் பார்வையாளர் இல்லை.
சிந்மாத்ரம் ஏஷ ஶஶிப்ரு'ச் சிந்மாத்ரம் கருடத்வஜஃ । சிந்மாத்ரம் ஏவ தபநஶ் சிந்மாத்ரம் கமலோத்பவஃ
சுத்தமான அறிவே இந்த சந்திரனைத் தாங்குபவன், கழுகைத் தங்கிய கொடியோன், சூரியன், தாமரையிலிருந்து பிறந்தவன் — இவர்கள் எல்லாரும் சுத்த அறிவே.
பாலா அபி வதந்த்ய் ஏதத் யதி சேதநமாத்ரகம் । ஜகத் இத்ய் ஏவ கைவாத்ர நாம ஸ்யாத் உபதேஶதா
குழந்தைகள்கூட இந்த உலகம் அறிவே என்று சொல்கிறார்கள்; அப்படி என்றால், இதற்கு என்ன போதனை வேண்டும், இதற்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம்?
சிந்மாத்ரம் சேதநம் விஶ்வம் இதி யஜ் ஜ்ஞாதவாந் அஸி । ந கிஞ்சித் ஏதத் விஜ்ஞாதம் பவதா பவதாரணம்
இந்த உலகம் சுத்த அறிவும், அறிவே என்று நீ அறிந்தாலும், அதனால் உனக்கு உண்மையில் எதுவும் தெரியவில்லை; அதனால் பிறவிப் பிணியிலிருந்து விடுபட முடியாது.
சேதநம் நாம ஸம்ஸாரோ ஜீவ ஏஷ பஶுஸ் ஸ்ம்ரு'தஃ । ஏதஸ்மாத் ஏவ நிர்யாந்தி ஜராமரணவீசயஃ
அறிவு என்பதே இந்தச் சுழற்சி உலகம்; உயிர் என்பவன் இங்கு ஒரு உயிரினம் என்று கருதப்படுகிறான். இதிலிருந்தே முதுமையும் மரணமும் எழும் அலைகள் தோன்றுகின்றன.
பஶுர் அஜ்ஞோ ஹ்ய் அமூர்தோ ऽபி துஃகஸ்யைவைஷ பாஜநம் । சேதநத்வாச் சேததீதம் அத்யநர்தஸ் ஸ்வயம் ஸ்திதஃ
ஒரு உயிரினம் அறிவில்லாததும் உருவமில்லாததும் என்றாலும், அது துன்பத்திற்கு பாத்திரமாக இருக்கிறது. ஏனெனில் அது உணர்ச்சி கொண்டது, அதனால் இந்த துன்பத்தை அனுபவிக்கிறது; இப்படியே அது மிகப்பெரிய துயரத்தில் நிலைத்து நிற்கிறது.
சேத்யநிர்முக்ததா யா ஸ்யாத் அசேத்யோந்முகதாதவா । அஸ்ய ஸா பரிதாவஸ்தா தாம் ஜ்ஞாத்வா நாநுஶோசதி
உணர்வுகளின் பொருள்களிலிருந்து விடுபடுதல் அல்லது அவற்றை நோக்காத மனநிலை ஏற்படும் போது, அது நிறைவான நிலை ஆகும்; இதை உணர்ந்தவன் கவலைப்படமாட்டான்.
பித்யதே ஹ்ரு'தயக்ரந்திஶ் சித்யந்தே ஸர்வஸம்ஶயாஃ । க்ஸீயந்தே சாஸ்ய கர்மாணி தஸ்மிந் த்ரு'ஷ்டே பராபரே
உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் உணரப்பட்டபோது, மனத்தின் முடிச்சுகள் திறக்கப்படுகின்றன, எல்லா சந்தேகங்களும் அறுந்து விடுகின்றன, அவனுடைய கர்மங்களும் தீர்ந்து விடுகின்றன.
தஸ்ய சேத்யோந்முகத்வம் து சேத்யாஸம்பவநம் விநா । ரோத்தும் ந ஶக்யம் த்ரு'ஶ்யம் து சேத்யம் ஶாம்யது வை கதம்
ஒருவனுக்கு உணர்வுப்பொருட்களை நோக்கும் மனநிலை, அவை சாத்தியமில்லாதபோது தவிர, அடக்க முடியாது; காணப்படுவது எப்போதும் ஒரு பொருளாக இருக்கும் வரை, அது எவ்வாறு அடங்கும்?
