யோகவாஸிஷ்டஃ

கா தே புத்ர கநா சிந்தேத்ய் ஏவம் ராமம் புநஃ புநஃ । அப்ரு'ச்சத் ஸ்நிக்தயா வாசா ந சாகதயத் அஸ்ய ஸஃ

என் மகனே, இந்த பெரிய கவலை என்ன என்று ராஜா மீண்டும் மீண்டும் இராமரிடம் அன்புடன் கேட்டார்; ஆனால் இராமர் அதற்கு எதுவும் சொல்லவில்லை.

ந கிஞ்சித் தாத மே துஃகம் இத்ய் உக்த்வா பிதுர் அங்ககஃ । ராமோ ராஜீவபத்ராக்ஷஸ் தூஷ்ணீம் ஏவ ஸ்ம திஷ்டதி

அப்பா, எனக்கு எந்தத் துயரும் இல்லை என்று சொன்ன ராமன், தாமரை இதழைப் போல கண்கள் கொண்டவன், தந்தையின் மடியில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

ததோ தஶரதோ ராஜா ராமஃ கிம் கேதவாந் இதி । அப்ரு'ச்சத் ஸர்வகார்யஜ்ஞம் வஸிஷ்டம் வததாம் வரம்

அதன்பின், ராமனுக்கு ஏன் மனக்கசப்பு வந்தது என்று நினைத்த தசரதன், எல்லா வேலையையும் அறிந்த, நல்ல பேச்சாளர்களில் முதல்வனான வசிஷ்டரை கேட்டார்.

அஸ்த்ய் அத்ர காரணம் ஶ்ரீமந் மா ராஜந் துஃகம் அஸ்து தே । இத்ய் உக்தஶ் சிந்தயா யுக்தோ வஸிஷ்டமுநிநா ந்ரு'பஃ

மகிமைமிக்க மன்னா, இதற்குக் காரணம் இருக்கிறது; நீ கவலைப்படாதே என்று வசிஷ்டர் சொன்னார். அதை கேட்ட மன்னன் ஆழமாக யோசித்தான்.

கோபம் விஷாதகலநாம் விததம் ச ஹர்ஷம் நால்பேந காரணவஶேந வஹந்தி ஸந்தஃ । ஸர்கேண ஸம்ஹதிஜவேந விநா ஜகத்யாம் பூதாநி பூப ந மஹாந்தி விகாரயந்தி

மன்னா, அறிவுள்ளவர்கள் சிறிய காரணத்துக்காக கோபம், துக்கம் அல்லது அதிக மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை; இந்த உலகத்தில் படைப்பு சக்தியும் சூழ்நிலையின் வேகமும் இல்லாமல் உயிர்கள் பெரிய மாற்றங்களை அடைவதில்லை.

இத்ய் உக்தே முநிநாதேந ஸந்தேஹவதி பார்திவே । கேதவத்ய் ஆஸ்திதே மௌநம் கஞ்சித் காலம் ப்ரதீக்ஷிணி

முனிவர் தலைவன் இவ்வாறு கூறியபோது, மன்னன் சந்தேகத்திலும் கவலையிலும் அமைதியாக சில நேரம் காத்திருந்தான்.

பரிகிந்நாஸு ஸர்வாஸு ராஜ்ஞீஷு ந்ரு'பஸத்மஸு । ஸ்திதாஸு ஸாவதாநாஸு ராமசேஷ்டாஸு ஸர்வதஃ

அரண்மனையில் உள்ள எல்லா மகாராணிகளும் கவலையுடன் இருந்தார்கள்; அனைவரும் ராமனின் நடத்தை எங்கும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஏதஸ்மிந்ந் ஏவ காலே து விஶ்வாமித்ர இதி ஶ்ருதஃ । மஹர்ஷிர் ஆகமத் த்ரஷ்டும் தம் அயோத்யாம் நராதிபம்

அந்த நேரத்தில், புகழ்பெற்ற விஸ்வாமித்திரர் என்ற மகரிஷி, அயோத்தி மன்னனை பார்க்க வந்தார்.

தஸ்ய யஜ்ஞோ ऽத ரக்ஷோபிஸ் ததா விலுலுபே கில । மாயாவீர்யபலோந்மத்தைர் தர்மகாமஸ்ய தீமதஃ

அப்போது, தர்மத்திலும் ஞானத்திலும் நிலைத்திருந்த அந்த முனிவரின் யாகம், மாயை வலியால் மதித்த ராட்சசர்கள் கெடுத்து வந்தார்கள்.

