யோகவாஸிஷ்டஃ

ஜகத்ப்ரமோ ऽயம் த்ரு'ஶ்யோ ऽபி நாஸ்த்ய் ஏவேத்ய் அநுபூயதே । வர்ணோ வ்யோம்ந இவாகேதாத் விசாரேணாமுநாநக

இந்த உலக மாயை காணப்படுவது போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் இல்லை என்பது அனுபவத்தில் தெரிகிறது. பாவமில்லாதவரே, இந்த விசாரணையால் அது ஆகாயத்தில் நிறம் போல் மறைந்து விடுகிறது.

த்ரு'ஶ்யம் நாஸ்தீதி போதேந மநஸோ த்ரு'ஶ்யமார்ஜநம் । ஸம்பந்நம் சேத் தத் உத்பந்நா பரா நிர்வாணநிர்வ்ரு'திஃ

பார்க்கப்படும் பொருள்கள் இல்லை என்ற அறிவால் மனம் அதில் பற்றில்லாமல் தூய்மையடைந்தால், அதுவே உயர்ந்த நிர்வாண ஆனந்தமாகும்.

அந்யதா ஶாஸ்த்ரகர்தேஷு லுடதாம் பவதாம் இஹ । பவத்ய் அக்ரு'த்ரிமஜ்ஞாநா கல்பைர் அபி ந நிர்வ்ரு'திஃ

இல்லையெனில், நூல்களின் குழிகளில் அலைபவர்களுக்கு, இயற்கையான அறிவும் விடுதலையும் எண்ணற்ற யுகங்களிலும் கிடையாது.

பரித்யாகோ வாஸநாயா உத்தமோ மோக்ஷ உச்யதே । ப்ரஹ்மந் ஸ ஏஷ விமலக்ரமோ ஜ்ஞாநப்ரகாஶகஃ

மனதில் உள்ள பழைய வாசனைகளை முற்றிலும் விட்டு விடுவதே உயர்ந்த முக்தி என்று கூறப்படுகிறது. பரமா, இதுவே தூய்மையான வழி, அறிவை வெளிப்படுத்தும் பாதை.

க்ஷீணாயாம் வாஸநாயாம் து மநோ கலதி ஸத்வரம் । க்ஷீணாயாம் ஶீதஸந்தத்யாம் ப்ரஹ்மந் ஹிமகணோ யதா

வாசனைகள் முழுமையாக குறைந்தால், மனமும் விரைவாக கரைந்து விடும். பரமா, குளிர்ச்சி நிற்கும் போது பனித்துளி எப்படி கரைந்து போகிறதோ, அதுபோல்.

அயம் வாஸநயா தேஹோ த்ரியதே பூதபஞ்ஜரஃ । தநுநாந்தர்நிவிஷ்டேந முக்தௌகஸ் தந்துநா யதா

இந்த உடல் பஞ்சபூதங்களால் ஆன ஒரு கூண்டு போல, பழைய நினைவுகளால் நிலைத்திருக்கிறது. எப்படி நூல்கட்டில் உள்ள நூல் அனைத்தையும் உள்ளே ஓடும் ஒரு நூல் சேர்த்து வைத்திருப்பதுபோல், உடலுக்குள் உள்ள நினைவுகள் இதை ஒன்றாக வைத்திருக்கின்றன.

வாஸநா த்விவிதா ப்ரோக்தா ஶுத்தா ச மலிநா ததா । மலிநா ஜந்மநோ ஹேதுஶ் ஶுத்தா ஜந்மவிநாஶிநீ

நினைவுகள் இரண்டு வகைப்படும் என்று கூறப்படுகிறது: தூயதும், அசுத்தமுமானதும். அசுத்தமான நினைவுகள் பிறப்புக்கு காரணமாகும்; தூய நினைவுகள் பிறப்பை முடிவுக்கு கொண்டு வருகிறது.

அஜ்ஞாநஸுகநாகாரா கநாஹங்காரஶாலிநீ । புநர்ஜந்மகரீ ப்ரோக்தா மலிநா வாஸநா புதைஃ

அசுத்தமான நினைவுகள், அறியாமை நிறைந்ததும், அகந்தை மிகுந்ததும் ஆகும் என்று அறிவாளிகள் கூறுகின்றனர். இவை மறுபிறவிக்கு காரணமாகின்றன.

புநர்ஜந்மாங்குரத்யக்தா ஸ்திதா ஸம்ப்ரு'ஷ்டபீஜவத் । தேஹாந்தம் த்ரியதே ஜ்ஞாதஜ்ஞேயா ஶுத்தேதி ஸோச்யதே

மறுபிறவியின் விதையை விட்டுவிட்ட தூய நினைவுகள், வறுத்த விதைபோல் உடல் முடியும் வரை நிலைத்திருக்கும். அறிவும் அறியப்படுவதும் ஒன்றாய் தெரிந்தபோது, அது 'தூய்மை' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அபுநர்ஜந்மகரணீ ஜீவந்முக்தேஷு தேஹிஷு । வாஸநா வித்யதே ஶுத்தா தேஹே சக்ர இவ ப்ரமஃ

உடல் கொண்டவர்களில் வாழ்ந்தபடியே விடுதலை பெற்றவர்களுக்கு, பிறவி தராத ஒரு தூய நினைவுகள் உள்ளன; அது உடலில் சுழலும் சக்கரம் போல் உள்ளது.

