మనస్సు ఎంతవరకు శాంతంగా ఉండాలని కోరుకున్నా, అది చంచలమైన ఆలోచనలకు లొంగిపోతుంది. అది చిన్నపిల్లను అగ్నికి అప్పగించినట్టు నిరుపాయంగా ఆ ఆలోచనలకు తారసపడుతుంది. ఈ యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు ఎదురయ్యే అనేక దోషాలు, అవి అధిగమించడానికి చాలా కష్టమైనవే, మన మనస్సును నాశనం చేస్తాయి. కనబడే దోషాలు అంత ప్రమాదకరమైనవిగా ఉండవు, ఓ మహర్షీ! మనిషిని నాశనం చేసే యవ్వనమే, అది మహా నరకానికి విత్తనంగా మారి, అంతులేని సంచారానికి కారణమవుతుంది. యవ్వనంలో నాశనం కాలేని వారు, మరే ఇతర దుష్ప్రభావాల వల్లనూ నాశనం కాలేరు. యవ్వనమనే భయంకరమైన ప్రాంతాన్ని దాటి వచ్చినవాడే జ్ఞాని అని పిలవబడతాడు. ఎందుకంటే యవ్వనంలో ఎన్నో కథలు, అనేక సంఘటనలు అలంకరించబడి ఉంటాయి. నాకు యవ్వనంలో ఆనందం లేదు; అది మెరుపులా క్షణకాలంలో మెరిసిపోతుంది, మేఘాలా మోగుతుంటుంది, తడిపోతుంది. అది వివిధ ప్రవాహాలతో నిండినదిగా, పూడికలో చిక్కుకున్నదిగా, ముద్దగా, భయంకరమైన అలలతో కూడినదిగా ఉంటుంది. అందుకే నాకు యవ్వనంలో ఆనందం లేదు. ప్రతి ఒక్కరికి యవ్వనం ప్రథమం, క్షణికంగా ఆకర్షణీయంగా ఉంటుంది, కానీ అది గంధర్వ నగరంలా మాయమైంది. బాణం పడేంత కాలంలోనే ఆనందాన్ని ఇస్తుంది, అయితే దుఃఖంతో ప్రకాశిస్తుంది, ఎప్పుడూ తపించే దోషాలను తెస్తుంది. యవ్వనం తీపిగా, మధురంగా అనిపించినా, లోపాలూ, దోషాలతో అలంకరించబడి ఉంటుంది. అది మద్యం పొంగినట్టు, చివరికి చేదు. అందుకే నాకు యవ్వనం ఇష్టం లేదు. యవ్వనం నిజమైనదిగా కనిపించినా, అది తప్పుడు; వెంటనే నిరాశను తెస్తుంది. అది కలలో ఒక స్త్రీని ఆలింగనం చేసినట్టు; క్షణకాలంలో మెరుస్తూ, మాయ మీద ఆధారపడినట్టు, గాల్లో గీయబడిన చక్రంలా ఉంటుంది. బయటకు మృదువుగా, వెలుగుగా కనిపించినా, లోపల ఖాళీగా, ఒక్క క్షణంలోనే గాయపడే autumn మేఘంలా ఉంటుంది. క్షణిక ఆనందాన్ని మాత్రమే ఇస్తుంది, లోపల అసలు సారం లేదు; వేశ్యతో సంయోగించినట్టు. అందుకే నాకు యవ్వనం ఇష్టం లేదు. ఎంత కష్టమైన కార్యాలైనా, అవన్నీ అన్ని విధాలుగా దుఃఖాన్ని తెస్తాయి; అవన్నీ యవ్వనంలోనే చేరతాయి, చివరికి మహా విపత్తులా. యవ్వనపు అజ్ఞాన రాత్రిని దైవమూ భయపడతాడు, ఎందుకంటే అది హృదయాన్ని చీకటిలోకి నడిపిస్తుంది, భయంకరమైన రూపాన్ని ధరిస్తుంది. యవ్వనపు ఈ మోహం మంచి ప్రవర్తనను మరిపిస్తుంది, మనస్సును గందరగోళానికి గురిచేస్తుంది, అత్యంత మాయను కలిగిస్తుంది. యవ్వనంలో జీవి, ప్రియతో వేరుపడిన బాధతో, హృదయంలో మండే అగ్నిలో కాలిపోతాడు; అది అడవి అగ్నిలో చెట్టు కాలిపోవడంలా. యవ్వనంలో మనస్సు ఎంత విశాలంగా, నిర్మలంగా ఉన్నా, అది వర్షాకాలంలో నది ముద్దగా మారినట్టు కలుషితమవుతుంది. నది ఎంత అలలతో భయంకరంగా ఉన్నా, దాన్ని నియంత్రించవచ్చు; కానీ యవ్వనంతో కలిగే లోపలి తాపాన్ని, కోరికను అదుపుచేయడం అసాధ్యం. "అది ప్రియురాలు, ఇవి ఆమె వక్షోజాలు, ఇవి ఆమె ఆకర్షణలు, ఇది ఆమె ముఖం" అనే