ரக்ஷார்தம் தஸ்ய யஜ்ஞஸ்ய த்ரஷ்டும் ஐச்சத் ஸ பார்திவம் । ந ஹி ஶக்தோ ஹ்ய் அவிக்நேந தம் ஆப்தும் ஸ முநிஃ க்ரதும்

அந்த யாகத்தை பாதுகாப்பதற்காக அந்த முனிவர் அரசனைச் சந்திக்க விரும்பினார். ஏனெனில், எந்த இடையூறும் இல்லாமல் அந்த யாகத்தை முடிக்க அவர் இயலவில்லை.

ததஸ் தேஷாம் விநாஶார்தம் உத்யதஸ் தபஸாம் நிதிஃ । விஶ்வாமித்ரோ மஹாதேஜா அயோத்யாம் அப்யயாத் புரீம்

பின்னர், அந்த முனிவர்களை அழிக்க எண்ணி, தவத்தில் பெரும் ஒளி பெற்ற விஸ்வாமித்திரர் அயோத்தியா நகரை நோக்கி வந்தார்.

ஸ ராஜ்ஞோ தர்ஶநாகாங்க்ஷீ த்வாராத்யக்ஷாந் உவாச ஹ । ஶீக்ரம் ஆக்யாத மாம் ப்ராப்தம் கௌஶிகம் காதிநஸ் ஸுதம்

அரசனை சந்திக்க விரும்பிய அவர், வாயிலில் இருந்த காவலர்களிடம், 'நான் கௌசிகன், காதியின் மகன் வந்துள்ளேன் என்பதை விரைவாக அறிவியுங்கள்' என்று கூறினார்.

தஸ்ய தத் வசநம் ஶ்ருத்வா த்வாஸ்ஸ்தா ராஜக்ரு'ஹம் யயுஃ । ஸம்ப்ராந்தமநஸஸ் ஸர்வே தேந வாக்யேந சோதிதாஃ

அவரது வார்த்தைகளை கேட்ட காவலர்கள் அனைவரும், அந்த உத்தரவால் மனதில் கலக்கம் கொண்டு, அரசவீட்டுக்குச் சென்றார்கள்.

தே கத்வா ராஜபவநம் விஶ்வாமித்ரம் ரு'ஷிம் ததஃ । ப்ராப்தம் ஆவேதயாம் ஆஸுஃ ப்ரதீஹாரபதிம் ததா

அவர்கள் அரண்மனைக்கு சென்று, விஸ்வாமித்திர முனிவர் வந்திருப்பதை அப்போது கதவுகாவலர் தலைவரிடம் தெரிவித்தார்கள்.

அதாஸ்தாநகதம் பூபம் ராஜமண்டலமாலிதம் । ஸமுபேத்ய த்வராயுக்தோ யாஷ்டீகோ ऽஸௌ வ்யஜிஜ்ஞபத்

பின்னர், அரசவையில் அமர்ந்திருந்த அரசனைச் சுற்றி இருந்த மந்திரிகள் நடுவில் அந்த கதவுகாவலர் விரைவாக வந்து அறிவித்தான்.

தேவ த்வாரி மஹாதேஜா பாலபாஸ்கரபாஸ்வரஃ । ஜ்வாலாருணஜடாஜூடஃ புமாஞ் ஶ்ரீமாந் அவஸ்திதஃ

அரசே, வாசலில் சிறுவயது சூரியனைப் போல ஒளிவீசும், சிவந்த ஜடைகள் கொண்ட, பேரொளி மிக்க ஒரு மகான் நிற்கிறார்.

ஸசாமரபதாகாட்யம் ஸாஶ்வேபபுருஷாயுதம் । க்ரு'தவாம்ஸ் தம் ப்ரதேஶம் யஸ் தேஜோபிஃ கீர்ணகாஞ்சநம்

அவர் அந்த இடத்தை சாமரம், கொடிகள், குதிரைகள், யானைகள், வீரர்கள், ஆயுதங்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரித்து, தன் ஒளியால் பொன்னைப் போல பிரகாசமாக்கியுள்ளார்.

வக்த்ய் அஸ்மாந் ஆஶு யாஷ்டீகா நிவேதயத ராஜநி । விஶ்வாமித்ரோ முநிஃ ப்ராப்த இத்ய் அநுத்ததயா கிரா

நீங்கள் விரைவாகப் போய், எளிமையுடன் அரசரிடம் 'விச்வாமித்திரர் வந்திருக்கிறார்' என்று சொல்லுங்கள்.

இதி யாஷ்டீகவசநம் ஆகர்ண்ய ந்ரு'பஸத்தமஃ । ஸ ஸமந்த்ரீ ஸஸாமந்தஃ ப்ரோத்தஸ்தே ஹேமவிஷ்டராத்

அந்த ஊழியரின் வார்த்தைகளை கேட்ட அரசர், தன் அமைச்சர்களும் உடன்பிறப்புகளும் உடன், தங்க ஆசனத்திலிருந்து எழுந்தார்.