யே ஶுத்தவாஸநா பூயோ ந ஜந்மாநர்தபாஜநம் । ஜ்ஞாதஜ்ஞேயாஸ் த உச்யந்தே ஜீவந்முக்தா மஹாதியஃ

தூய நினைவுகள் மட்டுமே இருந்து, அது இனி பிறவி அல்லது துன்பத்திற்கு காரணமாக இல்லாதவர்களும், அறிந்ததும் அறியப்படுவதும் உணர்ந்தவர்களும், உண்மையில் வாழ்ந்தபடியே விடுதலை பெற்ற பெரிய ஞானிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஜீவந்முக்தபதம் ப்ராப்தோ யதா ராமோ மஹாமதிஃ । தத் தே ऽஹம் ஸம்ப்ரவக்ஷ்யாமி ஜராமரணஶாந்தயே

வாழ்ந்தபடியே விடுதலை பெற்ற நிலையை, பெரிய புத்திசாலியான இராமர் அடைந்ததைப்போல், நான் இப்போது உனக்கு விளக்குகிறேன்; இதனால் முதுமையும் மரணமும் நீங்கும்.

பரத்வாஜ மஹாபுத்தே ராமக்ரமம் இமம் ஶுபம் । ஶ்ரு'ணு வக்ஷ்யாமி தேநைவ ஸர்வம் ஜ்ஞாஸ்யஸி ஸர்வதா

பரத்வாஜா, பெரிய ஞானி, இராமரின் இந்த நன்மை தரும் வழியை நான் சொல்வதை கவனமாக கேள்; இதன் மூலம் நீ எல்லாவற்றையும் முழுமையாக அறிந்து கொள்வாய்.

வித்யாக்ரு'ஹாத் விநிஷ்க்ரம்ய ராமோ ராஜீவலோசநஃ । திவஸாந்ய் அநயத் கேஹே லீலாபிர் அகுதோபயஃ

படிப்பகழத்தை விட்டு வெளியே வந்த ராமன், தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் உடையவன், வீட்டில் பயமின்றி மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடி நாட்கள் கழித்தான்.

அத கச்சதி காலே ऽத்ர பாலயத்ய் அவநிம் ந்ரு'பே । ப்ரஜாஸு வீதஶோகாஸு ஸ்திதாஸு விகதஜ்வரம்

காலம் கடந்தபோது, அரசன் பூமியை ஆள, மக்கள் துயரமின்றி நிலையாக இருந்து, கவலையில்லாமல் வாழ்ந்தார்கள்.

தீர்தமுந்யாஶ்ரமஶ்ரேணீம் த்ரஷ்டும் உத்கண்டிதம் மநஃ । ராமஸ்யாபூத் ப்ரு'ஶம் தத்ர கதாசித் குணஶாலிநஃ

அந்த நேரத்தில், நல்ல பண்புகள் கொண்ட ராமனுக்கு, தீர்த்தங்கள் மற்றும் முனிவர்களின் ஆசிரமங்களைப் பார்க்கும் ஆவல் மனதில் மிகுந்தது.

ராகவஶ் சிந்தயித்வைவம் உபேத்ய சரணௌ பிதுஃ । ஹம்ஸஃ பத்மாவ் இவ நவௌ ஜக்ராஹ நககேஸரௌ

இவ்வாறு சிந்தித்த ராகவன், சென்று தன் தந்தையின் கால்களை, அன்னப்பறவை புதிதாக மலர்ந்த தாமரையின் நார்களைப் போல பிடித்தான்.

தீர்தாநி தேவஸத்மாநி வநாந்ய் ஆயதநாநி ச । த்ரஷ்டும் உத்கண்டிதம் தாத மமேதம் ஹி ப்ரு'ஶம் மநஃ

அப்பா, என் மனம் புனிதத் தலங்கள், தேவர்களின் இல்லங்கள், காட்டுகள், மற்றும் திருத்தலங்களைப் பார்க்க மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறது.

தத் ஏதாம் அர்தநாம் பூர்வாம் ஸபலீகர்தும் அர்ஹஸி । ந ஸோ ऽஸ்தி புவநே தாத த்வயா யோ ऽர்தீ விமாநிதஃ

அதனால், இந்த முன்பிருந்த என் வேண்டுகோளை நீ நிறைவேற்ற வேண்டும்; அப்பா, இந்த உலகத்தில் உன்னிடம் கேட்டுப் புறக்கணிக்கப்பட்டவர் யாரும் இல்லை.