ஸாதுஸங்கமஸச்சாஸ்த்ரைஸ் ஸம்ஸாரார்ணவதாரகஃ । த்ரு'ஶ்யதே பரமாத்மா யஸ் ஸ ப்ரஹ்மந் வத கீத்ரு'ஶஃ
நல்லவர்களின் நட்பு மற்றும் உண்மையான வேதபுத்தகங்களைப் படிப்பதன் மூலம், இந்த உலகக் கடலைக் கடக்க வழிகாட்டும் பரமாத்மா யார் என்று நீர் சொல்வீர், அவர் எப்படிப்பட்டவர்?
யத் ஏதச் சேதநம் ஜீவோ விஶீர்ணோ ஜந்மஜங்கலே । ஏதம் ஆத்மாநம் இச்சந்தி யே தே ऽஜ்ஞாஃ பண்டிதா அபி
இந்த அறிவே உயிராக பிறப்புப் புல்வெளியில் சிதறிக் கிடக்கிறது. இதையே ஆத்மா என்று விரும்புபவர்கள், அவர்கள் எவ்வளவு அறிவாளிகள் என்றாலும், அறியாமை உள்ளவர்களே.
ஜீவ ஏவேஹ ஸம்ஸாரஶ் சேதநாத் துஃகஸந்ததேஃ । அஸ்மிஞ் ஜ்ஞாதே நாவிஜ்ஞாதம் கிஞ்சித் பவதி குத்ரசித்
இங்கே உயிரே உலக வாழ்க்கை; அது அறிவிலிருந்தும் துன்பம் தொடர்வதாலும் தோன்றுகிறது. இதை உணர்ந்தவுடன், எங்கும் எதுவும் அறியப்படாததாக எதுவும் இருக்காது.
ஜ்ஞாயதே பரமாத்மா சேத் ராம தத் துஃகஸந்ததிஃ । க்ஷயம் ஏதி விஷாவேஶஶாந்தாவ் இவ விஷூசிகா
பரமாத்மாவை உணர்ந்தால், இராமா, துன்பம் தொடர்வது முடிவடைகிறது; அது விஷம் தீர்ந்தபின் வியாதி போல் அமைதியாகிவிடும்.
ரூபம் கதய மே ப்ரஹ்மந் யதாவத் பரமாத்மநஃ । யஸ்மிந் த்ரு'ஷ்டே நரோ மோஹாத் ஸமக்ராத் ஸந்தரிஷ்யதி
பிரமனே, பரமாத்மாவின் உண்மையான வடிவத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள். அந்த வடிவத்தை ஒருவர் கண்டால், அவர் முழு மாயையையும் கடந்து விடுவார்.
தேஶாத் தேஶாந்தரம் தூரம் ப்ராப்தாயாஸ் ஸம்விதோ வபுஃ । நிமேஷேணைவ யந் மத்யே தத் ரூபம் பரமாத்மநஃ
உணர்வு ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு தூர இடத்திற்கு போனாலும், ஒரு கணத்தில் அடையக்கூடியது தான் பரமாத்மாவின் வடிவம்.
அத்யந்தாபாவ ஏவாஸ்தி ஸம்ஸாரஸ்ய ஜகத்ஸ்திதேஃ । யஸ்மிந் போதமஹாம்போதௌ தத் ரூபம் பரமாத்மநஃ
இந்த உலக வாழ்க்கையிலும், உலகம் நிலைத்திருப்பதிலும், முழுமையான இல்லாமைதான் உள்ளது. அந்த அறிவின் பெருங்கடலில் இருப்பதே பரமாத்மாவின் வடிவம்.
த்ரஷ்ட்ரு'த்ரு'ஶ்யக்ரமோ யத்ர ஸ்திதோ ऽப்ய் அஸ்தம் அலம் கதஃ । யத் அநாகாஶம் ஆகாஶஸ் தத் ரூபம் பரமாத்மநஃ
பார்ப்பவர், பார்க்கப்படும் என்று இரண்டாகப் பிரியும் நிலை இருந்தாலும், அது முற்றிலும் மறைந்து போன இடமே; ஆகாயமில்லாதது ஆனாலும் ஆகாயமாக இருப்பதே பரமாத்மாவின் வடிவம்.