ఆలోచనలతో, యవ్వనంలో మనిషి అలసిపోతాడు. ఈ వేగంగా పోయే కోరిక తాపంతో బాధపడే యవ్వనాన్ని మంచివారు గౌరవించరు, ఎండిన గడ్డి తుప్పుతో విలువ లేని విధంగా. గర్వంతో మత్తులో ఉన్నవాడిని యవ్వనం ఎప్పుడూ నాశనానికి తీసుకెళ్తుంది, అది దోషాల ముత్యాలతో అలంకరించబడి, అహంకారమైన ఏనుగులా. యవ్వనం, కోపం, దుఃఖం అనే చెట్లకు కొత్త అరణ్యంగా మారుతుంది, వీటి వేర్లు మనస్సులో లోతుగా పెరిగి, దోషాల పాములను మోస్తాయి. యవ్వనాన్ని ఆనందాల తంతువులతో నిండిన కమలంగా, అపోహల పువ్వులతో నిండినదిగా, ఆందోళన తేనెటీగలతో గుంపుగా ఉన్నదిగా తెలుసుకో. కొత్త యవ్వనం, హృదయ సరస్సు ఒడ్డు వెంట తిరిగే వ్యాధి, దుఃఖ పక్షుల నివాసంగా మారుతుంది, అవి క్రియాశీలత, అక్రియాశీలత అనే రెక్కలతో ఎగురుతుంటాయి. పూర్తిగా వచ్చిన యవ్వనం, అనేక మందబుద్ధి, చంచలుల అలలకు పరిమితి లేని సముద్రంలా ఉంటుంది. యవ్వనపు గాలి, అసమానంగా, నైపుణ్యంగా, ధర్మపత్రాలన్నీ మీద ఉన్న కామ ధూళిని తొలగించేందుకు ప్రయత్నిస్తుంది. యవ్వనపు గట్టి ఇసుకలు, శిఖరానికి చేరి, ముఖాన్ని పల్లెగా మారుస్తాయి, బాధను, కలతను తెస్తాయి. పురుషులలో యవ్వనపు ఉల్లాసం అనేక దోషాలను మేల్కొలిపి, సద్గుణాల హారాన్ని తెగదీసి, దురాచారాలకు మహిమను ఇస్తుంది. యవ్వనపు చంద్రుడు, మనస్సు అనే తేనెటీగను శరీర కమలపు ధూళితో కట్టిపడేస్తూ మాయలో పడేస్తుంది. శరీరపు ప్రక్కన పుట్టిన యవ్వనపు వల్లి, తనకు ఆకర్షితమైన మనస్సు తేనెటీగను మత్తులో ముంచుతుంది. యువతులు అనిపించే మృగమరిచిక, శరీరపు వాయువు వేడితో పుట్టి, మనస్సు అనే జింకను ప్రమాదకరమైన లోయల్లో పరిగెత్తిస్తుంది. యవ్వనపు కాంతి, శరీర రాత్రిలో చంద్రకాంతిలా, మనస్సు అనే సింహానికి అంగములా, జీవన సముద్రంలో అలలా – ఈ యువతి ఇక నాకు ఆకర్షణగా లేదు. కొద్ది రోజులే యవ్వనం శరీర అరణ్యంలో వికసిస్తుంది; కానీ యవ్వనపు ఈ శరదృతువుపై నీవు నమ్మకం పెట్టుకోవద్దు. అదిరిపోయే యవ్వనపు పక్షి, తక్కువ అదృష్టం ఉన్నవాడి చేతిలోని మణి ఒక్క క్షణంలో జారిపోవడంలా, శరీరాన్ని విడిచి వెళ్ళిపోతుంది. యవ్వనం పరాకాష్టకు చేరినప్పుడు, కోరికలు విపరీతంగా ఉప్పొంగుతాయి, కానీ అవి చివరకు నాశనానికే దారి తీస్తాయి. యవ్వనపు రాత్రి ఉండగా, కామ, ద్వేష అనే పిశాచాలు నాట్యం చేస్తూనే ఉంటాయి; యవ్వనం అస్తమించేవరకు ఇది ఆగదు. ఈ దయనీయమైన యవ్వనంలో, అనేక కర్తవ్యాలు నిండిన, క్షణంలో మాయమయ్యే యవ్వనంలో, మరణిస్తున్న పాపాయిని చూసినట్టు దయ చూపించాలి. యవ్వనం తాత్కాలికమని, దానిలో మత్తుతో మునిగిపోయి ఆనందించే వాడు, మానవ మృగంగా పరిగణించబడతాడు. యవ్వనాన్ని కోరుతూ, గర్వం, మత్తు, అహంకారంతో మునిగిపోయిన మూర్ఖుడు, త్వరలోనే విచారానికి గురవుతాడు. ఇలా యవ్వనం యొక్క స్వభావాన్ని, దాని దుర్గుణాలను, మాయను, దాని తాత్కాలికతను, దాని వల్ల కలిగే బాధను, మోహాన్ని, మానవుని మనస్సులో కలిగించే కలవరాన్ని, దుఃఖాన్ని, నాశనాన్ని మహర్షులు వివరిస్తారు.