இதி ஸம்ப்ரார்திதோ ராஜா வஸிஷ்டேந ஸமம் ததா । விசார்யாமுஞ்சத் ஏவைநம் ராமம் ப்ரதமம் அர்திநம்

இவ்வாறு வேண்டியபோது, அரசன் வசிஷ்டருடன் ஆலோசித்து, யோசித்துப் பார்த்து, முதலில் கேட்ட ராமனுக்கு அனுமதி அளித்தான்.

ஶுபே நக்ஷத்ரதிவஸே ப்ராத்ரு'ப்யாம் ஸஹ ராகவஃ । மங்கலாலங்க்ரு'தவபுஃ க்ரு'தஸ்வஸ்த்யயநோ த்விஜைஃ

அழகான நக்ஷத்திர நாளில், இரு சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து, ராகவன் மங்களம் பொருந்திய ஆபரணங்கள் அணிந்து, பிராமணர்களிடம் ஆசீர்வாதம் பெற்று புறப்பட்டான்.

வஸிஷ்டப்ரஹிதைர் விப்ரைஶ் ஶாஸ்த்ரதஜ்ஜ்ஞைஸ் ஸமந்விதஃ । ஸ்நிக்தைஃ கதிபயைர் ஏவ ராஜபுத்ரவரைஸ் ஸஹ

வசிஷ்டர் அனுப்பிய வேதங்களை நன்கு அறிந்த பண்டிதர்களும், அன்பும் மதிப்பும் கொண்ட சில அரசகுமாரர்களும் இவருடன் சேர்ந்திருந்தார்கள்.

அம்பாபிர் விஹிதாஶீர்பிர் ஆலிங்க்யாலிங்க்ய பூஷிதஃ । நிரகாத் ஸ க்ரு'ஹாத் தஸ்மாத் தீர்தயாத்ரார்தம் உத்யதஃ

அம்மாக்கள் ஆசீர்வாதம் செய்து, அன்புடன் அணைத்து அலங்கரித்து, அவர் தீர்த்தயாத்திரைக்கு கிளம்பினார்.

நிர்கதஸ் ஸ்வபுராத் பௌரைஸ் தூர்யகோஷேண வர்திதஃ । பீயமாநஃ புரந்த்ரீணாம் நேத்ரைர் ப்ரு'ங்கௌகபங்குரைஃ

தன் நகரத்தை விட்டு புறப்பட்டபோது, மக்கள் இசைக்கருவிகளால் ஆரவாரம் எழுப்பினர்; நகரத்து பெண்கள் தேனீ கூட்டங்களைப் போல் கண்களால் அவரை நோக்கினார்கள்.

க்ராமீணலலநாலோகஹஸ்தபத்மாபவர்ஜிதைஃ । லாஜவர்ஷைர் விகீர்ணாத்மா ஹிமைர் இவ ஹிமாசலஃ

கிராமப்பெண்கள் தங்கள் தாமரைப்போல் மென்மையான கைகளால் அரிசி தூவி, அவருடைய பாதை பனிமலையிலிருக்கும் பனிப்பொழிவைப் போல் வெண்மையாக ஆனது.

ஆவர்ஜயந் விப்ரகணாந் பரிஶ்ரு'ண்வந் ப்ரஜாஶிஷஃ । ஆலோகயந் திகந்தாம்ஶ் ச பரிசக்ராம ஜங்கலே

அவர் பிராமணர்களை அருகில் அழைத்து, மக்கள் வழங்கும் ஆசீர்வாதங்களை கேட்டார், திசைகளின் எல்லையையும் பார்த்து, காட்டில் சஞ்சரித்தார்.

அதாரப்ய ஸ்வகாத் தஸ்மாத் க்ரமாத் கோஸலமண்டலாத் । ஸ்நாநதாநதபோத்யாநபூர்வகம் ஸ ததர்ஶ ஹ

பின்னர், தன் சொந்த கோசல நாட்டிலிருந்து படிப்படியாகச் சென்று, குளித்து, தானம் செய்து, தவம் செய்து, வேதம் படித்து, அவற்றை அனுபவித்தார்.

நதீஸ் தீர்தாநி புண்யாநி வநாந்ய் ஆயதநாநி ச । ஜங்கலாநி வநாந்தேஷு தடாந்ய் அப்திமஹீப்ரு'தாம்

அவர் நதிகள், தீர்த்தங்கள், புனிதமான காட்டுகள், ஆலயங்கள், காட்டுக்கரையிலுள்ள வனப்பகுதிகள், கடல் மற்றும் மலைகளின் கரைகள் ஆகியவற்றை பார்த்தார்.

மந்தாகிநீம் இந்துநிபாம் காலிந்தீம் சோத்பலாமலாம் । ஸரஸ்வதீம் ஶதத்ரும் ச சந்த்ரபாகாம் இராவதீம்

அவர் சந்திரனைப் போல ஒளிரும் மந்தாகினி, தாமரை போல தூய கலிந்தி, சரஸ்வதி, சதத்ரு, சந்திரபாகா, இராவதி ஆகிய நதிகளை கண்டார்.