அஶூந்யம் இவ யச் சூந்யம் யஸ்மிஞ் ஶூந்யம் ஜகத் ஸ்திதம் । ஸர்கௌகே ஸதி யச் சூந்யம் தத் ரூபம் பரமாத்மநஃ
பூஜ்யமானது அல்லாதது போல் தோன்றினாலும், அதிலேயே இந்த உலகம், வெறுமையாக இருப்பது, நிலைத்து உள்ளது; படைப்புகள் பல இருந்தாலும், அது வெறுமையாகவே திகழ்கிறது — இதுவே பரமாத்மாவின் இயல்பு.
யந் மஹாசிந்மயம் அபி ப்ரு'ஹத்பாஷாணவத் ஸ்திதம் । ஜடம் த்வ் அஜடம் ஏவாந்தஸ் தத் ரூபம் பரமாத்மநஃ
முழுக்க முழுக்க அறிவால் ஆனது என்றாலும், பெரிய பாறை போல் அசையாமல் நிற்கிறது; வெளியிலிருந்து உயிரற்றது போல் தெரிந்தாலும், உள்ளுக்குள் எப்போதும் விழிப்பாக இருக்கிறது — இதுவே பரமாத்மாவின் இயல்பு.
ஸபாஹ்யாப்யந்தரம் ஸர்வம் யேந ஸம்ப்ராப்ய ஸங்கமம் । ஸ்வரூபஸத்தாம் ஆப்நோதி தத் ரூபம் பரமாத்மநஃ
உள்ளும் புறமும் எல்லாம் எதனால் முழுமையாக நிறைந்து ஒன்றாக இணைக்கப்படுகிறது, அது தன் இயல்பான நிலையை அடைகிறது — இதுவே பரமாத்மாவின் இயல்பு.
ப்ரகாஶஸ்ய யதாலோகோ யதா ஶூந்யத்வம் அம்பரே । ததேதம் ஸம்ஸ்திதம் யத்ர தத் ரூபம் பரமாத்மநஃ
ஒளிக்கு வெளிச்சம் எப்படி, ஆகாயத்திற்கு வெறுமை எப்படி இருக்கிறதோ, அதுபோல் இந்த எல்லாம் எதில் நிலைத்திருக்கிறது — அதுவே பரமாத்மாவின் இயல்பு.
ஸர்வதஃ பரமாத்மைஷ கதம் நாமாவபுத்யதே । இயதோ ऽஸ்ய ஜகந்நாம்நோ த்ரு'ஶ்யஸ்யாஸம்பவஃ குதஃ
எங்கும் நிறைந்துள்ள பரமாத்மாவை எப்படி அறியாமல் இருக்க முடியும்? இந்த உலகம், காணப்படும் எல்லாம், அதிலிருந்தே தோன்றுகிறது.
ப்ரமஸ்ய ஜாகதஸ்யாஸ்ய ஜாதஸ்யாகாஶவர்ணவத் । அத்யந்தாபாவஸம்போதே யதி ரூடிர் அலம் பவேத்
இந்த உலகம் ஒரு மாயை போலவும், ஆகாயத்தின் நிறம் போலவும் தோன்றுகிறது. எல்லாம் இல்லாமை தெளிவாக உணரப்படும் போது, இந்த உலகம் உறுதியாக இருக்க முடியும் என்றால், அது இருக்கட்டும்.
தஜ் ஜ்ஞாதம் ப்ரஹ்மணோ ரூபம் பவேந் நாந்யேந கர்மணா । த்ரு'ஶ்யாத்யந்தாபாவதஸ் து ரு'தே நாந்யா ஶுபா கதிஃ
பிரம்மத்தின் அந்த வடிவம் அறிவால் மட்டுமே அறியப்படுகிறது; வேறு எந்தச் செயலாலும் இல்லை. காணப்படும் அனைத்தும் முற்றிலும் இல்லாதபோது தவிர, வேறு எந்த நல்ல வழியும் இல்லை.
அத்யந்தாபாவஸம்பத்தௌ த்ரு'ஶ்யஸ்யாஸ்ய யதாஸ்திதேஃ । ஶிஷ்யதே பரமார்தோ ऽஸௌ புத்யதே ஜ்ஞாயதே ததஃ
காணப்படும் அனைத்தும் முற்றிலும் இல்லாமை அடையும் போது, அது உண்மையில் எப்படியோ, அந்த பரமார்த்தம் மட்டுமே மீதமிருக்கும்; அப்போதுதான் அது உணரப்படுகிறது, அறியப்படுகிறது.