பதாதிர் ஏவ மஹதாம் ராஜ்ஞாம் வ்ரு'ந்தேந பாலிதஃ । வஸிஷ்டவாமதேவாப்யாம் ஸஹ ஸாமந்தஸம்ஸ்துதஃ

பெரிய அரசர்களின் கூட்டத்துடன் pěsent, வசியஷ்டர் மற்றும் வாமதேவர் உடன், உடன்பிறப்புகள் புகழ்ந்தபடி அவர் சென்றார்.

ஜகாம தத்ர யத்ராஸௌ விஶ்வாமித்ரோ மஹாமுநிஃ । ததர்ஶ முநிஶார்தூலம் த்வாரபூமாவ் அதிஷ்டிதம்

அவர் அந்த மகா முனிவர் விச்வாமித்திரர் இருந்த இடத்திற்கு சென்றார்; அங்கு முனிவர்களில் சிறந்தவரான அவர் வாசலிலே நின்றிருப்பதைப் பார்த்தார்.

கேநாபி காரணேநோர்வீதலம் அர்கம் இவாகதம் । ப்ராஹ்மேண தேஜஸாக்ராந்தம் க்ஷாத்ரேண ச மஹௌஜஸா

ஏதோ ஒரு காரணத்தால், பிரம்மதேஜஸும் வீரசக்தியும் நிரம்பி, சூரியன் போல பூமியில் வந்தார்.

ஜராஜரடயா நித்யம் தபஃப்ரஸரரூக்ஷயா । ஜடாவல்ல்யா வ்ரு'தஸ்கந்தம் ஸஸந்த்யாப்ரம் இவாசலம்

அவரது தோள்களை எப்போதும் தவம் செய்ததால் வாடிய, வயதால் சுருங்கிய கூந்தல் சுற்றி இருந்தது; அது மாலை மேகங்கள் சூழ்ந்த மலைப்போல் தோன்றியது.

உபஶாந்தம் ச காந்தம் ச தீப்தம் அப்ரதிகம் ததா । நிப்ரு'தம் சோர்ஜிதாகாரம் ததாநம் பாஸ்வரம் வபுஃ

அவர் அமைதியும் அழகும் நிறைந்தவர்; ஒளிவீசும், தடையில்லாத, அமைதியான, பெருமைமிக்க உருவத்துடன் பிரகாசமாகத் திகழ்ந்தார்.

பேஶலேநாதிபீமேந ப்ரஸந்நேநாகுலேந ச । கம்பீரேணாதிபூர்ணேந தேஜஸா ரஞ்ஜிதப்ரஜம்

அவரது நடத்தை இனிமையும் பயங்கரமும் கலந்து இருந்தது; மனம் தெளிவும் ஆழமும் கொண்டது; மிகுந்த ஒளியால் மக்கள் 모두 ஈர்க்கப்பட்டார்கள்.

அநந்தஜீவிததஶாஸகீம் ஏகாம் அநிந்திதாம் । தாரயந்தம் கரே ஶ்லக்ஷ்ணாம் வீணாம் அம்லாநமாநஸம்

முடிவில்லாத ஆயுளை நண்பனாகக் கொண்டு, குற்றமற்றவளோடு, மென்மையான வீணையை கையில் பிடித்தவனாகவும், மனம் சோர்வில்லாமல் இருந்தவனாகவும் இருந்தான்.

கருணாக்ராந்தசேதஸ்த்வாத் ப்ரஸந்நமதுரேக்ஷிதைஃ । ஈக்ஷணைர் அம்ரு'தேநேவ ஸம்ஸிஞ்சந்தம் இமாஃ ப்ரஜாஃ

அவனது மனம் கருணையால் நிறைந்திருந்தது; தெளிவும் இனிமையும் கலந்த கண்களால், அவன் பார்வை ஊடாக இவர்கள் மீது அமுதைப் பொழிவதைப் போல் இருந்தான்.

ஸிதாஸிதததாபாங்கம் தவலப்ரோந்நதப்ருவம் । ஆநந்தம் ச பயம் சாந்தஃ ப்ரயச்சந்தம் அவேக்ஷிதுஃ

வெள்ளையும் கருப்பும் கலந்த பார்வையோடும், பிரகாசமாக உயர்ந்த புருவங்களோடும், அவனை நோக்கியவர்களின் உள்ளத்தில் ஆனந்தத்தையும் பயத்தையும் ஒரே நேரத்தில் ஊட்டினான்.

முநிம் ஆலோக்ய பூபாலோ தூராத் ஏவாநதாக்ரு'திஃ । ப்ரணநாம கலந்மௌலிமணிமாலிதபூதலம்

அந்த முனிவரை தொலைவில் இருந்து பார்த்த அரசன், வணக்கமுடன் தலை குனிந்து, தன் கிரீடத்தில் உள்ள மாணிக்கங்கள் பூமியில் தொடும் வகையில் பணிந்தான்.